sinds 4 maanden een nieuwe relatie met een man die ik al ruim 30 jaar ken. de liefde tussen ons is enorm groot geworden, maar mijn dochter wil hem niet accepteren. mijn dochter is heel erg tegenstrijdig en stelt zich daarom negatief op naar hem. voor hij in beeld kwam was mijn dochter precies hetzelfde. negatief gedrag, nergens zin in hebben, afkatten en haar zin willen krijgen in alles wat zij leuk vind. als zij zin heeft om niet te reageren, dan doet ze dat ook niet. zelfs niet als er een verjaardag is en de gasten vertrekken later weer, zij zeggen gedag behalve mijn dochter. haar gezicht spreekt boekdelen, kijk je aan alsof je een domme vraag stelt. bij een normale vraag krijg je een snauw antwoordt terug van haar. daar reageer ik op door te zeggen:ik vraag gewoon iets normaals aan jou..... nu wil ik met mijn vriend graag iets opbouwen, maar mijn dochter houdt dit tegen. als hij hier was, dan liet zij ook duidelijk merken dat ze hem niet mag. een keer was het zo erg dat zij de slaapkamer binnen stormde terwijl wij in bed lagen. mijn vriend denkt dat zij heel erg jaloers is op mij en dit geluk mij niet gunt..... we hebben nu afstand van elkaar genomen, ik wil dit probleem met mijn dochter oplossen, maar kan dit opgelost worden?

Hallo, mijn man heeft gezegd dat hij "het" niet meer voelt en wil na een relatie van 30 jr van mij scheiden. Ik heb ook wel gemerkt dat we de laatste jaren uit elkaar zijn gegroeid: hij druk met zijn werk, zorgen om zieke vader, school en topsport kinderen, maar voor mij is dat niet een reden om de stekker eruit te trekken. We hebben de kinderen: een meisje van 17 jr, die erg sterk naar haar vader trekt, en een jongen van 13 jr verteld dat we gaan scheiden: dat papa dat wil, maar mama liever niet. Nu verwijt mijn dochter mij dat ik egoïstisch ben en de scheiding vertraag. Ze zegt dat er thuis spanningen zijn en daar niet tegen kan: we hebben geen ruzie, praten gewoon met elkaar. We wonen in een dubbel huis: mijn man gaat aan de andere kant wonen. Ik vrees dat mijn man dingen met mijn dochter bespreekt. Mijn dochter negeert mij het grootste deel van de tijd en kijkt mij boos aan. Hebben jullie tips voor mij?

Beste jongeren, In augustus heb ik ook jullie advies gevraagd wat te doen in de situatie waar mijn dochter (13 jaar) in verzeild is geraakt. via de link kan je dat nalezen: http://www.villapinedo.nl//vraag-239/ Het is sinds die tijd niet erg vooruit gegaan. Veilig Thuis durft geen actie te ondernemen en het CJG heeft de opdracht inmiddels teruggegeven aan Veilig Thuis omdat vader niet open stond voor advies. Zelfs in aanwezigheid van de gezinscoach en mijn dochter gaf hij aan dat mijn dochter geen enkel contact met mij mag hebben buiten de vaste omgang (eens in de twee weken een weekend) en dat zij hem toestemming moet vragen wanneer ze haar mobiel en kleding van ons mee wilt nemen naar hem. Neemt e zonder toestemming spullen mee dan pakt hij het twee weken af. Haar mobiel durft ze niet mee te nemen want ze is bang dat hij hem weggooit. Sinds dit schooljaar fietst ze elke week 100 km heen en weer naar school op een fiets die te klein is en bovendien van ellende uit elkaar valt. Ik wil haar een nieuwe fiets geven maar je raadt het al....het mag niet. Ik zie mijn dochter worstelen en zich geen raadt weten. Ze weet dat het bij mij een vrijer leven kan hebben. Ze geeft haar leven / geluk nu een 6. Ze wil naar een 9 maar weet niet hoe ze het voor elkaar moet krijgen. In de afgelopen jaren heeft ze 13 hulpverleners gezien en niemand kon vader laten bewegen waardoor het beter voor haar werd dus die hoop heeft ze opgegeven. en is alle vertrouwen in hulpverlening verloren. Ik als moeder zou haar het liefst naar me toe halen door gerechtelijk in te grijpen maar dat wil mijn dochter niet. Bang dat haar vader haar helemaal niet meer wil zien. Het dreigement wat hij in augustus heeft geuit. Ik snap haar volledig want wat hij ook doet en hoe hij haar ook intimideert en de les leest, ze houdt van hem omdat hij haar vader is en zij wil hem niet teleurstellen. Maar, ik kan het niet aanzien. Dit moet de meest geweldige tijd van haar leven zijn en het wordt verstoord door het gedrag van haar vader. Ik heb geen contact met hem, hij negeert alle e-mails of telefoontjes. Wat vinden jullie dat ik het best kan doen? Toch ingrijpen of wachten tot er misschien jaren voorbij zijn en zij sterk genoeg is om voor zichzelf te kiezen? Zodat ze voor zichzelf kan kiezen wanneer zij er klaar voor is? Ik vind het zo lastig. Ik wil haar volgen en heel goed naar haar luisteren omdat het voor haar belangrijk is en zij het besluit wil nemen. Wanneer grijp je als ouder misschien tegen de wens van je kind in? Dus ik ben benieuwd naar jullie advies. Bedankt alvast voor de reactie.

Beste Vincent, bedankt voor je vlog. Nog een vraagje: wissel je 1e kerstdag 's avonds van ouder of tweede kerstdag 's morgens? En hoe doe je dat met oud en nieuw jaar? Bij wie ben je dan?

Hallo. Na een vechtscheiding van anderhalf jaar is het contact met mijn dochters nihil. Het enigste is nog whatsapp. De ene dochter reageert bijna nooit, de andere iets vaker. Ik begrijp heel goed dat het geen fijne tijd is geweest en dat er heel veel Is gebeurd waar ik niet trots op ben. Het doet me pijn dat het allemaal zo is gegaan. Wat ik vragen wil, wat is het beste om te doen. Ik stuur elke dag een berichtje om contact te houden. Graag zou ik voorstellen, laten we, ik bedoel hun moeder en ik gewoon tegen elkaar doen. Dat maakt het allemaal een stuk simpeler. Zou graag weer "gewoon" contact hebben Hoe zou ik het hun Moeder kunnen vertellen zodat we weer aan tafel kunnen zitten zonder spanning en weer met respect voor elkaar.

Bericht Vlog Vincent over Kerst.

Hallo allemaal. Ik ben sinds een jaar gescheiden van mijn vriendin. Het was niet mijn keuze maar zei had een ander na 20 jaar relatie. Samen hebben wij 3 kids van 10, 6 en 4 jaar oud. Mijn ex is doorgegaan met haar minnaar die inmiddels ook gescheiden leeft van zijn ex. Deze man heeft 4 kinderen uit twee relaties die hij alletwee bedrogen heeft. Sinds kort weten mijn kids dat moeder iemand heeft ontmoet waar ze wel eens leuke dingen mee doet (zo heeft zij het zelf gebracht naar hun toe). Nog geen vier weken later heeft zij aangekondigd dat haar nieuwe vriend (minnaar) de kids al heeft ontmoet en dat het niet de bedoeling was maar het toevallig zo gelopen was. Vanaf dat moment lopen ze de deur plat bij elkaar ook als mijn kinderen er zijn. Wij hebben co-ouderschap van vrijdag tot vrijdag. Ik ben er niet blij mee dat ze dit alleen heeft gedaan zonder met mij te overleggen. Ik weet niet wat ik moet antwoorden als de kids mij gaan vragen of ik moeder haar nieuwe vriend wel aardig vindt. Dat is natuurlijk niet zo, ik haat hem omdat hij mijn kinderen heeft afgenomen in de weken als ze bij haar zijn. Ik weet ook wel dat zij er ook schuld aan heeft, maar toch. Ik probeer er over te praten met mijn kinderen als ze hier zijn maar ze willen er niet over praten volgens mij. Ik vroeg mijn dochter van 6 jaar wat ze van moeder haar nieuwe vriend vond, ze vertelde dat ze niet wist wat ze moet zeggen en dat ze er niet over wilde praten. Mijn ex gaat gewoon verder met haar leven en is van plan om binnenkort (dit jaar) te gaan samenwonen met hem. Ik ben zelf nog niet zover omdat ik het belangrijk vindt om mijn rust eerst te pakken voor ik mij in een nieuwe relatie stort. Graag jullie advies hoe ik dat moet aanpakken met de kinderen.

Hoihoi, Het is bijna een jaar geleden dat ik voor het laatst mijn kinderen (tweeling van 11) heb gezien. Mijn ex beweerde dat de kinderen me niet meer wilden zien omdat ik transgender ben, ik ben als jongen geboren. De Raad voor de Kinderbescherming heeft daar onderzoek naar gedaan en het blijkt dus helemaal niet waar te zijn, ze missen me juist verschrikkelijk. Binnenkort ga ik ze dus wel weer zien, maar wat moet ik met dat jaar? Ik wil niet de fout maken om mijn ex aan te vallen via de kinderen, dat heb ik nooit gedaan en dat wil ik nu ook niet mee gaan beginnen. Maar het is niet niks allemaal. Doe ik alsof er niets gebeurd is? Dat is ook weer zo raar. Waarom hebben ze me dan een jaar moeten missen? En wat nu als ze daar zelf heel erg boos over zijn? Ik denk dat het niet goed is als ik daar heel erg in mee ga, maar ontkennen lijkt me ook zo raar. Ik kijk er erg naar uit om ze binnenkort weer te zien, maar ik maak me er ook wel weer enorm ongerust over...

Dag kinderen, Wij zijn een jaar gescheiden op mijn initiatief. Mijn ex heeft het er moeilijk mee. En daar maakt mijn zoon van 11 jaar zich zorgen over. Hij vindt het moeilijk dat zijn vader alleen is tijdens het weekend dat ze bij mij zijn. (We hebben ook een dochter van 9 jaar). Ik geef aan dat ik het lief vindt dat hij zich zorgen maakt, dat papa echt van alles onderneemt, maar ben ook bang dat hij zich teveel zorgen maakt om zijn vader en zichzelf soms vergeet. Wat adviseren jullie?

N.a.v. het filmpje 'aan alle docenten van Nederland' heb ik ook maar even de site geopend. Dit omdat ik een situatie in de klas heb, waarbij ik mij voor de toekomst wel zorgen maak over deze leerling. Haar moeder deelt deze zorgen niet, omdat ze wel met haar kind 'goed kan praten'. De situatie: de moeder van het kind is al jaren gescheiden van de biologische vader. Hierna heeft moeder een nieuwe vriend gekregen, een kind gekregen, daarna weer een nieuwe vriend gekregen en daar kwam vervolgens ook weer een kind bij. Uiteindelijk dus een gezin van 3 kinderen met 3 verschillende vaders. Toen ging moeder trouwen, maar na een paar maanden gingen moeder en stiefvader weer uit elkaar. Een maand later heeft moeder al weer een nieuwe vriend. De leerling in kwestie heeft volgens mij beginnende bindingsangst. Ze maakte in een gesprek in ieder geval duidelijk dat ze zich niet weer aan een nieuwe vriend van mamma ging binden: ze was bang dat deze toch weer weg zou gaan. Het meisje presteert naar mijn mening/gevoel onder. Moeder heeft dit gevoel ook al jaren, maar collega's delen deze mening niet. Mogelijk omdat ze bang zijn voor de 'gevolgen' als ze dit zouden erkennen. Na het kijken van jullie filmpje dacht ik 'fijn, een plaats waar ik dit meisje mogelijk indirect naartoe kan sturen'. Helaas staat er links 'voor ouders' en 'voor professionals' maar is er geen 'voor kinderen' gedeelte. Want deze site is verre van geschikt en/of visueel aantrekkelijk voor kinderen in de basisschool leeftijd. Jammer, want ik denk juist dat veel kinderen gebaat zouden zijn hierbij!