Beste kinderen van gescheiden ouders, Ik wilde jullie graag advies vragen over m'n twee kinderen van 6 en 9 jaar. Sinds twee jaar zijn wij gescheiden en ik heb sinds een half jaar een nieuwe vriend. Ik heb bewust gewacht met hem voorstellen aan de kinderen omdat ik zeker van mijn gevoelens wilde zijn. Nu is het moment aangebroken om hem voor te stellen. Hoe kan ik dat het beste aanpakken? Op een vertrouwde plek of juist een openbare plek? Tijdens een uitje? Alvast heel erg bedankt voor alle reacties. Vriendelijke groet, Coos

Goedemiddag. Graag zou ik van jullie horen of jullie een advokaat kennen die echt met jullie als kind/jongere mee dacht. Iemand die het vooral belangrijk vond dan de keuzes die gemaakt moesten worden, voor jullie de beste keuzes waren. Ik hoop van jullie te horen. Het liefst in de hoek Den Haag/Haarlem/Leiden. Fijne dag, Mama van een dochter van 12

hoi ik ben gerda en ik word gelsagen door mijn kind HELP SOS !!!!!

Een mooie brief. Maar helaas geldt het niet in ons geval. Ik ben gescheiden vanwege de strijd over de geboorte van mijn zoontje, nu drie jaar oud. Als mijn zoontje niet geboren zou zijn, zouden wij nooit ruzie hebben. Ik moest kiezen, zoals hij elke dag tegen mij zei: "of ik, of het kind". Ik koos voor het kind. Dat betekende einde relatie + begin van de strijd. De vader kende ik amper. Ik werd ongeplanned zwanger, maar was dolblij toen ik het hoorde. Ik had een geweldige carrière en was trots dat ik op topniveau werkte. Ik zou mijn carrière er graag voor willen opgeven. De vader was absoluut niet blij en eiste dat het kindje weg moest. Hij plande afspraken bij abortusklinieken en had zelfs zijn ouders (opa en oma van mijn zoontje) ingeschakeld om mij thuis op te halen om naar de kliniek te rijden. De dag van de abortus: 1. Mijn familie hebben de abortus tegen gehouden. (Beide families stonden in mijn huis te ruziën of het kind geaborteerd moest worden of niet). 2. De vader en opa hebben het kind gevloekt (gezegd dat hij een liefdeloze leven zal leiden en in een kooi zal eindigen). 3. De vader verbrak de relatie en vertrok per direct. Vlak voor de geboorte kwam hij terug, maar eiste geld om op zijn zoontje te letten. Ook was hij ineens agressief en had ik ruzie met zijn ouders omdat zij geen opa en oma wilden zijn. Omdat ik de agressieve, dominante vader die eten, drinken, onderdak en geld nodig had niet aan kon omdat ik anders niet meer voor mijn zoontje kon zorgen, heb ik de hem de deur uit gezet. (Ik kon niet voor een baby + volwassen man + 100% gezinsinkomen zorgen). Toen hij weg was ging het met ons veel beter. We hadden eindelijk rust, geen agressie en stress meer, we hielden geld over voor leuke dingen en ik kon nu eindelijk eens met mijn zoontje in mijn eigen huis spelen, zonder dat iemand aan het zeuren was dat wij te druk waren. Hij kon namelijk niet tegen gehuil of andere geluiden en wij (dus ook de baby) moesten leven volgens zijn schema's. Het waren gelukkige tijden. Met mijn zoontje ging het heel goed. Hij was echt heel gelukkig. Helaas kwam daar maanden later verandering in toen de rechter een omgangsregeling bepaalde. Vader had allemaal leugens aan de rechter vertelt en de rechter trapte er in. Mijn zoontje, die nog nooit langer dan 2 uur alleen met zijn vader is geweest (omdat vader niks van zijn zoontje wilde weten toen wij samen woonden. Daarom vroeg hij geld voor het oppassen), kreeg nu ineens een omgangsregeling voor een hele dag in de week! Mijn zoontje was niet eens anderhalf! Mijn zoontje moet er nu 3 dagen en 2 nachten er heen om de week. Het botert niet tussen hem en zijn vader. Hun karakters botsen. Vader is erg dominant en slaat mijn zoontje om hem onder controle te houden. Mijn zoontje discusseert graag, zijn vader absoluut niet. Ikzelf sla nooit en ga discussies nooit uit de weg. Mijn zoontje en ik hebben dezelfde persoonlijkheid en zijn twee handen op een buik. Nu hij drie jaar is, begint hij te begrijpen dat mama en papa ruzie hebben. Maar wat hij niet begrijpt is: waarom? Iedereen uit onze buurt en familie weet hiervan. Wij wonen in de zelfde stad waar ik ben opgegroeid en leven lang heb gewoon en op school heb gezeten. Ik heb altijd veel vrienden gehad, dus iedereen kent ons en ons verhaal. Dat ik alleenstaande moeder ben, is al twee jaar geleden als een lopend vuurtje verspreid. Binnenkort gaat mijn zoontje naar de basisschool. Daar zitten ook weer kinderen op van mijn oude vriendenclub of uit mijn schooltijd. En het ziet er naar uit dat iemand het ook wel eens aan mijn zoontje gaat vertellen dat wij uit elkaar zijn vanwege zijn geboorte. Ik houd mijn hart vast. Heeft iemand tips? Heeft iemand hier ervaring mee? Moet ik het hem zelf vertellen als hij het vraagt, of kan ik het aan de ander over laten? Gaat hij zijn vader haten? (Zoals mijn buurvrouw het zegt) of valt het wel mee? Zal ik moeten zwijgen als hij zegt dat wij gescheiden zijn vanwege mijn zoontje? Wat moet ik doen?

Beste tieners, de vader en ik zijn bezig om een nieuwe omgangsregeling te maken zodat de verdeling meer eerlijk is voor ons allemaal (ouders en onze 2 kinderen van 10 en 12) met 1 wisseling in de week i.p.v 2. De vader vind een week de kinderen niet zien erg lang, maar onze dochter van 12 vind vaker een wisseling met de tassen slepen niet zo handig nu ze naar het voortgezet onderwijs gaat. Ik weet dat het heel persoonlijk is, toch zou ik graag van tieners tips willen krijgen wat jullie ervaring is in een week op en week af regeling als je naar het voortgezet onderwijs gaat. Waar loop je tegenaan, wat is er wel of niet handig aan? groetjes Gonny

Hallo allemaal , Ten eerste wat leuk om je vraag hier te kunnen stellen aan kinderen , weet zeker dat een eerlijker antwoord niet mogelijk is dan wanneer je hem krijgt van een kind zelf . Ik ben een papa van 3 prachtige kindjes 1 van 1 jaar , 1 van 2 jaar en 1 van 4 jaar . Sinds een jaar ben ik weg bij de mama van mijn kinderen doordat mama niet verder wou gaan met de relatie wat ook in mijn ogen het beste was doordat we samen veel ruzie hadden waar natuurlijk de kinderen veel bij waren en dat moest echt stoppen . Nou hebben we een half jaar terug samen met een mediator een omgangsregeling gemaakt waar we het beide mee eens waren en waar we beide voor hebben getekend . Helaas houd moeder zich niet aan deze regels en dit wordt alsmaar erger . Ik heb inmiddels mijn kleinste zoontje van 1 jaar al 3 maanden niet gezien en mijn andere 2 kindjes 4 weken niet en heb mijn twijfels over dat dit zonder een rechtzaak wel gaat lukken . Hoe kan een vader het het beste mee omgaan en wat kan ik hier het beste aan doen zodat mijn kindjes erzo min mogelijk last van hebben want steeds wanneer ik ze wil ophalen zien ze mij voor de deur staan alleen neemt hun mama ze mee naar boven , Is het beter om deze situatie te voorkomen want het is denk ik toch een vreemde situatie om door mama mee naar boven genomen te worden omdat papa aan de deur staat die ze eigenlijk op kom halen , Hoe kan ik hier het beste mee omdgaan en misschien weet iemand wat ik hier aan kan doen , wel erg moeilijke vraag denk ik , maar het belangrijkste is wat jullie in zon situatie het liefste zouden willen zien dat een papa deed . Alvast bedankt voor het lezen van mijn vraag en ik hoor graag jullie mening .

Mijn zoon zit in groep 4 en zou graag willen dat er bepaalde dingen zijn die ik en zijn vader samen doen. Het gaat om (in mijn ogen) kleine dingen die makkelijk te realiseren zijn. Helaas staat zijn vader hier heel anders in en hij wil voor de kinderen twee totaal gescheiden levens. Hij vertelt dit ook zo naar de kinderen toe dat ze twee huizen hebben, daar kan geen menging in ontstaan. Ze mogen bijvoorbeeld op de dagen dat ze bij hem zijn niet met klasgenootjes spelen (omdat hij in een andere plaats woont). Ik sta niet achter een strikte scheiding van twee levens en vind dat het op verzoek van de kinderen best kan zijn dat we er samen zijn. Bijvoorbeeld bij uitreiking zwemdiploma. Ik vind het lastig hoe dit naar de kinderen toe te verwoorden. in mijn omgeving wordt er dan tegen me gezegd dat ik gewoon kan zeggen hoe ik er over denk, maar ik wil ook niet de kinderen het gevoel geven dat ik hun vader zwart maak. Want dat is niet mijn intentie. Tegelijkertijd wil ik niet iets naar onze kinderen toe zeggen waar ik zelf niet achter sta. wat is jullie advies.

Hallo allemaal, Ik ben een mama van 3 kinderen van 8,6 en 5 jaar. Ik heb sinds een half jaar een stiefdochter van 13 jaar. Haar vader en moeder hebben een regeling dat zij elke week van zondag tm dinsdag bij mama is. Maar nu willen we haar mama vragen of zei net zoals mijn kinderen om het weekend bij mama kan logeren (ze woont bij ons bij papa, haar mama heeft iets raars gedaan daardoor kan zij niet meer bij mama wonen), zodat zij in "regelmaat, ritme en stabiliteit"van ons "nieuwe gezin" komt. En zich ook prettig blijft voelen bij het nieuwe gezin. Haar mama wil de regeling niet veranderen, omdat er bij haar niks veranderd, maar bij ons is er een "nieuw "gezin ontstaan. En ze is dan ook vaak het weekend alleen wanneer mijn kinderen bij vader zijn, vandaar ook de vraag of ze om t weekend naar mama kan. De andere week kan misschien wel hetzelfde blijven. Wat vinden jullie hiervan?

Goedendag, Hierbij een vraag van mij. Ik heb twee kinderen in de basisschoolleeftijd en ben sinds een aantal jaren gescheiden van de vader van mijn kinderen. Inmiddels ben ik hertrouwd en heb met mijn huidige man ook kinderen. Nu is het zo dat mijn ex-man zich steeds met ons en ons gezin bemoeit. Zo zorgt hij er voor dat er ook dingen stagneren bij mijn andere kinderen (die niet van hem zijn). Hij praat veel over de scheiding met de oudste twee en belicht dan uiteraard mij als moeder uiterst negatief. De kids moeten praten van hem over hoe het met/bij mij gaat, over eigenlijk alles van hun leven bij mij en de scheiding. We zijn nu opnieuw in een conflict verwikkeld met advocaten. Hij is weer een proces begonnen. Buiten dat dit me heel veel geld kost welke ik niet aan de kids kan besteden, kost het me ook heel veel energie en soms echt 'levensvreugde'. Ik wordt er zo moe van! En ook dat merken de kinderen :( Ik kan hem niet stoppen, maar hoe kan ik er richting de kinderen het beste mee omgaan? Ik wil niet lelijk praten over hun vader. Ik merk wel dat ze er soms niets van begrijpen. Ik ben uitgeput en daardoor ook niet altijd de gezelligste... Maar het is zo belastend. Alle tips over het niet te laten overheersen ten spijt, want het is er gewoon!! Hij praat lelijk over mij tegen de kinders en anderen. Alles wat er gebeurd is zo schadelijk voor ze en ik wil niet hetzelfde doen als hij... Maar hoe doe ik het wel goed voor mijn kinders??? Graag jullie ideeën/tips! Deze zijn hartelijk welkom! Bedankt alvast!

Beste Jongeren, ik voel me verschrikkelijk verdrietig en heb advies nodig. Ik ben sinds 2 jaar gescheiden. Mijn kinderen wonen 50% bij mij en 50% bij de vader. Tot een paar weken geleden was de relatie tussen mijn ex en mij uitstekend, maar nu neemt hij steeds vaker zijn nieuwe vriendin in huis, ze slaapt daar, eet daar....van alles gewoon. Als ik dus op woensdag avond mijn kinderen naar Papa breng, is ze daar en het breekt mijn hart om afscheid te nemen van mijn jongens en te weten dat ze nu met haar gezellig familie vieren en eten. Ik huil de hele avond en nacht en mis mijn kinderen verschrikkelijk. Ik vroeg aan mijn ex of het niet mogelijk is, dat ze iets later komt zo dat ik haar niet zie en het niet zo moeilijk krijg, maar hij snapt er niets van en zegt gewoon ik moet me niet zo aanstellen en "leven en laten leven". Ik moet erbij zeggen dat mijn kinderen (10,7 en 5) haar super aardig vinden en natuurlijk is voor mij het allerbelangrijkste dat het voor hun goed is. maar ik denk dat ze ook voelen hoe elendig ik me voel en hoe veel ik hun mis. Hoe kijken jullie tegen die situatie aan?