Mijn kids komen dikwijls met nefatieve dingen over mij die ze van hun vader hebben gehoord. Ook probeert hij continu mij tegeover hen in een kwaad daglicht te stellen. Zo zegt hij bv tegen de jongste dat er geen schone kleding in de tas zat. Ik probeer er zo min mogelijk op in te gaan en de positiviteit te hervatten. Toch brengt het me een gevoel van onmacht en vind ik het heel erg voor de kinderen. Ik wil geen wellus nietus spelletjes gaan spelen en ga er daarom ook niet op in. Wat zouden jullie adviseren?

Hoi, Ik zit met een probleem de afgelopen jaren gaan omgangen/contact slecht er zijn dingen/spullen/beloftes voorgehouden aan zoon om te geven en te doen en wanneer er dan omgang/contact is wordt dit niet gedaan/gegeven maar uitgesteld en andere voorwaarden aangehangen. Resultaat een zoon die diep teleurgesteld, verdrietig en boos is en vervolgens met voorwaarden terug reageert. Hij uit dit ook bij de begeleidende instanties maar hier wordt geen actie op ondernomen maar krijgt hij eigenlijk steeds te horen dat hij wel moet zonder voorwaarden, met als gevolg een nog diepere teleurstelling, het gevoel dat er niet naar hem geluisterd wordt. Kan ik hem hierbij helpen? en zo ja, hoe kan ik zorgen dat hij op zijn minst het idee heeft dat er naar hem geluisterd wordt? Maar liever nog hoe kan ik hem helpen om te zorgen dat er naar hem geluisterd wordt? Aangeven dat we moeten luisteren naar wat hij aangeeft en bij hem moeten aansluiten lijken namelijk bij instanties het omgekeerde effect te hebben.

Dag, Mijn vriend en ik zijn vijf jaar samen. hij heeft een dochter van 11 en ik twee kinderen. Nu gaan wij samenwonen in het huis waar zij met haar vader en moeder heeft gewoond. Haar moeder gaat met haar verhuizen. Ik wil haar ouderlijke huis waar zij dus ook 2 dagen komt te wonen graag veranderen, andere kleuren etc. Mijn meubels, spullen van mijn kinderen komen erin. Zij mag haar eigen kamer behouden. Zij vindt het best lastig hiermee om te gaan. Hoe kan ik haar helpen om de veranderingen ook leuk te gaan vinden. Het huis wordt er mooier op denk ik, maar wel anders

Hallo, Ik ben nu 3 jaar gescheiden en onze dochter van 9 jaar woont bij mij. Mijn ex woont sinds de scheiding samen met zijn nieuwe vriendin en haar 2 kinderen. In principe is de scheiding rustig verlopen en wordt er ook nog gecommuniceerd. Wat is nu het probleem. Ik heb een onderbuik gevoel dat mijn ex en ook zijn vriendin aan de dochter trekken. Zo is er, volgens dochter, gevraagd of ze niet liever daar wil komen wonen. Ook wordt er gezegd dat ze kan komen als ze bij mijn ouders is, die op dat moment oppassen als ik werken ben. Maar ook andere dingen die erop wijzen dat ze heel hard hun best doen om haar voor zich te winnen. Het maakt mij verdrietig en ook onzeker. Bij haar vader zijn kinderen waar ze mee kan spelen, hun financiële situatie is beter tov die van mij als alleenstaande ouder. Soms ben ik bang dat ik haar dan kwijt raak. Ik merk helaas dat ik door die onzekerheid ook aan haar trek. Ik vind dat verkeerd van mezelf en wil het ook niet! Ik kan dit niet met ex bespreken omdat hij zulke dingen afdoet als zoiets wordt niet gezegd door mij of vriendin, ( al eerder ervaren nl) en wij doen niet alleen leuke dingen. Maar vanaf het begin is er, vnl door de nieuwe vriendin, gefocust op het nieuwe gezin. Wij zijn nu het gezin, hier is het leuk. Het een-ouder gezin dat ik vorm met onze dochter wordt niet voor vol aangezien. Ik weet dat de pijnlijke ervaring vd reden vd scheiding me nog parten speelt, soms meer soms minder, en me misschien niet helemaal objectief laat zijn... Hoe ga ik hier het beste mee om?

Hoi, ik ben de moeder van een 6 jarige dochter. Mijn partner en ik zijn in december uit elkaar gegaan. Gelukkig hebben wij fijn en goed onderling contact, en een goede omgangsregeling voor onze dochter. Wij doen af en toe samen leuke uitstapjes met onze dochter en hebben voor onze dochter goed contact. Toch merk ik aan haar dat ze het voornamelijk bij het slapen moeilijk heeft op haar rustmoment van de dag. Ik ben op zoek na een steuntje in de rug voor onze dochter, maar ik kan niet vinden waar ze terecht kan. Heeft er iemand een tip voor ons?

Ik ben moeder van twee dochters van 14 en 16 jaar oud en lig op dit in een vechtscheiding. Hun vader betrekt ze steeds in alle ruzies en deelt zijn gevoelens over mij met de meiden. Ik heb sterk de aandrang om het aan ze uit te leggen en mezelf te verdedigen in angst om ze kwijt te raken. Maar moet ik dat wel doen?

Mijn ex-man en ik zijn nu ruim een jaar gescheiden. We hebben co-ouderschap, dus mijn zoon van bijna 12 woont voor de helft van de week bij mij. Van het begin af aan gaat mijn zoon niet graag naar zijn vader. Vader is erg claimend en manipulatief. Bovendien dwingt hij hem om naar fitness te gaan en wil hij dat onze zoon allerlei sporten gaat doen die hij helemaal niet leuk vindt. Voorts vindt hij dat onze zoon bijles moet krijgen voor rekenen, terwijl hij een 8 op zijn rapport heeft. Daar komt nog bovenop dat mijn ex continu tegen hem praat over de scheiding. Ik heb al voorgesteld aan mijn zoon om dit te bespreken met mijn ex, maar hij durft dit niet. Hij is bang voor de reactie van zijn vader. Mijn zoon wil ook niet dat ik hier als moeder iets van zeg. Mijn ex weet dus niet wat er speelt. Ik doe normaal tegen mijn ex en heb dus ook niet verteld hoe vervelend onze zoon het vindt om naar zijn vader toe te gaan. Als hij naar zijn vader toe moet, huilt hij vaak en heeft hij diarree van de spanning. Graag zou ik mijn zoon helpen, maar ik weet even niet goed meer hoe. Ik mag niets tegen mijn ex zeggen. Heeft iemand advies voor mij?

Lieve kinderen, Hoe kan ik het gebroken hart van mijn dochter van 13 weer lijmen? Ik heb een jaar geleden haar moeder verlaten na 28 jaar. Ondanks dat zij verdrietig was met de scheiding steunde zij mij als enige van mijn vier kinderen (27,24,22 en 13) en kon begrip tonen voor mijn keuze. Ik was erg blij met haar steun en ongelooflijk trots op haar dat zij zo kon denken. 2 maanden later is uitgekomen, dat ik niet eerlijk was naar haar moeder. Door een ongeluk is dit heel naar gegaan. Dit incident heeft veel impact op haar gehad en sinds mei 2015 wil zij mij niet meer zien nog spreken. Ik ben radeloos en weet niet hoe ik haar kan bereiken. Ik heb fouten gemaakt, waar ik spijt van heb maar niet meer kan terug draaien. Ik kan wel in de toekomst laten zien hoeveel ik van haar hou. Ik vind het zwaar zonder haar te leven en mis haar gigantisch en ik weet dat zij mij ook mist. Met haar moeder praat ik en zij doet ook alles aan om haar te bewegen mij weer een kans te geven. Iedere dag die verstrijkt is een dag gemist. Ik zou graag willen dat zij beseft dat mijn liefde voor haar onvoorwaardelijk is en al was ik de vorige jaren minder vaak bij haar dat wij nog een leven voor ons hebben en ik dit zo snel mogelijk zou willen oppakken. Iedereen zegt dat ik geduld moet hebben, maar ik kan niet blijven toekijken hoe de tijd verstrijkt. Ik hoop dat jullie een goede raad hebben voor ons en wil jullie alvast bedanken.

Hallo, De scheiding tussen mijn man en mij duurt nu al bijna anderhalf jaar. Vanaf het begin van de scheiding ben ik tegenover de kinderen zwart gemaakt en ben ik degeen die wilde scheiden (wat we overigens samen besloten hebben) we hebben samen 4 kinderen, een dochter van 16, 3 zoons van 14, 12 en bijna 10 . Nu is onze zoon van 12 zo door zijn vader bestookt dat hij heeft besloten om afstand van mij te doen. Ik heb hem nu al 8 weken niet gezien en of gehoord. Ik stuur hem af en toe een whatsapp berichtje uit belangstelling en soms dat ik hem erg mis. Ik wil niet teveel aan hem trekken. Hoe kan ik ervoor zorgen dat hij toch net als zijn zus en broers gewoon ook weer bij mij wil komen? Met mijn man valt hier niet over te praten en hij stimuleert onze zoon ook totaal niet hierin. Groetjes marit

Ik ben vader van een jongenstweeling van 9 jaar. Toen ze 2 jaar waren is de moeder bij mij weg gegaan. Ik heb totdat ze 7 jaar waren een omgangsregeling met ze gehad. Daarna wilden ze me niet meer zien. Dat komt omdat de moeder al jaren niet meer met mij wil praten en nu de kinderen dus ook niet. Wat moet ik doen?