Na een aantal turbulente jaren heb ik een paar weken geleden de knoop doorgehakt om te gaan scheiden van de vader van onze kinderen (15 en 13 jaar). We hebben dat tot nu toe stil gehouden omdat onze oudste eindexamen doet en we haar op dit moment niet willen belasten met spanningen rondom een scheiding. Na haar examen ga ik samen met haar op 'examenreis' waarvan we maandag terugkomen. Mijn partner en ik hebben besloten onze kinderen dinsdagavond in te lichten. Omdat ik uiteindelijk de knoop heb doorgehakt vind mijn partner dat ik moet zeggen dat ik niet meer verder wil in deze relatie. Ik vraag mij echter af of het niet meer rust geeft en minder vragen oproept (met name van de omgeving) als we zeggen dat het niet meer werkt tussen ons zoals we dat zouden willen binnen de relatie. De kinderen hebben de afgelopen 2 jaar zeker spanning gevoeld en helaas ook ruzies meegekregen. Ze weten ook dat er destijds iets gespeeld heeft en dat mijn man 2 weken uit huis geweest is om die reden. Ik wil echter voorkomen dat ze in een loyaliteitsconflict verzeild raken naar 1 van beide ouders... Hebben jullie tips of ervaringen voor mij waar de kinderen het meest bij gebaat zijn? Alvast bedankt!

Hoi allen, Ik vroeg me af wat ik het beste kan laten zien / of juist moet verbergen van het verdriet wat ik voel. Mijn zoon van 12 is 3 weekenden in de maand bij zijn vader, de rest bij mij. Nu is het ook zo dat er in die weekenden vaak geschoven wordt in de agenda en mijn zoon moet logeren, omdat zijn vader naar een festival gaat of een feestje heeft. Mij doet het best wel veel verdriet dat zijn vader, naar mijn idee, zo makkelijk schuift met mijn zoon en daardoor dus zo weinig tijd met hem doorbrengt. Ik deed vroeger veel moeite om het contact te maximaliseren en herinnerde zijn vader er regelmatig aan dat mijn zoon behoefte heeft aan contact. Als ik ruzie met zijn vader heb vind ik het moeilijk om daar extra moeite voor te doen. Ik heb best veel verdriet hier van en huil vooral in de avond of als hij op school is en praat erover met vrienden en familie als hij slaapt. Ik wil ook niet kwaad praten over zijn vader, omdat ik weet dat je als kind niet wil kiezen tussen je ouders. Dat hoefde ik zelf niet, want mijn ouders zijn bij elkaar gebleven. Mijn vraag is: blijf ik moeite doen om zijn vader actief bij alles te betrekken ? Ik merk dat het me veel energie kost en dat het me soms extra verdrietig maakt. Ik blijf werken aan een redelijke verstandhouding zodat we met elkaar kunnen bellen en dingen kunnen bespreken, maar dat doe ik alleen voor mijn kind. Ik wil het liefste soms even niets met zijn vader te maken hebben. Wat kan ik doen ? Dank voor het meedenken. Liefs, Vera

Ik vind het heel lastig te bedenken waar ik/we verstandig aan doen. Al maanden gaat het niet goed tussen ons, nadat mijn 'man', hun vader zeven mnd geleden vertelde een affaire te hebben gehad van 20 mnd. De kinderen merken spanningen, soms ruzies en dat ik (hun moeder) veel huil en niet meer naar werk ga. Doordat hij nog vijf mnd is blijven liegen, kwam er weer opnieuw verdriet. Ik (moeder) slaap op sommige dagen bij mijn ouders. De kinderen zijn dan verdrietig. Moeten we ze vertellen van de affaire (zonder verdere details uiteraard). Ze weten nu dat we relatieproblemen hebben en veel van ze houden. Maar het is ook merkbaar dat het maar blijft voortduren en het niet zo goed met mij gaat. Alvast bedankt

Hoi! Ik ben een moeder van een dochter van zes en een zoon van vier. En ik ben weer verliefd! En het is ook echt serieus. Hij heeft ook twee kids, van 7 en 5. Wij willen super zorgvuldig om gaan met een kennismaking. Maar wat is wijsheid? Van te voren vertellen dat we verliefd zijn en een ontmoeting realiseren, of elkaar eerder casual tegenkomen als ‘vrienden’ en de kinderen aan elkaar voorstellen. Of eerlijk en open aan de voorkant. Wat zouden jullie prettig vinden en hoe kan ik dit het beste aanpakken. Dank jullie wel!

Mijn dochter van 10 wil soms een keer niet naar haar vader omdat ze bijvoorbeeld feestjes heeft van vriendinnen of van sport. Ze wil dit dan zelf op de app met haar vader bespreken. Is dit voor haar niet te zwaar om te doen, en is dit dan niet iets voor mij om hierover te mailen? Ze zegt dat ze dit zelf wil doen maar raakt weer erg verdrietig als ze zich hierin niet gehoord voelt.

Hallo iedereen, Regeling ouders: 10 dagen mama - 4 dagen papa. Mijn zoontje van 4 jaar heeft het erg lastig met afscheid nemen wanneer hij van de ene ouder wisselt naar de andere. De dag voor en de dag na de wissel is hij verdrietig en opstandig. Op school doet hij dan vaak kindjes pijn en toont verdriet. Hij kan nog niet echt goed vertellen wat hij effectief voelt. We maken het draagelijk door voorspelbaarheid (weekschema met foto's van papa en mama) zodat hij goed weet wanneer hij naar wie moet. Hij mag altijd bellen naar papa wanneer hij papa mist. Heeft ook een knuffel met een foto van hem en papa. Hoe kunnen we het nog zachter maken voor hem? Hoe kunnen we hem bijstaan ik zijn gevoelens? Dankjewel voor de tips 🍀

Ik en de moeder van mijn dochter zitten in een juridisch conflict betreft wijzigen hoofdverblijf van moeder naar vader (naar mij) wegens een samenloop van omstandigheden bij moeder. Ik heb een verzoek ingediend bij de rechtbank voor wijziging hoofdverblijf. Nu heeft de moeder van mijn dochter, mijn dochter gevraagd een mail te sturen naar de rechtbank. Ik wil hier graag met haar over spreken en eventueel hetzelfde doen. Hoe pak ik dit aan zonder mijn dochter te beschadigen?

Dit is het tweede jaar moederdag na de scheiding dat mijn kinderen (10 en 14) bij hun vader zijn. Vorig jaar zijn ze even op bezoek geweest om samen iets met mij te ondernemen. Dat was fijn. Mijn zoon had toen niet de behoefte om bij mij te zijn, maar is toen wel geweest. Dit jaar woon ik een stuk verder weg en heeft mijn zoon weer aangegeven geen behoefte te hebben aan een activiteit met moederdag bij mij als hij bij zijn vader is. Als ze bij hun vader zijn, willen ze de laatste tijd ook geen contact met mij hebben, ook niet telefonisch. Mijn dochter moet dan bellen via de telefoon van mijn ex. Mijn zoon heeft een eigen telefoon en heel soms reageert hij op een appje. We hebben een weekschema met erg veel wisselingen. Als ze met moederdag bij mij zouden zijn, zouden er twee extra wisselingen zijn. Ik ben op het moment overspannen, heb net een verhuizing achter de rug en zou het prima vinden om moederdag over te slaan of te vieren als ze weer bij mij zijn. Mijn dochter heeft ook al iets aan mij gegeven voor moederdag. Hun vader heeft echter de tip gegeven het te heroverwegen, omdat de kinderen zich weleens afgewezen zouden kunnen voelen als ik ze die dag niet de hele dag wil hebben. Ik vraag me af of dat echt zo is. Ik zou het natuurlijk aan ze kunnen vragen, maar is dat wel zo’n goed idee? Is dat niet een te lastige vraag voor ze? Plaats ik ze dan niet in een lastig parket?

Hoi! Ik ben Danique, 43 jaar en ik heb sinds anderhalf jaar een relatie met mijn vriend. Hij heeft een dochter (16) uit een eerder huwelijk, die alleen om het weekend naar haar moeder gaat. Mijn vriend is twee jaar geleden gescheiden. Zelf heb ik een volwassen uitwonend kind. De dochter van mijn vriend wil niets van mij weten. Ze heeft besloten dat ik in de 12 dagen dat ze bij haar vader woont, niet welkom ben in hun huis. Als ik langskom, loopt ze weg en is dan uren onbereikbaar. Ik kom daardoor nu al ruim een half jaar niet meer bij haar thuis om haar tijd te geven. Wel heb ik voor kerst en haar verjaardag een kadootje gekocht. Ik heb kennis gemaakt met haar moeder, die ook inmiddels een nieuwe partner heeft. En ook met de rest van de familie. Ik zie mijn partner nu om het weekend en op dinsdagavond. Maar ik zou het ook fijn vinden als ik soms bij hem kan eten of langs kan gaan voor een kopje thee. Of als ik langs kan komen op zijn verjaardag en feestdagen. Nu ben ik niet welkom. Mijn partner heeft al diverse keren geprobeerd het gesprek met zijn dochter aan te gaan. Om te weten wat er bij haar speelt en om tot een gezamenlijke oplossing te komen Maar ze zegt niets. Negeert hem. Ik heb haar een jaar geleden twee keer ontmoet. En dat ging prima. Ze vroeg me zelfs te eten. Maar we hebben geen idee waarom dit is omgeslagen. Het maakt mij erg verdrietig en geeft me ook veel stress. Ik ben bereid om te doen wat nodig is. En wil het ook voor haar goed doen. Weten jullie raad?

Allereerst, pappa is een goeie pappa, hij heeft alleen sinds kort een nieuwe vriendin in huis wonen. En mijn zoontje voelt zich fijner bij mij en mn nieuwe vriend thuis. Maar het is sinds de nieuwe vriendin can pappa echt paniek als ie weer naar pappa moet. Ook met haar is niks mis. Maar wat kan ik nu het beste doen voor mn kind? Hij is 5jaar en wou altijd heel graag naar pappa. Kinderen van gescheiden ouders: Wat zouden jullie willen als kind? Ik kan hem niet bij pappa weg houden en dat wil ik ook niet. Maar dit gaat over ook niet zo.