Hoi allemaal, ik zou graag willen weten hoe jullie tegen gedeelde ouderschap aan kijken. Bijvoorbeeld om en om een week bij papa en dan weer bij mama en nieuwe vriend. Ik heb 2 dochters van 7 en 10 jaar oud. Beide gezinnen wonen dicht bij elkaar. Ik ben de papa en werk overdag. Ik kan met mijn baas mogelijk wel regelen dat ik de ene week meer uren werk dan de andere waardoor ik met wat buitenschoolse opvang de kinderen kan opvangen. Ik ben bang dat het zo'n gesleep wordt maar ik denk wel een betere band te kunnen houden met mijn beide dochters. Alvast bedankt voor de reacties. Groet, Ricardo

Ik heb een probleem en hopelijk kunnen jullie mij wat tips geven. Ik ben nu 2jaar gescheiden, heb 2 jongens uit die relatie, waarbij we co-ouderschap hebben. De laatste tijd klaagt mijn oudste zoon steeds vaker dat hij niet gelukkig is bij zijn moeder omdat zij zoveel veranderd is. Hij herkent zijn moeder niet meer qua gedrag, ze neemt steeds meer het gedrag van haar partner over. Hij is alleen gelukkig bij mijn nieuwe partner en mij omdat hij zichzelf kan zijn. Dit weekend kreeg mijn zoon "ruzie" met zijn moeder via de whatsapp. Ik heb toen geprobeerd dat ze met elkaar het gesprek aan zouden gaan, wat eindigde met de vraag of hij eigenlijk wel bij haar gezin wil horen en hij slikte nog net een NEE in. Hij durft en wil niet meer naar zijn moeder. Ik weet niet wat ik moet doen. Hij mag uiteraard bij mij blijven van mij maar ik weet niet zo goed wat wijsheid is. Hebben jullie tips over zo'n situatie? Wat kan ik doen? hoe kan ik mijn zoon helpen? mvg, D

Ik denk dat je kinderen niet mag verplichten, iets te moeten geven aan hun (stief)ouder op moeder- of/vaderdag. Dat heeft geen waarde. Als een kind de zorg en liefde voelt van een (stief)ouder, dan komt de waardering vanzelf. Maar dat moet uit het kind zelf komen want dan is het echt. Niet opgedragen en tegen je gevoel. Dat is nep.

Beste allemaal, Graag wil ik jullie mening. Ik ben moeder van 2 jongens. Ruim 2 jaar geleden is hun vader verliefd geworden op een andere vrouw met 1 dochtertje. De vader van het dochtertje is niet in beeld. Nu noemt ze van dag 1 mijn ex papa. Mijn jongens begrijpen niet waarom zei papa zegt tegen hun vader. Ik heb al meerdere malen aangegeven bij hun vader dat het niet goed is voor onze jongens dat hij papa genoemd wordt door een ander kind. Zijn vriendin zei vandaag tegen mij dat ik niet zo moeilijk moet doen. Zij ziet er totaal geen probleem in. Hoe zouden jullie het vinden? Is er misschien iemand met dezelfde ervaring?

Hallo, Ik ben een stiefmoeder van een lief jongetje van 5. Hij word echter tussen vader en moeder ingeplaatst. Dit gebeurd door moeder. Nu is er op dit moment een onderzoek gaande of hij wel thuis mag blijven wonen bij zijn moeder. Nu is hij hier normaal om het weekend en nog 1 nachtje de andere week. Maar zoals het nu eruit ziet komt hij bij ons wonen. Hij is van harte welkom! Maar ik zal de meeste tijd voor hem moeten zorgen. Ik vraag me af hoe kan ik hem het beste opvangen? Hij zal zijn moeder gaan missen en die plek kan ik nooit innemen. Wat als hij vraagt om waarom hij niet meer bij zijn moeder kan wonen. Moet ik dan de schokkende waarheid vertellen of er omheen draaien en haar hoog houden. ( hopelijk krijgen ze na een poosje weer contact daarna, het is tenslotte zijn moeder) maar is liegen over haar (in de positieve zin) ook niet erg? Ik wil graag het goed doen voor hem en hopen dat hij altijd een warme band met haar houd. Ookal zien ze elkaar straks een tijdje niet. Liefs leonie

Hallo, Graag wil ik jullie advies raad of mening over onze situatie. Ik ben jaren terug verlaten door de vader van mijn kinderen. Hij is gelukkig met zijn huidige vriendin, waarvoor hij toen besloten heeft niet verder te gaan met mij. Gelukkig voor de kinderen is het bij haar gebleven en zijn er geen andere vrouwen in hun leven gekomen. De kinderen wonen bij mij en hebben een omgangregeling met hun vader. Hun vader krijgt nu een kind samen met zijn vriendin en gaan ook trouwen. Veel verandering dus. Ze verwachten van onze kinderen dat deze dit leuk vinden. Ik heb de indruk dat dit niet geheel zo is. Hoe vang ik de kinderen op wat kan ik wel of niet zeggen? Doordat er geen communicatie tussen mij en vader is vind ik dit moeilijk op te vangen. En wil ik ze niet belasten. Maar ik wil ook niet voorbij gaan aan de veranderingen die gaan plaatsvinden. Ik heb ook moeite met het bonus moeder en kind gebeuren. Voelen jullie dit ook echt zo of is het mijn emotie die erop ligt. Willen jullie dat er een betiteling komt als een stief/bonus broer/ zus, of stief/bonus vader of moeder? Of gewoon dat is ... De zoon/ dochter van ... de vriend of vriendin van mijn vader of moeder? Dit is de vriend/ vriendin van mijn moeder/ vader? Wat zien jullie graag waarmee belasten we jullie het minste.? Ik heb al jaren een vriend die ook kinderen heeft. Doordat mijn scheiding de helaas te bekende vechtscheiding zonder lichamelijk geweld is hebben wij besloten niet te gaan samenwonen of trouwen wat we eigenlijk wel wilde. We zagen in dat omdat wij gelukkig zijn samen, dit niet hoeft te betekenen dat onze kinderen dit ook zo moeten voelen. De kinderen kunnen het allemaal goed vinden samen en wij ook met elkaars kinderen. Wij vinden dat bonus of stief niets toevoegt voor de kinderen dus zijn gewoon truus en kees voor de kinderen. Moet er perse een etiket geplakt worden op de partner van een van de ouders? Het gezins is, zo het ogenschijnlijk hoort te zijn, niet meer. Dat is voor iedereen pijnlijk en niet leuk. Maar is wat het is toch? Kinderen willen dat de ouders gelukkig zijn, ouders dat de kinderen gelukkig zijn. Ik wil mijn kinderen niet belasten of pijn doen en durf hen ook niet te vragen naar wat zij vinden en voelen. Ik wil dat wel maar merk dat zij dit moeilijk vinden om alle redenen denkbaar. Of geven ze gepaste antwoorden waarvan ze denken dat ik die wil horen. Hoe vaak ik ook zeg dat ik wil dat ze eerlijk zijn en zeggen wat zij voelen en ervaren. Ze vallen mij of hun vader niet af door eerlijk te zijn. Ik ben heel anders dan hun vader, dit maakt ook dat alles zo rot verloopt we denken nergens hetzelfde over. Het enige waar we hetzelfde over denken en voelen is de liefde voor onze kinderen. Gelukkig. Ik hoop dat de kinderen eerlijk zijn maar door instanties die inmiddels betrokken zijn bij ons weet ik af en toe niet meer wat ik voel denk en ervaar. En wat ik goed doe of beter kan doen. Kunnen jullie me helpen. Te zien hoe jullie dingen zien en ervaren wat ik beter niet of juist wel kan doen. Groetjes

---

Beste Jongeren, Ik ben een gescheiden moeder met een dochter van 14. Ze verblijft de helft van de tijd bij haar vader en de andere helft bij mij. Sommige zaken krijg ik door van haar, terwijl ik eigenlijk vind dat haar vader dat aan mij moet vertellen. Moet ik daar wat van zeggen, of kan ik dat het beste laten gaan? Zelf kies ik er wel altijd voor om de zaken direct met haar vader te regelen. Ik geef haar dan wel aan dat ik iets heb doorgegeven (indien het haar aangaat). Dan heb ik het over zaken als het vakantie adres en wanneer we precies weggaan en weer terugkomen. Alvast bedankt voor jullie antwoorden.

Lieve jongeren, heel graag zou ik jullie advies willen horen over het volgende: Ik woon als alleenstaande "moeder" nu 1,5 jaar in mijn nieuwe huisje. Mijn 3 kinderen (22, 18 en 15jr) zijn bij hun vader blijven wonen. Met de 2 jongsten heb ik contact en zij komen zo nu en dan bij mij. Ik wil hun er niet mee lastig vallen, maar voor mij is dat véél te weinig. Ik mis hun zo erg, dat ik er soms buikpijn van heb. Dat is ook direct mijn vraag: Kan en mág ik hun laten weten, dat ik hun heel erg mis (kan ik dat schrijven of zeggen?) en dat ik hun eigenlijk veel vaker wil zien?? (mijn man en ik zijn nog niet gescheiden, met hem is er geen contact mogelijk en er is ook nog geen omgangsregeling). Alvast bedankt voor jullie reacties!!

Hoi allemaal, Mijn bonuszoon wil graag bij ons komen wonen. Hij is 16 jaar en wil dit eigenlijk als sinds de scheiding van zijn ouders maar er werd niet naar hem geluisterd door zijn moeder. Hij mocht bij de rechter wel aangeven wat hij wilde maar durfde niet door druk van de familie van zijn moeder. Ook is hij heel erg betrokken met zijn jongere broertje (inmiddels 14 jaar) en wilde hem niet in de steek laten. Zijn ouders spreken niet met elkaar. Vader wil wel een normaal gesprek met zijn ex maar moeder wil geen enkele vorm van contact. Mijn bonuszoon heeft nu meerdere malen aangegeven dat hij echt heel graag bij ons komt wonen maar weet niet hoe hij dit moet aanpakken. Hij denkt dat zijn moeder heel boos wordt en het niet zal begrijpen. Helaas deel ik die mening met hem omdat zij tijdens de scheiding nooit enige moeite heeft gedaan om de kinderen er zo min mogelijk last van te hebben. Ze hield zich precies aan de uitspraak van de rechter ook al wilde de kinderen wel eens een uitzondering. Het heeft geen zin voor ons om met haar te praten want dat maakt haar alleen maar dwarser. Heeft een van jullie deze situatie wel eens meegemaakt? Hoe heb jij dit aan je ouder verteld? Hoe hebben je ouders (die niet willen praten) dit financieel opgelost want er hangen ook financiele wijzigingen aan vast. Zo betalen wij nu alimentatie en zijn moeder alle onkosten zoals school. Wanneer hij bij ons komt wonen zal dit allemaal veranderen. Zelf zit ik te denken dat hij misschien met iemand van Jeugdzorg/maatschappelijk werk kan praten om zijn wensen neer te leggen en dat iemand van maatschappelijk werk dan contact legt met zijn moeder om samen haar het nieuws te brengen? Wat vinden jullie van dat idee? Ik ben heel benieuwd naar jullie tips/adviezen en ervaringen.