Het is helaas te vaak zo, dat vaders het nakijken hebben als het gaat om jullie kinderen. Niet omdat we geen opvoedkundige kwaliteiten, een huis, financiele middelen of anderzinds ontberen, maar gewoon omdat we man zijn. Omdat we niet de neiging hebben, om te vervallen in leugens, slechtpraterij en roddels waar jullie bij zitten, we hebben wel wat anders te doen, nu we in een isolement zijn gedrukt, afgezonderd van dat wat ons het meest dierbaar is namelijk jullie. Een gelegaliseerde vorm van discriminatie die niet goed te praten valt. Niet naar jullie toe, niet naar Papa toe en ook niet naar onze familie zoals jullie Opa en Oma. Ik hoor vaak als de kinderen groot zijn komen ze wel weer bij Papa, want dan hebben ze een Eigen mening. Maar wat vergeten wordt te zeggen, is dat wij jaren met jullie missen en wij vervreemd zijn van elkaar. De band die we hadden met jullie, is er niet meer en visa versa. Ja dat is mijn vader en ja ik heb kinderen, dat is het dan. De moderne vaders van nu, groeien net als moeders op met hun kinderen en brengen evenveel tijd met hen door. Wij horen dezelfde rechten te hebben. De praktijk is helaas anders. We zijn verworden tot een afvalbak waar al het vuil ingekiepert mag worden jaar in jaar uit, verdedigen kunnen wij ons niet. Een melkkoe? Ja dat zijn wij zeker en in het gunstige geval zijn wij een goedkope oppasouder. Ja maar Papa heeft nu een nieuwe vriendin en er wordt zelfs een kindje geboren? Houdt hij nog wel van ons, zijn wij nog wel belangrijk voor hem? Een nieuwe vriendin en een nieuw kindje, compenseren niet het 'verlies' van Papa's eerste kinderen. Zij vullen een onmetelijke leegte in zijn leven en dat van zijn/jullie familie in, want zij gunnen Papa dat beetje geluk. Laat jullie Papa links- of rechtsom weten, dat je ook bij hem wilt zijn, dat jullie hem niet afwijzen en hij zal zijn uiterste best doen om dat voor elkaar te krijgen. Hij blijft jullie Papa en hij mist jullie ontzettend! Een hele dikke en warme knuffel van een Papa.

Beste, Mijn man heeft zijn zoontje van 6 vijf jaar niet gezien. Sinds kort ziet hij zijn zoontje gelukkig weer. Hebben jullie tips voor mij voor mijn kennismaking met hem? Ik heb me voorgenomen om erg op de achtergrond te blijven. Is dat verstandig?

Dag jongere, Ik vind het als ouder echt niet leuk om te merken dat ik soms een woordenwisseling met mijn partner niet kan stoppen. En hij kan dat nu ook niet altijd meer. Vroeger nog wel. wat waren/zijn jullie manieren om een ruzie te laten stoppen tussen je ouders? Ik wil mijn kinderen gaan vragen of zij ons willen stoppen. Hebben jullie je ouders wel eens kunnen laten stoppen? En zo ja, hoe deed of doe je dat dan? En dan te bedenken dat wij jaren en jaren geen ruzie hebben gehad. We zitten nu in het scheidingsproces. Alvast bedankt, Marjoline

Hallo, Ik ben een moeder van 2 lieve kindjes. Een jongen van 10 en een meisje van 3. Mijn man en ik liggen in scheiding en binnenkort verhuis ik naar een andere woning. Wij willen zowel de scheiding als de verhuizing op een open, duidelijke en rustige manier vertellen. Hoe zou ik dit het beste kunnen doen? Lieve groet..

Hans en ik zijn aan het scheiden. Onze zoon van 14 heeft het er heel moeilijk mee. Hij wil er niet met iemand over praten. Herkent iemand dit en hoe ben je of zijn je ouders er mee om gegaan?

Hoi jongeren, Ik ben nu al 8 jaar de bonusmoeder van een meisje van (nu) 11 en een jongen van 9. Zij hadden altijd co-ouderschap, ze waren de helft van de week bij hun vader en mij, en de helft van de week bij hun moeder. Nu de oudste naar de middelbare school is gegaan, is er veel veranderd. Zij woont doordeweeks bij ons, en ziet haar moeder in het weekend. Voor haar broer van 9 is de omgangsregeling niet veranderd. Ze zien elkaar daardoor 2 dagen per week niet. De oudste is grotendeels bij ons, en de jongen van 9 heeft een paar dagen 'alleentijd' met zijn moeder. Alles is qua omgang heel goed geregeld tussen moeder en ons, dus we waren erg trots op ons zelf. Maar nu we een paar maanden onderweg zijn, merken we dat broer en zus echt heel veel ruzie hebben. Ze roepen te pas en te onpas dat ze elkaar liever nooit meer zien, liever helemaal apart zouden wonen, etc. Kunnen jullie deze ontwikkeling plaatsen, en hebben jullie misschien zelfs tips? Hartelijke groet, Bonusmoeder K.

Mijn zoon van 12 jaar wilt niet meer naar zijn vader omdat hij het niet kan vinden met zijn stiefmoeder zijn vader staat niet open voor zijn wensen en begrijpt niet waarom zijn zoon niet meer wilt komen mijn zoon zegt zijn vader wel wat maar niet de gezouten waarheid omdat hij bang is dat zijn vader weer boos wordt wat hij heel snel is! Hebben jullie tips voor mij als moeder? Ik wil niet dat mijn zoon vervreemd van zijn vader maar wil ook naar zijn wensen luisteren.....

Hoi, Mijn zoontje vindt het moeilijk om steeds zijn papa of mama te missen als hij bij 1 van beiden op bezoek is. Hij is 5 jaar en we praten open over onze gevoelens. Hoe gaan jullie daarmee om of wat heeft het voor uitwerking bij jullie?

Ik en mijn ex zijn al een tijd uit elkaar en sinds een jaartje gaan de kinderen om het weekend naar de vader. De kinderen vinden het afscheid iedere keer erg zwaar en dat snap ik helemaal. Hoe kunnen wij het afscheid makkelijker maken> Ik heb al een foto van mezelf wat ze help bij het slapen. Maar bijvoorbeeld vandaag ging ik ze halen, Mij jongste moest huilen toen hij mij zag omdat hij me zo had gemist en daarna moest hij huilen omdat pappa ging. Dat is natuurlijk erg zwaar.

Hallo lieve kinderen, onlangs zijn mijn kinderen gehoord door de rechter in een kindverhoor, omdat ze liever niet meer naar hun vader willen door alle nare dingen die gebeurt zijn; huiselijk geweld, geen inlevingsvermogen van vader, etc, etc. Daarnaast wil ik graag verhuizen met ze, naar mijn partner en ze willen zelf ook graag mee omdat hij alles is wat hun biopap niet is; oprecht liefdevol. Daarom dus ook de rechtzaak. Nog even wachten op de uitspraak nu, poehhh... Zijn er kinderen met soortgelijke ervaringen, waar ze me over kunnen vertellen?