Lieve kinderen op dit forum,

Ben benieuwd wat jullie van deze situatie vinden en denken hoe deze omgangsregeling zou moeten zijn in belang van mijn twee- jarige zoontje. Even kort: Mijn ex heeft mij met vier maanden zwangerschap de deur uit gezet, nadat ik aangaf na te willen denken over de situatie waarin hij iedere avond veel dronk met vrienden en laat thuis kwam, of aandacht voor mij en de baby. Maanden lang hoor ik niks van hem, ook al hou ik hem van alle afspraken bij verloskundige op de hoogte. Tot een week voor de geboorte van onze zoon, een brief van een advocaat. Hij wilt Co-ouderschap. We zijn inmiddels 2,5 jaar verder. Maatschappelijk werk, Mediation, parlan. Overal hebben we een begin gemaakt, zodra het op praten aankomt haakt hij af. Ook bij mijn zoontje zag ik dat de omgangsregeling hem te snel ging (verlatingsangst, slecht slapen, huilen in zijn slaap, slecht eten). tekenen waar ik mij zorgen over maakte. waarbij ik heb aangegeven naar mijn ex dat we het langzamer op moeten bouwen. Hier gaf mijn ex geen gehoor aan, hij wilt volgen zoals het op papier staat. Sindsdien komt hij helemaal niet meer. Ondanks dat ik hem wekelijks uitnodig. Hoe denken jullie hierover, gezien een passende omgangsregeling na dit verhaal. Hoop wat te horen! Alvast bedankt! Bianca

Mijn vrouw en ik gaan scheiden en zullen voortaan in co ouderschap voor onze kinderen zorgen. Mijn oudste zoon vind het moeilijk om ook al met de nieuwe partner van zijn moeder te zijn. Hij wil liever bij mij wonen maar ik vind dat hij ook bij zijn moeder moet/mag zijn. Hebben jullie tips voor hem en mij hoe we dat aan kunnen pakken? Dank jullie alvast!

Mijn dochter is 18. Moeder is met haar vertrokken toen ze 1,5 jr was. Korte moeilijke omgang gehad tot ze 3 was. Toen boos op haar moeder geweest (sanering gebit meisje van 3 in ziekenhuis).Sindsdien weigert moeder omgang en is stiekem verhuisd en woont op een geheim adres. Contact gezocht via mediator, hopelijk gaat ze nu nadenken.Haar facebook is geblokkeerd. Nog tips ?

Ik heb twee kinderen, een meisje van 10 en een jongen van 8. Mijn ex heeft een nieuwe vriendin. 1 september ben ik met mijn kinderen verhuisd en is mijn ex in ons oude huis gekomen. In diezelfde maand zijn de vriendin en haar kinderen voorgesteld en zijn ze ieder weekend dingen gaan ondernemen met zijn allen. Voor mijn dochter ging dat te snel en wil haar nu niet meer zien. Ik heb ook een nieuwe relatie maar wil haar hier nu het zo heftig is geweest niet mee belasten. Mijn ex en ik zijn het niet eens hoe we dit moeten aanpakken. Hij vindt dat mijn dochter het moet accepteren en dat zij niet zijn leven bepaalt. Ik heb het gevoel dat het zoveel is geweest dat we nieuwe partners even uit het zicht moeten houden. Maar hoe pak je dit aan? Wat is de juiste manier om hiermee om te gaan?

goedendag ik ben een vader van 51, mijn dochter is nu 18 en probeer al 18 jaar in contact te komen heb al 4 x geprobeerd via advocaten in contact te komen maar de moeder houd het steeds af want die heeft haar eigen verhaal ik heb haar 1 keer gezien via kinderbemiddeling en daarna was het contact weg graag zou ik willen weten of het via uw website mogelijk is om in contact te komen met jongeren die deze zelfde ervaring hebben en wat zij mij kunnen adviseren om te doen

5 jaar geleden ben ik gescheiden, kinderen waren 5 en 8 jaar oud. Nog steeds is er veel mot. De kinderen nu 10 en 12 hebben zoveel last gehad van de stress en spanningen. Het gaat nu wel goed met ze omdat er geen contacten meer zijn tussen ouders ( we hebben co-ouderschap) contacten gaan nu via mail Ik lees de mails niet meer dagelijks zodat ik ook geen stress meer kan hebben. Wat is nu mijn probleem:? Het enorme schuldgevoel naar mijn kinderen toe dat het niet gelukt is om ze buiten de ellende te houden en/of op te lossen voor ze. Hoe kan ik het ooit die jaren goed maken voor ze? Het tweede probleem is dat vader nog wel alles op zijn manier wil waardoor ik in feite mijn leven moet leiden conform zijn handboek. Dat stuit mij enorm tegen de borst. Als ik het niet doe, dan is er ruzie, als ik het wel doe kom ik met mijzelf in conflict. Een voorbeeld is: als ik in mijn week denk, jeetje wat wordt die blauwe plek na turnen blauw, laat ik toch even langs de huisarts gaan dan moet ik mijn ex eerst om toestemming vragen om dat te doen, als hij op afstand beoordeeld dat het onzin is mag ik niet en anders alleen op het moment dat hij aanwezig kan zijn. Als ik dan toch ga in mijn week op moment dat ik denk dat het nodig is staat de e-mail box vol en heb ik stress en hebben de kinderen last van mijn stress, het gaat echt altijd om de dagelijkse dingen alsook om grote dingen, ik mag geen mening hebben. Lieve kinderen als adviseurs, wat kan ik doen om het goed te doen voor de kinderen en toch ook het gevoel te hebben dat ik een serieuze rol mag hebben voor mijn kinderen ipv oppas met regels. Zou het beter zijn voor mijn kinderen als ik alles doe wat vader wil om ruzie te voorkomen of als ik opsta en strijd voor wat ik zelf denk dat goed is voor ze? Met name mijn oudste vindt het vervelend dat alles wat we doen eerst toestemming van zn vader nodig is om ruzie te voorkomen.

Ik en mijn man zijn nu een jaar uit elkaar. Mijn man had al een nieuwe vriendin. Onze kinderen hebben haar ontmoeten en kunnen goed met haar opschieten. Ik ben blij voor hun maar ik vind het nog steeds moeilijk. Ik heb haar tot nu toe nog niet ontmoet. De kinderen vragen ga je haar ontmoeten? Ik heb voor mezelf geen behoefte om haar te ontmoeten moet ik het toch voor de kinderen doen. Ik praat vriendelijk over haar en stel vragen en laat de kinderen dingen over haar en hun vertellen. Graag jullie advies. Ik wil niet de kinderen in een spagaat zetten maar ik wil ook niet doen alsof ik alles ok vinden. Graag jullie advies...

Mijn dochter van inmiddels 6,5 is een week bij haar vader en een week bij mij. De eerste paar maanden deden we om en om als hij vrij was had hij haar en andersom. Dat was te onrustig naar ons idee en moest ze vaak van huis naar huis... Nu doet ze het hier erg goed op bijna nu twee jaar. Je kan voorstellen om het een zit te proberen?! Natuurlijk zullen de eerste weken wat lastig zijn ook je kind moet eraan wennen. Nu heeft ze ook een goede band met papa zijn nieuwe vriendin en voelt zich daar thuis ook als papa werkt. Hij werkt fulltime. Gr

Hallo, Mijn man en ik zijn gescheiden toen mijn zoon 2 was, nu is hij 12. Hij gaat na de zomervakantie naar het voortgezet onderwijs. Wij wonen in verschillende plaatsen en hebben scholen bezocht in beide. Nu heedt de voorkeur van mijn zoon de school in de woonplaats van zijn vader, op 10 min fietsen afstand. We hebben het er toen met z'n drieën over gehad dat mijn zoon dan eventueel bij hem zou kunnen gaan wonen omdat dit makkelijker en fijner voor hem is ivm de afstand. Maar nu ziet zijn vrouw dit niet zitten. Dit vond ik nogal moeilijk om te horen, heeft iemand misschien een suggestie om dit zo fijn mogelijk op te kunnen lossen? Mvg.

Hallo, mijn man en ik liggen in scheiding: ik wil dit niet, mijn man wel. Om een vechtscheiding te voorkomen te voorkomen ga ik in zijn wens mee. Ook al schreeuwt mijn hele hart dat ik dit niet wil. We willen als ouders graag co-ouderschap: echter mijn dochter van 17 jr wil dit niet: wil mij minder vaak zien en mijn zoon van 13 jr gaat hier ook in mee. Mijn hart brak toen ik dit hoorde. Nu zeggen de kinderen op de web-site luister na de kinderen. Echter wat moet ik als mama: mijn maatje vertrek, mijn huwelijk is over, mijn gezin bestaat niet meer en mijn kinderen willen liever naar mijn ex. Hoe moet ik hier als moeder tegen aan kijken? Ik heb mijn kinderen niet misbruikt of zoiets, maar zal zeker mijn fouten hebben gemaakt, zoals ook mijn ex dat gedaan heeft. Ik krijgt nu het gevoel dat ik dubbel gestraft wordt. Graag jullie reactie