Dag, Sinds ruim 3 jaar zijn de vader van mijn kinderen (11 en 8 jaar) niet meer samen. Sinds kort noemen ze steeds vaker dat ze bij hun vader niet over mij mogen praten, dat als ze iets over mij willen vertellen, dat er gezegd wordt dat hij niets over mij hoeft te weten. Ze vertellen dat ze hier wel verdrietig over zijn en ze graag over mij zouden willen praten bij hun vader. Als ik vraag of ze dit graag tegen hem zouden willen zeggen, noemen ze dat ze dat niet durven. Het contact tussen mij en hun vader loopt helaas nog steeds erg stroef, dus er op een rustige manier met hem over praten, dat zit er helaas niet in. We hebben alleen contact via de mail en heel kort tijdens het halen en brengen van de kinderen. Hoe kan ik hier zelf op de beste manier mee omgaan zodat de kinderen er zo min mogelijk last van hebben en niet tussen ons in komen te staan? Bedankt!

Mijn ex-man en ik zijn nu een jaar gescheiden. We hebben samen 2 fantastische zoons van 7 en 11. Nu heb ik een nieuwe partner en twijfel ik wanneer en hoe ik deze introduceer bij mijn kinderen. Op het moment voelt het alsof ik in twee werelden naast elkaar leef en ik zou deze werelden graag met elkaar verbinden. Ik wil mijn kinderen zeker het gevoel blijven geven dat ik hen laat voorgaan op mijn nieuwe partner. Dus dat neem ik in ieder geval als belangrijk punt mee. Bij het CJG werd ik gewaarschuwd om vanuit mijn roze wolk niet te snel een partner aan de kinderen voor te stellen. Hoe bepaal ik het goede moment?

Hi, Ik loop tegen een kwestie aan waar ik niet goed van weet hoe ik dit moet aanpakken. Mijn oudste zoon (10 jaar) loopt tegen een aantal zaken aan bij de vader, waaronder dat er dingen niet eerlijk worden verdeeld tussen hem en zijn jongere broertje en z’n half broertje. Ook wilt hij graag de omgangsregeling veranderen/verminderen Nu wilt hij wel met z’n vader praten maar hij durft het niet want hij is bang voor de reactie van z’n vader. Vader geeft vaak mij of iets/iemand anders de schuld. Ook wilt vader nergens van weten en blijft volharden in dat dingen niet waar zijn of dat ik de kinderen woorden in de mond leg Nu zat ik te denken of het misschien beter is dat hij het op papier zet en dit aan z’n vader geeft, maar ik weet niet of dit een betere manier is Ook ben ik heel benieuwd wat te doen als de vader dus echt niet naar z’n zoon wilt luisteren en wilt kijken naar een oplossing. Hebben jullie hierbij ideeen of tips?

Mijn zoon ging sinds enkele weken ingewikkeld gedrag vertonen waarin hij voor ons ogenschijnlijk kleine dingen heel boos werd. In de ruzie ging hij veel eisen stellen zoals in een tent willen slapen of op de bank of bij de hond maar ook dat hij dingen zijn welke voelen als opzet willen pijn doen. Het eindigde steeds in weglopen naar papa. Er was hulp betrokken die tips gaven en dat werd ook opgevolgd. Papa maakte zich zorgen om de situatie dus hij mocht niet meer terug. Er werd een week rust in gelast. Toen kwamen er contact momenten bij voor die week. De opdracht was samen zijn en niet over de dingen praten. De eerste was leuk. De tweede was pijnlijk afstandelijk. Nu heeft hij aangegeven bij papa te willen blijven. Ik heb gevraagd om een herstelgrsprek maar het bespreken van het herstelgesprek is pas 27 juli dus wanneer ik mijn zoon weer zal zien ligt nog verder. Ik snap het niet en niemand kan het mij ook uitleggen. Ik wil doen wat goed voor hem is maar ik heb geen idee wat dit nu nog is. Ik stuur elke dag een klein berichtje zodat hij weet dat ik aan hem denk maar hij reageert niet (past ook wel bij hem). Hebben jullie een idee wat hij zou kunnen voelen? Onze band was altijd goed. Het vermoeden is dat hij klem zit door de scheiding. Hij heeft 7 jaar grotendeels bij mij gewoond en sinds een jaar co ouderschap. De relatie met papa is helaas niet goed. Ik doe mijn best dat zo min mogelijk te laten merken. papa lijkt dat lastiger te vinden hoor ik steeds terug uit de kinderen.

Hoi, Ik ben gescheiden en heb drie kinderen: een meisje van 10, een meisje van 8 en jongen van 5. Hun mama en ik bespreken nu hoe we straks de zorgverdeling willen doen. Hun mama heeft aangegeven dat ze de kinderen meer bij haar wil omdat ze graag de zorg heeft over de kinderen. Ik sta daar voor open, maar ik twijfel of ik dan de kinderen niet te weinig zie. Ik ben een actief betrokken papa en wil graag op verschillende momenten betrokken zijn. Bij de hockey, een keer mee naar de tandarts. En ik wil graag dat ze ook bij mij wonen. We wonen allebei vlakbij de school en het is ongeveer 8 minuten fietsen van elkaar. Hun mama heeft nu het volgende voorgesteld: Week 1: de hele week en weekend bij mama en dan op woensdag middag bij mij. Ze slapen dan ook bij mij en ik breng ik de volgende ochtend naar school. Week 2: tot donderdag bij mama en dan haal ik ze uit school. Dan zijn ze op vrijdag na school bij mij en blijven ze ook het weekend en maandag ochtend breng ik ze dan naar school. Daarnaast zijn er natuurlijk vakanties en studiedagen op school die we allebei gaan doen. Dat wil ik 50 - 50 verdelen. Ik vind het belangrijk dat we doen wat de kinderen fijn vinden. Alleen weet ik niet goed wat dat is en dat weten ze nu zelf natuurlijk ook nog niet goed. Ik wil als volwaardig vader er voor de kinderen zijn. Ik ben heel benieuwd wat jullie adviezen zijn. Dank en groet, Jonas

Iedere keer als ik in de week van mijn ex contact heb met mijn jongste zoon vraagt hij of ik naar hem toe kan, hij naar mij mag of hij is alleen aan het huilen dat hij me mist. Is het beter om geen contact te hebben?

Mijn vriend heeft 2 kinderen, een zoon van 13 jaar en een dochter van 10 jaar. Van vrij jong is al duidelijk dat deze 2 verschillende en soms tegenstrijdige wensen en behoeften hebben qua hoeveel tijd ze bij de ene of andere ouder doorbrengen. In 2019 is besloten dat de kids 11 dagen bij hun moeder en 3 dagen bij hun vader doorbrengen. De moeder vond dat het beste, de oudste ook en voor de jongste leek ons dat ook het beste. De oudste wil echter liever zo min mogelijk bij ons zijn. Hij zit al vanaf het begin van de scheiding in een loyaliteitsconflict waar zowel JGZ als wijzelf hem niet mee kunnen helpen. De jongste wil echter het liefste bij ons zijn. Ons voorstel is nu om voor de jongste de zorg 50/50 te doen voor de oudste de omgangsregeling hetzelfde te houden. Want ook de band tussen broer en zus is ingewikkeld, mede doordat de oudste gedragsproblematiek heeft en de jongste van rust, orde en regelmaat houdt. Is dit een vreemde verdeling? En vinden jullie dat we dan een te groot verschil tussen beide kinderen maken? De moeder staat niet achter deze verdeling en zien broer en zus als eenheidspakketje.

Mijn ex-partner en ik zijn nu ruim een half jaar geleden uit elkaar gegaan. Hij is verliefd geworden op een andere vrouw. Hij is serieus met haar en wilde haar voorstellen aan onze zoon van bijna 5 jaar. Hoewel het voor mij pijnlijk is en ik er veel verdriet van heb, weet ik als kind van gescheiden ouders waar veel ruzie was, dat dat niet bevordelijk is voor je als kind. Daarom heb ik de situatie geaccepteerd en denk ik dat we goed met elkaar omgaan omwille van onze zoon. Ik had met mijn ex-partner afgesproken dat ik zijn nieuwe vriendin eerst wilde ontmoeten en hoewel hij zei daar gehoor aan te willen geven heeft hij zich niet aan de afspraak gehouden. Zijn uitleg: het was spontaan, een casual ontmoeting, het had elke vriend/vriendin kunnen zijn en het heeft weinig indruk op onze zoon gemaakt. Dit is nu een week geleden. Nu kwam mijn ex-partner met het voorstel dat hij met onze zoon op vakantie wil en ook met zijn nieuwe vriendin. Over ongeveer een maand. Ik vind dit veel te snel gaan. Ik vind dat ze eerst rustig vaker tijd door moeten brengen met elkaar, dan misschien een keer blijven slapen voordat ze een week op vakantie gaan. Mijn ex-partner is ook nog niet eerder alleen met onze zoon op vakantie gegaan. Terwijl ik denk dat het hele waardevolle quality time kan zijn. Wat denken jullie van deze situatie en welk advies zouden jullie geven?

Hai Ik ben moeder van een dochter van bijna 13. Zij woont sinds de scheiding bij mij en sinds bijna twee jaar wonen we in een huis met mijn vriend en zijn zoon. Mijn dochter en mijn vriend hebben vaak een beetje ruzie. Zij vindt dat hij te snel boos op haar wordt en daar heeft ze last van. Ze heeft aangegeven dat als ze nu mocht kiezen ze liever bij haar vader zou wonen, en dat doet mij heel veel pijn. Binnenkort gaan we met zijn drietjes op vakantie en ik ben heel erg bang dat dat helemaal niet gezellig wordt. Wat kan ik doen om de sfeer te verbeteren zonder te kiezen tussen mijn vriend en mijn dochter?

Hallo allemaal, Sinds afgelopen november woont mijn dochter van net zes jaar in twee huizen. 50 procent bij de ene ouder en 50 procent bij de andere ouder. De communicatie tussen haar moeder en mij is op dit moment helaas niet goed. Mijn dochter geeft aan buikpijn te hebben bij de ene ouder als zij daar is en andersom bij de andere ouder ook. Plus dat zij moet wennen aan de nieuwe woning en situatie. Nu komt de zomervakantie eraan. Dit jaar en evt de komende jaren ben ik van mening dat we als ouders ons aan onze dochter moeten aanpassen. Wat kan zij op dat moment dragen naast alle veranderingen die er al zijn. Daarom vind ik de zomervakantie van dit jaar dat onze dochter niet meer dan vijf nachten van haar beide ouders gescheiden moet zijn. De andere ouder denkt hier anders over. Deze wil op vakantie kunnen en vind vijf dagen te kort. Nu ben ik benieuwd naar jullie ervaringen. Alvast bedankt en fijn dat ik hier mijn vragen aan jullie kan stellen. Groetjes Adri