Lieve allemaal, Ik heb 2 prachtige kinderen, wegens een gewelddadige relatie ben ik ruim 7 jaar terug uit elkaar met de andere ouder. De andere ouder wil per se co-ouderschap, naar mijn idee vooral om mij dwars te zitten. Ik loop er tegen aan dat de andere ouder vreselijk negatief over mij en mijn nieuwe partner en kinderen spreekt. Ook vertelt hij leugens over dingen die de kinderen betreft(zoals dat ik ze niet wil bellen als ze daar zijn, terwijl hij me het onmogelijk maakt). Ik wil de kinderen niet belasten met ouderproblematiek, maar ik wil ze ook niet voorliegen of mezelf in een kwaad daglicht laten stellen. Wat zijn jullie ervaringen, wat helpt hierin voor de kinderen? Ze zijn 7&8.

Mijn ex partner en ik hebben 2 dochter (15 en 18). In januari heb ik aangegeven dat ik de relatie wil beëindigen en in maart zijn we naar een mediator gegaan. Mijn ex partner neemt het mij erg kwalijk dat ik onze relatie na 28 heb beëindigd en is heel erg boos. Dat maakt dat de communicatie heel moeizaam verloopt. Het traject bij de mediator heeft er helaas niet voor gezorgd dat we samen tot een oplossing komen. Dat betekent dat we nu verder moeten met advocaten. Dit zullen de kinderen ook gaan merken. Wat vertel ik hierover?

Hi! Vorig jaar zijn de vader van mijn zoon en ik gescheiden. We hebben co ouderschap en er zijn veel verschillen in de opvoeding. Onze zoon doet het naar omstandigheden eigenlijk heel goed. Hij is een beetje een binnenvetter en praat niet veel. Wel weet ik dat hij het niet fijn vindt om te wisselen, hij graag bij papa én bij mama is, en dat hij waar hij is de andere ouder mist. Zijn manier om er mee om te gaan is 'het andere huis' te blocken. Zo heb ik hier foto's van papa en de huisdieren maar die wil hij niet zien omdat hij hen dan meer mist. Mijn zoon is 8. Mijn vraag aan jullie is, welke vragen, gesprekken of hulp hebben jullie gehad (of juist gemist) die helpend waren of waren geweest?

Ik weet even niet meer waar ik goed aan doe dus vandaar mijn vraag… Vorig jaar juli zijn mijn ex-man en ik gescheiden. We wonen op 3 straten afstand van elkaar en onze kinderen van 12 en 8 zijn 50% van de tijd bij mij en 50% bij man ex. Ons contact is redelijk. Nu heb ik al een tijd een nieuwe partner, een vriend die ik al 10 jaar ken. Mijn ex heeft nu 9 maanden een nieuwe relatie. Hij heeft haar na 6 maanden voorgesteld en dat ging soepel. Beide dochters accepteren haar en haar dochter en spenderen veel tijd met ze. Nu wil mijn oudste dochter mijn vriend absoluut niet ontmoeten. Ze zegt hem te haten, hem nooit te accepteren en in wat ze zegt merk ik dat ze ooit ruzies heeft meegekregen tussen mijn ex-man en mij waarin zijn naam viel. Er is van alles tussen haar vader en mij gebeurd waarvan ik niet vindt dat zij dat moet weten; daar is ze simpelweg te jong voor en ik wil ook haar relatie met haar vader niet beïnvloeden. Maar ik voel me onevenredig gestraft om het zo maar te zeggen; mijn relatie wil ze geen kans geven en bij haar vader gaat het allemaal als een zonnetje. Mijn jongste wilde hem wel graag ontmoeten dus vorige week zijn we buiten de deur een kopje koffie gaan drinken met zijn drieën. Weer heb ik mijn oudste gevraagd of ze mee wilde maar toen ze nee zei, heb ik ook niet aangedrongen. Ze houdt nu alles tegen: dat ie bij mijn verjaardag is en noem maar op. Wat moet ik hier nou mee? Ik wil haar ruimte geven maar ze is niet de enige op de wereld…

Hoi! Vier jaar geleden zijn mijn ex en ik gescheiden. Samen hebben we 2 dochters (10 en 12). Al vier jaar lang is de situatie erg complex. Mijn ex wordt snel boos, waardoor mijn kinderen bang van hem zijn en dus niet graag naar hem toe gaan. (Er is geen fysieke agressie). Ondanks meldingen bij Veilig Thuis en dat de kinderen bij de rechter hebben aangegeven niet graag bij hem te zijn, heeft deze vorig jaar toch besloten dat ze een extra dag en nacht in de week naar hun vader moeten. Mijn dochters (en dan vooral de oudste), gaan met steeds meer tegenzin naar hem toe. Vanaf het moment dat ze weer bij mij zijn, kijken ze op tegen het moment dat ze weer weg moeten. Ik weet niet zo goed hoe ik hiermee om moet gaan en hoe ik ze nu het beste help. Wanneer ik mijn ex aanspreek op zijn gedrag, weet ik uit ervaring dat hij dit afreageert op mijn dochters en wordt hij boos op hun. Maar mijn dochters zelf durven ook niet aan te geven dat ze niet graag bij hem zijn, omdat ze bang zijn dat hij dan nog bozer wordt. Wat hebben mijn kinderen van mij nodig? Wat kan ik voor ze doen?

Ik heb 2 kinderen, een dochter van 5,5 jaar en een zoon van 3 jaar. Ik heb 5 weken geleden een mail gehad van mijn ex (vader van kinderen) dat de 2,5 jaar ik alles verkeerd heb gedaan en doordat we bij de rechter moeten zijn voor de alimentatie voor de kinderen, dat ik het er naar gemaakt heb dat hij het heeft opgegeven en de kinderen niet meer wil zien. De ruzies gingen over onenigheid over opvoeding echt kleine dingen. We hebben hulp gehad met de communicatie en ging dan weer een tijd goed en daarna hielt hij zich niet aan de afspraken en ging communicatie weer niet goed. En ik weet ook ik zal niet alles goed hebben gedaan, maar van mij mocht hij de kinderen wel gewoon zien en hield ik dat ook niet tegen want zelfs zouden ze in de vakantie gewoon 3 weken naar hun vader gaan. Maar dat wilde hij ineens niet meer en ik moet dat nu aan mijn kinderen gaan vertellen ze zijn nog zo jong. Ik heb speltherapie aangevraagd maar van de gemeente is er een wachtlijst van 4 maanden voor dat wij hulp kunnen krijgen. Ik weet niet hoe ik die tijd moet overbruggen want mijn dochter vraagt wel naar haar vader en ik weet niet hoe ik hun er mee moet helpen. Weet iemand hoe ik hun hier mee kan helpen en hoe het te vertellen aan hun?

Mijn ex en ik zijn al een jaar uit elkaar maar wonen nog steeds samen aangezien we geen andere woonruimte kunnen vinden. Bij de mediation is ons aangeraden om het te delen met de kinderen (1 en 4 jaar) als er andere woonruimte is. Echter duurt dit zo lang nu dat we het lastig vinden om dit te "verzwijgen" voor onze kinderen. Steeds meer mensen weten het maar mensen in de kring van onze kinderen niet( school, opvang). Dit voelt helemaal niet meer prettig en oneerlijk. Kunnen we het nieuws toch al delen nu en wat is dan een goede manier? Apart wonen is niet concreet nu dus hoe kun je het het beste overbrengen aan een kind van 4. Graag hoor ik jullie reactie. Alvast bedankt.

Beste tieners, Ik heb een vraag voor jullie. En wil graag een eerlijke mening. Ook als deze negatief ten opzichte van mij. Ik heb een ontzettend leuke dochter van 14. Haar vader en ik zijn al ruim 13 jaar uit elkaar. Dit is totaal niet lekker gegaan en heeft heel wat jaren voor spanning bij onze dochter gezorgd. Nu is het al een paar jaar redelijk "harmonieus". Er zijn uiteraard nog wel wat issues geweest, maar niet zoals "vroeger". Nu is de nieuwste tendens dat de vader van mijn dochter niets meer met mij bespreekt, maar dit rechtstreeks via onze dochter laat verlopen. Dus afwijkingen van de bezoeken, afwijkingen in tijden, maar ook vragen waar we het eerder als ouders over eens waren. Die hij nu eerst bij haar stelt en die zij vervolgens met mij moet bespreken om er achter te komen wat mijn standpunt is. Vandaag stuurde ik hem hierover een bericht dat ik graag zou zien dat hij dit eerst met mij bespreekt alvorens met haar en haar dit bij mij te laten beleggen. Hij ziet het probleem niet en vind dat dit prima kan, want ze is al 14. Ik denk daar anders over. Maar mijn vraag aan jullie is dus. Herken je dit? En hoe ervaar je dit? Vind je het fijn dat alle zaken alleen nog met jou worden afgestemd door een van je ouders? Ik ben van mening dat ze hierdoor ingezet wordt voor "volwassen" zaken of blijf ik in het oude hangen en is dit wel de normale weg?

Hoi, ik heb even een vraag aan alle tieners op dit forum. (Of iemand anders die hier ervaring mee heeft) wij zijn 1,5 jaar geleden uit elkaar gegaan en onze dochter is nu 10 geworden en gaat naar groep 8 na de vakantie. Mijn ex is gaan trouwen met een nieuwe partner en is per direct verhuisd naar een stad een uur bij ons vandaan. Nu gaat onze dochter om het weekend naar haar vader en iedere maandag uit school tot dinsdagochtend, vader brengt haar naar school. Nu wil dochter deze regeling graag behouden omdat ze aangeeft haar vader anders weinig te zien. Zijn er hier kinderen/tieners die er ervaring mee hebben om door de week een dag bij de andere ouder re zijn en dan een uur te moeten reizen? Hoe ervaar jij dat en heb je nog tips?

Hallo lieve lezer, Mijn dochter van 13 jaar is opgegroeid zonder vader, dus dat is voor haar een grote wond. Ik heb een relatie gekregen met een fantastische man, die haar als dochter heeft aangenomen. We hebben nooit samengewoond, maar zijn veel samen. Mijn dochter ziet hem echt als haar vader. Hij ziet haar echt als zijn dochter. Ik ben niet meer gelukkig in deze relatie. We hebben echt ons best gedaan om deze relatie te laten slagen. We hebben zelf heel hard aan onszelf gewerkt en we hebben ook relatietherapie gedaan. Ik geloof niet dat het een goed voorbeeld is voor een kind om in een relatie te blijven waar je niet gelukkig in bent. Anderzijds, is het geluk van mijn kind het allerbelangrijkste. Haar wéér een trauma "geven" breekt mijn hart. Maar blijven bij mijn partner waar ik niet gelukkig maakt, maakt mij ook niet gelukkig, wat zij natuurlijk ook meekrijgt. Hij zal hoe dan ook haar vader blijven. Toch twijfel ik of ik beter samen met hem kan blijven om haar hart niet te breken. En als we het wel doen, hoe we dit aan moeten pakken. Dank je wel voor je reactie. Groet, Melissa