Wat moet ik doen? Dat vraag ik me telkens af. Mijn dochter van 14 hemelt al lang haar vader op en dat laat ik maar zo. Echter, zij besloot ineens om bij hem te willen gaan wonen en ze dacht door opstand dit voor mekaar te krijgen. Al eerder merkte ik, dat haar vader berichten naar haar stuurde om zogenaamd bewijs te verzamelen tegen mij en haar stiefvader, om zo een rechtzaak tegen ons te beginnen. Waarom? Ik weet het nog steeds niet. Anyway. Ze werd zo opstandig, dat ze ging weglopen, dat de familie van haar vader en haar vader zelf zich ermee gingen bemoeien en we werden toen ineens beschuldigd van mishandeling! Mijn dochter gaf aan niet gelukkig bij ons te zijn en omdat je toch wilt dat ze gelukkig is, heb ik haar de ruimte gegeven om te onderzoeken of bij haar vader wonen dan de oplossing voor haar zou zijn. Echter, haar vader woont in het buitenland. Zodoende heb ik ook ermee ingestemd dat ze een extra keertje op vakantie ging naar haar vader, maar ze is van die vakantie niet meer teruggekeerd. Wat nu? Veilig Thuis vond dat ik haar terug moest halen, eventueel met behulp van de politie aldaar. Ik zag dat niet zitten, immers haar opstand zou alleen maar groter worden en poltie erbij halen zou het drama compleet maken. Ze zou me juist kunnen verwijten dat ik alleen aan mezelf zou denken en juist niet aan haar, wat haar gelukkig maakt. Komt nogeens bij dat haar vader niet zo'n actie van me zou ondersteunen en hij had al gedreigd met rechtzaken. Die onrust wil ik juist voorkomen voor mijn dochter, mijzelf en de rest van het gezin! Er zijn nog meer kinderen in ons gezin (van mijn man).Ik heb het gevoel dat ik met mijn rug tegen de muur sta. Veilig Thuis gaf aan dat ik moest handelen, terwijl ze ook aan mij de brief "aan alle gescheiden ouders" me toestuurde. Een brief die ikzelf zo vaak met anderen gedeeld heb. Ik ben zo verdrietig, want ik wilde juist door haar de ruimte te geven en door niet op mijn strepen te gaan staan, het verscheurd voelen tussen ouders voorkomen. Nu krijg ik het verwijt van Veilig Thuis, dat ze juist doordat ik niet hard voor haar geknokt heb, dat ze zich in de steek gelaten voelt! Ik weet het niet meer. Wat is nu verstandig? Is het zo dat mijn dochter zich in de steek gelaten voelt? Of heb ik haar juist ruimte gegeven en de rust bewaakt? Ik kan alleen zeggen dat ik het in alle oprechtheid het juiste heb willen kiezen. Uiteindelijk betaal ik ook de prijs: zij zit plotseling in het buitenland en ik mis haar elke dag. Ik ben zo benieuwd hoe jullie hier naar kijken en ik vraag me af of mijn dochter zich inderdaad in de steek gelaten kan voelen. Dat wil ik natuurlijk niet!!!

Dag lieve kinderen, Inmiddels ben ik, vader van 2 kinderen van 8 en 6 jaar oud, alweer een half jaar gescheiden van hun moeder, mijn lieve ex-vrouw. Onze relatie is best goed. We hebben ieder de helft van de tijd de kinderen en eten dan 1x per week met zijn vieren op de vaste wisseldag. Er is ook verder geen sprake van conflicten over geld oid. En ik denk dat we uiteindelijk wel erkennen dat we beiden een gelijke bijdrage hebben geleverd aan de situatie dat het ons niet meer lukte om nog langer samen in 1 huis(houden) te leven. Toch is het allemaal geen makkelijke zaak. Er komt voor zowel de grote als de kleine grote mensen in het gezin veel verdriet (angst, boosheid) bij kijken. Maar is er niet altijd voor iedereen zowel een reden om verdrietig te zijn als in bijna alle gevallen ook altijd wel een reden om vrolijk te worden? Zelf vraag ik mij iedere dag aan het einde van de dag af waar ik die dag het vrolijkst van werd en waar ik mij de volgende dag het meest op verheug. Dat heeft mij veel gebracht ik kan het eenieder aanraden. Met mijn zoon kan ik goed praten over het verdriet. Ze zeggen wel eens dat je verdriet bij kinderen vandaan moet houden. Maar ons helpt het. En een sfeer van spanning, taboe en geheimzinnigheid vinden wij volgens mij allebei niet leuk. Het is een verstandige jongen. Hij heeft soms hele diepe huilbuien en kan soms ook heel dwars doen op dat soort momenten voel ik gewoon dat hij zijn moeder mist en/of het oneerlijk vindt dat hij in een echtscheidingssituatie terecht is gekomen. Als we daar na wat uithuilen/uitrazen dan over praten helpt hem dat geloof (hoop?) ik echt. Hoe is jullie ervaring, helpt praten met je ouder jullie of is dat juist moeilijk en heb je liever niet dat je vader en/of moeder 'gevoelige' onderwerpen aansnijden? Soms dan voel ik mij schizofreen, dan denk ik: "Ja als ik de kinderen heb dan ben ik er ook echt voor hen en als ik ze niet heb heb ik alle tijd van de wereld voor mezelf" maar dat vind ik zo oneerlijk, het voelt dan net alsof ik tijd die ik als ouder aan mijn kinderen zou willen geven van hen afpak om in mijn eigen behoeften te voorzien. Ik probeer maar zo hard mogelijk te werken en zo veel mogelijk geld te verdienen om dan zo leuk mogelijke uitjes en vakanties en uit-eten met mijn kinderen te kunnen verzorgen. En het leven als eenouder is natuurlijk zowiezo al wel duur genoeg. Ik weet dat liefde niet in materiele zaken zit maar het weekendje naar een grote europese hoofdstad was toch erg leuk en ik verheug mij ook op de skivakantie. Eigenlijk zou ik het liefste hebben dat we niet 50-50 co-ouderschap hebben maar bijvoorbeeld 60-60. Dat we ook nog, net als vroeger, zeggen: "Pas jij even op haar dan ga ik met hem golfen" of "Ben jij thuis voor hem, dan kan ik met haar naar de HEMA". Nu is dat soms moeilijk want je kan een kind van zes (of acht) niet te lang alleen thuis laten dus de tijd met 1 kind schiet er echt wel wat bij in. Hebben jullie ouders wel eens zulke afspraken, dat de ene ouder wat met een kind of een deel van het gezin doet en de andere ouder bereid en beschikbaar is om "tijdens Mama's/Papa's weekend/dagen" op te passen? Met mijn dochtertje kan ik minder goed praten over het verdriet. Zij is vooral dwars en lief door elkaar. Ik zou willen dat ik haar meer kon helpen, er meer voor haar kon zijn. Wat is het liefste dat jullie vader, of moeder, voor jullie gedaan heeft? Hoe, met welke woorden of daden, hebben ze jullie het meest geholpen om ondanks de scheiding toch een zo gelukkig mogelijke jeugd te laten genieten? Om de schade die het herstel van het verdriet van de scheiding zou kunnen aanrichten op jullie andere leren, ontwikkelen en spelen tot een minimum te beperken? Wat kan ik het beste voor mijn dochtertje doen om haar groei zo goed mogelijk te faciliteren? Nou. Bij voorbaat dank als jullie me willen adviseren. Enne... remember: what doesn't kill you... Groeten, Een afwisselend verdrietige en vrolijke vader op zoek naar hernieuwde invulling van het oudeschap

Hoi allemaal, Ik wil jullie advies vragen. Hoe oud waren jullie toen je ouders gingen scheiden? Onze zoontjes zijn pas 2 en 3 en wij vinden het dus moeilijk om in te schatten hoeveel ze begrijpen en hoe we ze uitleg moet geven. Iemand tips? Groetjes

Hoi allemaal, Ik heb een vraagje en zou misschien ook graag wat advies willen. Mijn zoon van bijna 12 wil niet meer naar zijn vader omdat ze steeds ruzie krijgen. Zijn vader laat ook niet blijken dat hij graag heeft dat hij wel komt. Nu zijn er eea aan instanties mee gemoeid omdat vader ondersteuning nodig heeft/had bij de opvoeding en omaat hij eeroer niet mee werkte aan omgang. En iedereen roept dus je moet naar je vader. Ik ben de enige die hem steunt in welke keuze dan ook. Ook als hij morgen besluit wel te gaan. Daar komt ook nog bij dat de andere wel gaan en elke keer ondernemen ze dingen of krijgen dure kadootjes. Dit maakt mijn zoon verdrietig en natuurlijk wil hijzelf ook naar vader maar het vertrouwen is weg door de vele incidenten en de harde woorden die daarbij vielen. Ik weet niet meer wat ik met de situatie moet en mijn zoon lijd hier echt onder. Liefs een bezorgde moeder

3,5 jaar geleden zijn mijn partner en ik uit elkaar gegaan. Sinds kort heb ik een leuke man ontmoet. Mijn dochter van 12 had al snel door dat mama weer verliefd is. Het is allemaal nog vrij pril. Ze stelt veel vrafen en is benieuwd naar hem. Wanneer is het juiste moment om hem aan mijn kinderen voor te stellen?

Wij hebben één zoon, 15 jaar. We zijn sinds twee weken uit elkaar. Dat wil zeggen, ik, de moeder, ben verhuisd naar een huis om de hoek om dicht bij het ouderlijk huis te zijn. Ik heb nu dubbele woonlasten, want het ouderlijk huis is voor de helft van mij. Deze situatie kan ik ongeveer een jaar volhouden fiancieel. Nu wil ik graag, voordat de ouders met fianciele onderhandelingen beginnen, een ouderschapsplan tekenen. Maar vader en ik spreken niet meer met elkaar, ik vermoed tot de scheiding is uitgesproken. Vader is razend op mij. Mijn vraag aan jullie is: kan ik het concept ouderschaps plan met mijn zoon doornemen voordat ik het aan zijn vader voorleg? Of vinden jullie dat te belastend voor hem? Ik kan het plan ook zelf invullen, dat heb ik al gedaan, en alles op 50% gezet, opdat beide ouders evenveel opvoeden, maar ik vermoed dat de vader wil dat onze zoon bij hem komt wonen en dat ook bij het lezen van het on ingevulde ouderschaps plan met hem zal gaan bespreken ("dit is toch je ouderlijk huis, mama heeft ons verlaten", etc) Kan ik mijn zoon vragen of hij akkoord is met 50% en het plan dan pas versturen? OF vinden jullie dat te belastend? Mijn zoon is verdrietig met de situatie, maar ook een beetje opgelucht lijkt het.

Dankjewel voor je advies. Liefs, Sylvia

Lieve kinderen, Ik ben een mama van 2 lieve meisjes van 8 & 10 jaar. Een mama die zelf niet uit een gescheiden gezin komt, dus verplaatsen in is soms moeilijk. Mijn scheiding is nog niet helemaal rond, maar ik heb afgelopen weekend een huisje gekocht. Mijn oudste is enthousiast en de jongste wilt er niet over praten het liefst. Nu is deze mama nog aan het slepen met haar koffer, maar ik ben me heel bewust dat het voor hun straks na ruim 10 maanden werkelijkheid gaat worden. Ik voel me daar ontzettend rot onder en zie ze gaan iedere keer met hun tasje. Hoe voelen jullie dat dat " gesleep" en hoe kan ik dat beperken? Ontkomen doe je er niet aan, sommige dingen kun je dubbel hebben maar niet alles qua kleding ofzo. Ik baal soms als andere zeggen " joh kinderen zijn flexibel" ja uiteraard zijn ze dat... Maar hebben ze een keuze? Nee die is voor hun gemaakt? En ze kunnen niet anders... Maak ik me te druk? Hoe voelen jullie dat? Ik hoor graag jullie advies , want het voelt voor mij als "paniek, innerlijk groot verdriet, en enorm schuldgevoel". Liefs Sylvia

Mijn kids komen dikwijls met nefatieve dingen over mij die ze van hun vader hebben gehoord. Ook probeert hij continu mij tegeover hen in een kwaad daglicht te stellen. Zo zegt hij bv tegen de jongste dat er geen schone kleding in de tas zat. Ik probeer er zo min mogelijk op in te gaan en de positiviteit te hervatten. Toch brengt het me een gevoel van onmacht en vind ik het heel erg voor de kinderen. Ik wil geen wellus nietus spelletjes gaan spelen en ga er daarom ook niet op in. Wat zouden jullie adviseren?

Hoi, Ik zit met een probleem de afgelopen jaren gaan omgangen/contact slecht er zijn dingen/spullen/beloftes voorgehouden aan zoon om te geven en te doen en wanneer er dan omgang/contact is wordt dit niet gedaan/gegeven maar uitgesteld en andere voorwaarden aangehangen. Resultaat een zoon die diep teleurgesteld, verdrietig en boos is en vervolgens met voorwaarden terug reageert. Hij uit dit ook bij de begeleidende instanties maar hier wordt geen actie op ondernomen maar krijgt hij eigenlijk steeds te horen dat hij wel moet zonder voorwaarden, met als gevolg een nog diepere teleurstelling, het gevoel dat er niet naar hem geluisterd wordt. Kan ik hem hierbij helpen? en zo ja, hoe kan ik zorgen dat hij op zijn minst het idee heeft dat er naar hem geluisterd wordt? Maar liever nog hoe kan ik hem helpen om te zorgen dat er naar hem geluisterd wordt? Aangeven dat we moeten luisteren naar wat hij aangeeft en bij hem moeten aansluiten lijken namelijk bij instanties het omgekeerde effect te hebben.