Ondanks rechtszaken en ouderschapsonderzoek (waarbij kinderen ook gehoord zijn en gebleken is dat kids door gedrag van de vader in de knel zitten) blijkt het toch onmogelijk dat onze kleinkinderen kunnen worden beschermd tegen de psychische mishandeling door het sterk narcistische en psychopatische gelijkende gedrag van de vader ( ook geconstateerd door maatschappelijk werkster die kids heeft begeleid bij KIES training). Vader zet bij de klinisch psychollog netjes zijn handtekening onder alle 60 afspraken die nodig waren om kids rust en duidelijk te bieden, waarmee gelukkig ook ots dreiging afgewend is, maar vader gaat in bijzijn van de kinderen onverminderd en zelfs versterkt door met zijn minachtingscampagne naar de moeder en haar totale netwerk. Hoe kun je de schade bij de kinderen zoveel mogeljk beperken?

Hallo, mijn man en ik liggen in een scheiding. Helemaal niet leuk. Echter mijn dochter van 17 jr trekt naar mijn man toe en neemt daarbij mijn rol over. Mijn man bespreekt van alles over de scheiding met haar: zoals hoeveel geld ik mee kan krijgen. Ik vind dat dat niet kan. Heb mijn man en haar daarover aangesproken. Mijn man zegt dat hij niets met haar bespreekt, maar mijn dochter spreekt letterlijk mijn na. Ik heb het gevoel dat ik als een kind door haar behandeld word. Hebben jullie tips voor mij hoe ik hiermee kan omgaan?

Wij gaan scheiden en moeten het onze kinderen nog vertellen. Ze zijn 13 en 15. Hoe vertellen we het de kinderen?

Denken jullie dat het goed is als we zeggen: 1. We willen gaan scheiden omdat er teveel spanningen/ruzies tussen ons zijn? (dit hebben ze de afgelopen jaren natuurlijk kunnen merken) 2. Het ligt niet aan de kinderen dat we gaan scheiden. 3. Het is zo dat we door hen (waar we allebei heel veel van houden) juist nog langer bij elkaar gebleven zijn, omdat we dachten dat het beter/fijner voor hun zou zijn. Ik twijfel vooral of we punt 3 moeten noemen. Ik wil het zeggen om aan te geven dat we juist van hun houden en juist voor hun gedaan hebben wat we dachten dat goed was. Maar ik wil hun ook juist geen schuldgevoel aanpraten dat we voor hun bij elkaar zijn gebleven, maar daardoor nog een extra tijd met spanning/ruzies bij elkaar zijn gebleven. Verder andere tips van jullie wat we het beste wel en niet kunnen zeggen, zijn welkom.

Ik wacht op mijn dochter. Zal ze contact zoeken? Ze is nu 18 en ik heb haar laten weten, via een mediator,dat mijn deur altijd voor haar open staat . We hebben al ruim 16 jaar geen normaal contact omdat haar moeder dat niet wilde. Ik geloof in een toekomst vader-dochter. Vooruitkijken. Zou ik kans maken?

Lieve kinderen op dit forum,

Ben benieuwd wat jullie van deze situatie vinden en denken hoe deze omgangsregeling zou moeten zijn in belang van mijn twee- jarige zoontje. Even kort: Mijn ex heeft mij met vier maanden zwangerschap de deur uit gezet, nadat ik aangaf na te willen denken over de situatie waarin hij iedere avond veel dronk met vrienden en laat thuis kwam, of aandacht voor mij en de baby. Maanden lang hoor ik niks van hem, ook al hou ik hem van alle afspraken bij verloskundige op de hoogte. Tot een week voor de geboorte van onze zoon, een brief van een advocaat. Hij wilt Co-ouderschap. We zijn inmiddels 2,5 jaar verder. Maatschappelijk werk, Mediation, parlan. Overal hebben we een begin gemaakt, zodra het op praten aankomt haakt hij af. Ook bij mijn zoontje zag ik dat de omgangsregeling hem te snel ging (verlatingsangst, slecht slapen, huilen in zijn slaap, slecht eten). tekenen waar ik mij zorgen over maakte. waarbij ik heb aangegeven naar mijn ex dat we het langzamer op moeten bouwen. Hier gaf mijn ex geen gehoor aan, hij wilt volgen zoals het op papier staat. Sindsdien komt hij helemaal niet meer. Ondanks dat ik hem wekelijks uitnodig. Hoe denken jullie hierover, gezien een passende omgangsregeling na dit verhaal. Hoop wat te horen! Alvast bedankt! Bianca

Mijn vrouw en ik gaan scheiden en zullen voortaan in co ouderschap voor onze kinderen zorgen. Mijn oudste zoon vind het moeilijk om ook al met de nieuwe partner van zijn moeder te zijn. Hij wil liever bij mij wonen maar ik vind dat hij ook bij zijn moeder moet/mag zijn. Hebben jullie tips voor hem en mij hoe we dat aan kunnen pakken? Dank jullie alvast!

Mijn dochter is 18. Moeder is met haar vertrokken toen ze 1,5 jr was. Korte moeilijke omgang gehad tot ze 3 was. Toen boos op haar moeder geweest (sanering gebit meisje van 3 in ziekenhuis).Sindsdien weigert moeder omgang en is stiekem verhuisd en woont op een geheim adres. Contact gezocht via mediator, hopelijk gaat ze nu nadenken.Haar facebook is geblokkeerd. Nog tips ?

Ik heb twee kinderen, een meisje van 10 en een jongen van 8. Mijn ex heeft een nieuwe vriendin. 1 september ben ik met mijn kinderen verhuisd en is mijn ex in ons oude huis gekomen. In diezelfde maand zijn de vriendin en haar kinderen voorgesteld en zijn ze ieder weekend dingen gaan ondernemen met zijn allen. Voor mijn dochter ging dat te snel en wil haar nu niet meer zien. Ik heb ook een nieuwe relatie maar wil haar hier nu het zo heftig is geweest niet mee belasten. Mijn ex en ik zijn het niet eens hoe we dit moeten aanpakken. Hij vindt dat mijn dochter het moet accepteren en dat zij niet zijn leven bepaalt. Ik heb het gevoel dat het zoveel is geweest dat we nieuwe partners even uit het zicht moeten houden. Maar hoe pak je dit aan? Wat is de juiste manier om hiermee om te gaan?

goedendag ik ben een vader van 51, mijn dochter is nu 18 en probeer al 18 jaar in contact te komen heb al 4 x geprobeerd via advocaten in contact te komen maar de moeder houd het steeds af want die heeft haar eigen verhaal ik heb haar 1 keer gezien via kinderbemiddeling en daarna was het contact weg graag zou ik willen weten of het via uw website mogelijk is om in contact te komen met jongeren die deze zelfde ervaring hebben en wat zij mij kunnen adviseren om te doen

5 jaar geleden ben ik gescheiden, kinderen waren 5 en 8 jaar oud. Nog steeds is er veel mot. De kinderen nu 10 en 12 hebben zoveel last gehad van de stress en spanningen. Het gaat nu wel goed met ze omdat er geen contacten meer zijn tussen ouders ( we hebben co-ouderschap) contacten gaan nu via mail Ik lees de mails niet meer dagelijks zodat ik ook geen stress meer kan hebben. Wat is nu mijn probleem:? Het enorme schuldgevoel naar mijn kinderen toe dat het niet gelukt is om ze buiten de ellende te houden en/of op te lossen voor ze. Hoe kan ik het ooit die jaren goed maken voor ze? Het tweede probleem is dat vader nog wel alles op zijn manier wil waardoor ik in feite mijn leven moet leiden conform zijn handboek. Dat stuit mij enorm tegen de borst. Als ik het niet doe, dan is er ruzie, als ik het wel doe kom ik met mijzelf in conflict. Een voorbeeld is: als ik in mijn week denk, jeetje wat wordt die blauwe plek na turnen blauw, laat ik toch even langs de huisarts gaan dan moet ik mijn ex eerst om toestemming vragen om dat te doen, als hij op afstand beoordeeld dat het onzin is mag ik niet en anders alleen op het moment dat hij aanwezig kan zijn. Als ik dan toch ga in mijn week op moment dat ik denk dat het nodig is staat de e-mail box vol en heb ik stress en hebben de kinderen last van mijn stress, het gaat echt altijd om de dagelijkse dingen alsook om grote dingen, ik mag geen mening hebben. Lieve kinderen als adviseurs, wat kan ik doen om het goed te doen voor de kinderen en toch ook het gevoel te hebben dat ik een serieuze rol mag hebben voor mijn kinderen ipv oppas met regels. Zou het beter zijn voor mijn kinderen als ik alles doe wat vader wil om ruzie te voorkomen of als ik opsta en strijd voor wat ik zelf denk dat goed is voor ze? Met name mijn oudste vindt het vervelend dat alles wat we doen eerst toestemming van zn vader nodig is om ruzie te voorkomen.