Ik heb een maand geleden van mijn vriend gehoord dat onze relatie over is. We hebben een zoontje van vijf jaar. We willen proberen het voor hem zo min mogelijk problematisch te maken. Hoe doen we dat? Moeten we het hem nu al vertellen terwijl we nog een half jaar bij elkaar blijven wonen? Of pas als ik ga verhuizen?

Als ik op jullie website. lees dan zie ik dat jullie. vaak adviseren om met ouders in gesprek te blijven, een brief te sturen etc. Maar wat als. een kind dat probeert en niet gehoord wordt? Het valt me op dat kinderen niet vertellen hoe het uitgepakt heeft, als ze jullie advies proberen op te volgen.... In onze situatie is de.vader van mijn kinderen er absoluut niet van gediend als de. kinderen vragen stellen of aangeven dat ze ergens moeite mee hebben. Vooral. als. de. nieuwe.relatie ter sprake komt heeft hun vader al eens gezegd dat ze hem zijn geluk niet gunnen, dat hij hen niet meer op de eerste plasts zet etc. Ook heeft hij, toen oudste hem n brief stuurde gezegd dat ze 'nu niet zo zielig moest gaan doen'..... Ik heb hen gevraagd of ze iets aan jullie website hadden omdat ik hrt niet voorelkaar krijg om via het cjg een kies-coach te regelen en zij dringend behoefte hebben aan een plek om te praten. Van twee kinderen kreeg ik terug dat jullie hadden geadviseerd dat ze met vader moesten praten maar dat 1 dat niet durfde en de ander dus te horen kreeg dat haar vader niet op dit weinig respectvolle gedrag naar hem zat te wachten.... Dus wisten ze niet hoe dan verder.... Hoe zien jullie dat?

Ik ben bijna drie jaar geleden officieel gescheiden van mijn ex vrouw. De scheiding was wat je noemt een vechtscheiding, helaas. Het vechten ging/gaat om de omgang met onze twee dochters (nu 10 en 13 jaar). In de periode tussen het besluit en de officiële scheiding woonde ik uit huis en kreeg ik een vaste vriendin. Mijn ex was/is heel rigide in de omgangsregeling; als zij niet bij de kinderen kon zijn, mocht iedereen voor onze meiden zorgen, maar ik niet. Ze liet ze zelfs liever alleen. Tijdens de rechtszitting had de Raad van de Kinderbescherming er op aangedrongen dat er een bemiddelingstraject met professionele begeleiders gestart zou worden, om ons beide in ieder geval weer met respect in gesprek te krijgen. Ze gaf toen aan het bemiddelingstraject eigenlijk niet te willen, maar omwille van de kinderen zou ze het wel gaan doen. Na het intake gesprek en een eerste individuele gesprek trok ze de stekker uit het bemiddelingstraject. De Raad van de Kinderbescherming pakte het daarna op en na gesprekken met mijn meiden, mijn ex en mij, stelde ze mij in het gelijk; mijn meiden moesten meer omgang met mij hebben. Na het advies van de Raad, volgde de rechter het advies op. Ik was blij, maar mijn ex vond een maas in de uitspraak en blokkeerde een deel van de omgang. Daarop volgde helaas een tweede rechtszaak, waarbij ik in het gelijk werd gesteld. Daarna werd de omgangsregeling gewoon uitgevoerd. Op school vertelde mijn ex dat ze het niet aankon om mij te zien, dus wilde ze een aparte regeling voor bijv. de tien minuten gesprekjes. Maar op vrijdagmiddag stond ze wel bij de paardrijdbak als ik met onze meiden naar paardrijden ging. Na het paardrijden werd dan uitgebreid geknuffeld als afscheid. Als de kinderen de avondvierdaagse liepen en ik zou met ze lopen, stond ze ook op het veld om mee te lopen terwijl ze mij dan negeert. Mijn ex beschikte zonder overleg over de tijd bij mij. Ze vertelde me niet dat er kinderfeestjes waren in mijn weekend, zodat ik er in het weekend mee geconfronteerd werd. Ik moest óf de planning van mij aanpassen, of de boeman zijn. Ze besloot dat mijn jongste naar club mocht zonder overleg met mij op de dinsdagen dat de meiden bij mij waren. En zo zijn er talloze voorbeelden. Wanneer onze meiden van mij en mijn vriendin in de vakantie kleding kregen, werd mama ‘verdrietig’ als de kinderen die droegen. Mijn ex vrouw heeft ondertussen zelf ook al ca. een jaar een nieuwe relatie, wat ik overigens van de kinderen moest horen. Ik heb mijn ex enkele maanden geleden voorgesteld om kennis te maken met elkaars nieuwe partners, maar dat wijst ze faliekant af. De afgelopen zomervakantie met mijn vriendin, mijn dochters en die van mijn vriendin, was heel fijn. Vier week later, toen de schoolvakantie afgelopen was, zag ik onze meiden weer. Mijn jongste dochter wilde niet naar mijn vriendin en in een onbewaakt ogenblik liep mijn jongste dochter weg naar mijn ex. Mijn ex wilde haar niet terugsturen en beide meiden zijn uiteindelijk bij haar gebleven. Om een duidelijke grens aan te geven heb ik mijn meiden verteld dat elk weekend dat ze bij mij zijn, we minimaal één nachtje bij mijn vriendin zullen zijn. Daarop hebben de meiden aangeven de rest van het jaar niet meer te willen komen. Afgelopen dinsdag 11 januari waren ze voor het eerst weer bij mij. Onze oudste dochter zegt dat ze helemaal niet meer naar me toe wil. Ze vindt het niet leuk genoeg meer, zegt ze. Onze jongste dochter wil nog wel, maar alleen als mijn vriendin er niet is. Ik ben de strijd moe. De relatie tussen mij en mijn vriendin lijdt er onder en ik vind dat mijn ex mijn leven niet moet bepalen. Maar ik wil mijn meiden niet kwijt. Ik wil graag het traject van begeleiding tussen mijn ex en mij weer ingaan om zo als ouders van onze meiden respectvol, elkaar steunen in onze ouderrol met elkaar om te kunnen gaan en dit ook beide uit te dragen naar onze kinderen, dan krijgen de meiden mijns inziens een faire kans om met beide ouders om te kunnen gaan. Ik heb haar dit al eerder en ook nu weer voorgesteld, maar ze slaat het steeds faliekant af. Ik sta nu op het punt om aan de eis van mijn oudste dochter tegemoet te komen en tegen mijn jongste dochter te zeggen dat mijn vriendin er soms niet is, maar soms ook wel. Ze zal dan ook aangeven niet meer te willen komen verwacht ik. Weet iemand raad?

Ik ben 7 jaar gescheiden. Mijn kinderen van 11 en 13 gaan om t weekend naar hun vader, verder zijn ze bij mij. In t convenant staat dat vader de kinderen de helft van de vakanties heeft. Het is echter zo dat hij maar 3 weken,en dit jaar zelfs maar 2 weken, zomervakantie heeft. Verder zijn ze alle vakanties bij mij. Moet ik hem wijzen op de afspraak en mijn jongens daar naar toe brengen? Als antwoord heb ik ooit gekregen: zoveel dagen heb ik niet. En dat heb ik ook niet.

Ik ben nu drie jaar gescheiden, maar het contact met de vader van mijn 3 kinderen verloopt heel moeizaam. Hij zegt dat hij ze mist en veel van ze houdt maar in de praktijk ziet hij ze 1x per 2 weken, appt ze af en toe, komt naar ouderavonden en houdt contact heel oppervlakkig met hen. Regelmatig vergeet hij (tijden van) afspraken of kan hij ineens niet en dacht hij dat hij t door had gegeven. Als ik hem daarop aanspreek wordt hij heel boos, zegt dat ik niet altijd alles moet bepalen, net als vroeger, en hem gewoon zijn nieuwe eigen leven (met vriendin) niet gun. En dus moeilijk doe over alles en de kinderen bij hem weghoudt. De kinderen hebben last van die gesprekken /ruzies, van zijn afwezigheid, dat hij weinig aandacht en tijd voor ze maakt en van mijn 'last'. Ik vind het gewoon heel zwaar om fysiek altijd voor de kinderen klaar te moeten staan maar ook dat ze met hun emotionele problemen alleen bij mij terechtkunnen. Ze stellen wel vragen, hier bijv., maar op het moment zelf en de uren/dagen daarna zijn ze bij mij met hun tranen en boosheid. En dat is dagelijks, al die tijd na de scheiding. Want of de ene, of de andere wordt steeds maar door hun vader met iets van de scheiding geconfronteerd. Ze reageren natuurlijk alledrie anders, de een is heel boos, op hem, maakt voortdurend ruzie met hem en wil op dat moment (terecht) haar frustraties kwijt dat hij haar zo afwijst, uitscheldt, beledigt, belachelijk maakt of negeert. De andere vindt t weer vreselijk dat haar zus zo boos op papa is en loopt om die reden te huilen. Ze wil ook niet steeds iets negatiefs horen over de vader die ze zo mist en lief vindt en durft hier nauwelijks nog iets over hem te zeggen. Ook omdat ze denkt dat ik dat moeilijk vindt omdat ik haar zus die zo boos is, begrijp en troost. En dan is er nog een dochter die zich verstopt achter computer/mobiel en het liefst net doet alsof ze niet bestaat. Als ik haar niet in de gaten houd, spreek ik haar alleen nog als ze weer ziek is of wanhopig dat ze door alle tijd die ze achter computer doorbrengt, overal mee achterloopt en niks leuks meer wil doen..... Ik weet gewoon niet hoe ik alles moet handelen. Het is gewoon zoveel. Voor mezelf (scheiding ouders, trauma's vroeger ed) ben ik in therapie gegaan maar, hoewel ik veel evenwichtiger en stabieler wordt, ben ik toch vaak zo alleen, eenzaam en wanhopig, dat ik echt niet meer weet hoe verder..... Kan iemand me hierbij helpen? Rn sorry voor t lange verhaal...

Ik ben bijna 6 jr geleden gescheiden. Ik heb co-ouderschap met de vader van mijn kinderen (14jr en 2-ling die 25-1'17 12 jr worden. Ik ga in de zomer van '17 verhuizen naar m'n vriend. De kinderen willen alle 3 mee. Oudste is al op gesprek geweest bij de rechter. We zijn in een rechtzaak verwikkeld omdat m'n ex niet wil dat ik ga verhuizen. Als m'n kinderen mee mogen verhuizen moeten we de komende maanden scholen gaan bekijken. M'n ex wil dat niet. De jongste 2 zijn dan 12 mogen ze zelf zeggen of ze mee willen? Ik hoor het graag. In een weekend dat er open dag is op verschillende scholen zijn ze bij hun vader en geeft geen toestemming om mee te gaan.

Hallo, eerst even zeggen wat een tegekke website en wat zijn jullie goed met jullie antwoorden! Mijn vraag: Mijn ex-man en ik zijn nu bijna 8 jaar gescheiden en gaan erg goed met elkaar om...geen ruzie, samen naar ouderavonden en diplomauitreikingen, overleggen veel en staan samen elke zaterdag langs de lijn bij t voetballen, dus kortom dat zit allemaal wel goed. Toch ben ik benieuwd hoe kinderen dan toch denken over de situatie! We hebben 't er wel eens over en dan zeggen ze; (13 en 16 jaar)ach tis nu wel gewend! Maar ik denk dat er echt wel eens wat anders door hun hoofden spookt! Wij hebben co ouderschap en de Kids wonen iets meer bij hun vader (ma.di.do en weekend om en om) en woensdag en vrijdag en weekend dan weer om en om bij mij....Wat denken jullie? Dank je wel ...Sandra

Hoi experts! Na super lang twijfel en 1001 pogingen hebben we besloten te gaan scheiden. We hebben 2 zoontjes van 9 en 11. We maken geen ruzie en proberen alles voor de jongens zo goed mogelijk te doen.:we overleggen, willen co-ouderschap doen en hebben geen vreselijke ruzie met elkaar. Maar ik schrik van alles op internet. Over kinderen of jong volwassenen die vreselijk de weg kwijt kunnen raken door een scheiding. En ongelukkig worden. Dat maakt dat ik nu weer vreselijk twijfel. Wil ik dit mijn kinderen wel aandoen?! Ik ben verantwoordelijk voor hun geluk, maar straks ben ik degene die er voor zorgt dat ze vreselijk ongelukkige mensen zijn en worden. Wat vinden jullie? Het doorzetten en het ze vertellen? Of blijven? Zijn jullie " slechter af" doordat jullie ouders gescheiden zijn?

Vraag: Sinds 3 jaar gescheiden. Zoontje van 8 woont bij mij een lang weekendje per 2 weken bij vader die sinds 2,5 jaar weer samenwoont en vriendin nu zwanger. Mijn zoontje heeft problemen met slapen bij vader. In begin al maar is erger geworden. Is angstig bang in donker. Nu sinds paar weken nieuwe woningen vader waar hij op zolder slaapt. Hier nog angstiger. Contact tussen vader en zoon op zich goed. Zoontje afgelopen jaar slecht in vel stukje verwerking denk ik. Gaat nu wat beter ook na paar bezoeken aan kindercoach. Zoontje heeft nu al meerdere malen aangegeven dat hij niet vier nachten maar minder naar vaderland wil. Los van zijn moeite metalen slapen en ik krijgen indruk dat dit ook echt zo is. Zoontjes is lieverds thuis. Ik hen echt mijn best gedaan zo leuk en makkelijk te maken om naar vader te gaan maar lukte niets zoontje is liever thuis. In hoeverre moet ik hem naar zijn vader laten gaan vier dagen is het verstandig er een dag af te halen? Ik heb zelf voorgesteld om een extra dag naar vader te gaan omdat ik de band tussen vader en zoon belangrijk vind. Vader is hier wat passiever in. Ik heb het gevoel dat ik iets probeer te bereiken wat van vader en zoon niet zo hoeft. Sterker nog mijn zoontje huilt als ik zeg dat hij er vier nachten slaapt. Vraagt advies of ik niet iets probeer te forceren en of ik van een kind van 8 al serieus moeten aannemen dat hij weet wat hij wil en of dat goed voor hem is. Wat mij betreft woont hij altijd bij mij.

Ik ben sinds 2 jaar gescheiden en gelijk gaan samenwonen met een vrouw. Mijn ex-man heeft vreselijke ruzie met haar gekregen en heeft daar de kinderen bij betrokken. Zo mocht haar naam niet meer bij hem thuis genoemd worden. Mijn oudste en jongste kinderen waren erbij en hebben gezien dat mijn vriendin niets fout heeft gedaan. Mijn middelste dochter (13) heeft alleen maar zijn woedende reactie meegekregen. Mijn ex wilde haar bijvoorbeeld niet meer voor het huis afzetten maar alleen maar op de hoek van de straat. Ze is in zichzelf gekeerd en teruggetrokken. Zit alleen maar op haar telefoon series te kijken. Is dit gewoon pubergedrag? Of moet ik dat incident nog met haar bespreken en kan het daaraan liggen? Moet ik haar überhaupt vragen wat ze van de situatie vindt, of het zo laten? We hebben een goede band, maar ze is nooit erg open of praterig geweest. Ik maak me zorgen en weet niet of dat terecht is. Overigens is mijn ex weer gekalmeerd en komt hij ook weer hier in huis, bij de overdracht. De spanning is dus verminderd