Hallo, ik zit momenteel in een mediator traject ivm onze scheiding. Ik heb een nieuwe relatie en wil in de toekomst, als de kinderen wat meer gewend zijn aan onze gescheiden situatie, wat verder weg wonen. Maximaal 30 minuten rijden van de school en leefomgeving van de kinderen. Mijn kinderen zijn 5, 3 en 1 jaar oud. Ik wil graag wat meer weten over wat de belasting is voor kinderen als ik dit zou doen. Ik ben flexibel om al het vervoer te doen en faciliteer ook de activiteiten in hun eigen leefomgeving, zoals zwemles, spelen bij vriendjes enz.

Hoi allemaal, Mijn ex en ik zijn al bijna 11 jaar uit elkaar. Onze zoon van bijna 12 is om het weekend bij zijn vader (vanaf donderdagmiddag na school tot zondagavond). De vakanties en feestdagen verdelen wij altijd een jaar vooruit, dus voor 2027 is nu de regeling gemaakt. Onze zoon is het hier echter niet mee eens. Hij wil eigenlijk heel graag mee praten over welke feestdagen hij waar is en of hij in de vakantie op zomerkamp kan. Helaas plant zijn vader vaak zijn vakantie over de week van kamp heen. Afgelopen jaar niet, omdat mijn vakantie in die weken viel en dus heeft zoon nu voor het eerst een zomerkamp meegemaakt. Hij weet nu wat hij hiervoor gemist heeft en heeft veel boosheid richting zijn vader daarover. Zoon wil dus graag meepraten over de omgangsregeling rondom vakanties en feestdagen (en misschien die weekenden ook nog wel aanpassen). Het probleem is alleen, dat als ik dat voor zou stellen, vader denkt dat ik in mijn voordeel dingen probeer te wijzigen. Plus, op het moment dat zoon met zijn vader erbij zit, hij niet meer "vrij durft te praten", uit angst voor de reactie van zijn vader. Die heeft al een keer eerder gehuild omdat zoon vroeg of hij iets eerder opgehaald kon worden voor kamp zodat hij niets zou missen. Zoon is bang dat vader dit weer doet en voelt zich dan schuldig. Daarmee voegt hij zich toch maar weer naar de nukken van zijn vader. Hij is loyaal en wil hem niet teleurstellen, maar doet zichzelf daarmee tekort. Kan ik hem helpen?

Onze jongste zoon (12 jaar en lichte vorm van autisme) heeft moeite met de nieuwe woonsituatie na de scheiding van zijn vader en mij. Ik ben in hun vertrouwde huis blijven wonen en mijn ex-partner is 5 maanden geleden verhuisd naar een huis in de buurt. We zijn op goede voet uit elkaar gegaan. Sindsdien is de co ouderschap regeling van kracht en zijn ze de ene week bij mij, de andere week bij hun vader. De jongste geeft sinds kort aan dat hij gewoon bij mij wil wonen en dan af en toe een etentje bij zijn vader ofzo. Hij vindt het huis daar niet fijn, mag daar minder etc. Hij is liever op zijn vertrouwde plek. Onze oudste zoon is 15 en heeft niet echt een voorkeur zegt hij. Hij doet gewoon zoals de afspraak is gemaakt. Hij wilde vooral niet vaker wisselen in een week. Dat leek hem vervelend ivm steeds de spullen moeten pakken. Nu is hij erg een binnenvetter en is het moeilijk om met hem erover te praten of hem te peilen, hij is ook gewoon aan het puberen en geeft bv maar korte antwoorden als ik er iets over vraag. Hebben jullie tips wat betreft onze jongste? Moeten we de regeling nou hierdoor gaan aanpassen waarbij hij zijn vader dan een stuk minder zal zien en hij heel veel meer bij mij is? De oudste zal de regeling zo willen houden verwacht ik, dus dan zit daar een verschil in. En hebben jullie een advies hoe ik meer met onze oudste kan praten over wat de scheiding met hem doet/wat er in hem omgaat? Alvast bedankt voor de tips!

Na 5 jaar co ouderschap willen de kinderen nu inmiddels al een jaar geen contact meer met mij omdat ik een verschrikkelijke moeder ben volgens hun zeggen. Mijn kinderen zijn 13 en 15 jaar. De kinderen zien hun opa, oma, ooms, tantes en neefjes, nichtjes ook niet meer. Maar wat willen de kinderen diep van binnen nu echt? Ik heb op verschillende manieren laten weten dat ik onvoorwaardelijk van ze hou en mijn deur altijd open staat. Maar mijn vraag is dus toch loslaten uit liefde en wachten of voor ze vechten omdat ze eventueel vast zitten in een loyaliteitsconflict?

Zijn 1,5 jaar gescheiden en Woon sinds een paar maand heb ik een eigen huis. Voorheen hebben mijn ex en ik eerst birdnesting gedaan. Nu ik een vaste woning heb wil ik zo min mogelijk spullen heen en weer doen. Nu nemen mijn dochters toch uiteindelijk soms nog dingen mee en niet eens kleding. School knuffel en sport spullen moet dan wel maar kleine prul dingetjes wat niet nodig is maar ze wel willen. Mijn oudste van 14 jaar neemt toch wel kleding mee terwijl ik zeg dat ze bij beide huizen genoeg heeft. Makeup e.d. is ze nu wel overstag dst ze dit niet mee hoeft te zeulen. Voor de wissel uiteindelijk toch nog veel spullen waardoor ze nog steeds niet zelfstandig heen en weer kunnen (wat aoms wel handig is aangezien het in zelfde dorp is). Hebben jullie nog tips of info wat kqn helpen hierin?

Hai, sinds 1,5 jaar zijn ex manlief en ik gescheiden, een keuze van mij. Waar mijn/onze jongste zoon van 23 behoefte heeft aan verbinding met zn vieren (af en toe samen bijvoorbeeld eten) heeft mijn oudste zoon van 27 daar helemaal geen behoefte aan. We zijn wel met elkaar in harmonie bij bijvoorbeeld verjaardag van opa en oma. Maar alleen met zn vieren houdt hij af. Waar mijn jongste zoon weer over moppert. Dat mijn oudste zoon nogal altijd zacht is, is hij tegelijkertijd ook afstandelijk: geeft aan afstand te houden ook omdat met zijn vriendin niet lekker gaat. Even geen behoefte aan zijn ouders. En dat valt mij als moeder zwaar. Het is mijn keuze geweest en onze jongens dragen die gevolgen ook. Ik reik vaak uit en wil ook weer niet forceren. En doe ik mijn best om stil te blijven. Komt dit nog goed en is het ook het beste om even geen contact te zoeken met hem? Vast bedankt voor jullie reacties❣️

Wat kan ik doen als me ex het contact tegen houdt van mijn kinderen 14 en 11 jaar en wijst alleen maar naar mij. Ik krijg totaal geen informatie meer over mijn kinderen de oudste heeft al vanaf februari een brief geschreven dat ze geen contact meer wilt en de jongste heeft na de zomervakantie aangegeven dat zij niet meer wilt praten ik zie de meiden al vanaf januari dit jaar niet meer.

Hoi, Mijn kinderen (16 en 14 jaar) hebben laten weten dat ze eigenlijk geen behoefte hebben aan contact. Ze hebben moeite met het gegeven dat ik een nieuwe relatie heb. Ze hebben het gevoel dat ik ze niet meer op nummer één plaats. Ik wil het contact graag herstellen, maar weet niet goed hoe de impasse te doorbreken. Moet ik forceren, of juist niet? Mijn ex, bij wie ze wonen, vindt dat zij hier geen rol in heeft, laat het aan de kinderen en mij. Alvast dank voor het meedenken!

Hallo! Hopelijk hebben jullie fijne tips voor ons: mijn nieuwe partner en ik wonen al een poosje samen en hij speelt dus ook de helft van de week, als de kinderen bij mij zijn, een actieve rol in hun leven. Gelukkig verloopt het contact goed. Ik merk dat mijn kinderen wel behoefte hebben aan een "titel" voor hem, in plaats van steeds moeten zeggen "de nieuwe vriend van mijn moeder". Ze gebruiken nu af en toe "stiefvader". Toch voelt dat niet helemaal passend, omdat hij niet hun vader is, en hun papa ze gewoon de helft van de tijd opvoedt. Ook hebben we in het ouderschapsplan besproken dat termen als "vader" en "moeder" gewoon bij de ouders blijven. Zijn er anderen die hier ook mee stoeiden? En wellicht nieuwe termen hebben bedacht voor de rol van "de nieuwe partner van..."in het leven van de kinderen? Alvast bedankt voor het meedenken! Groetjes, Eva

Mijn partner en ik hebben besloten om te gaan scheiden maar weten niet wat een goede regeling is voor de woonsituatie van de kinderen (6 en 11). Waar kunnen wij hier advies over inwinnen? We denk nu aan 2 nachten en 3 dagen bij papa en de rest bij mama (elke week hetzelfde). Is dit te ingrijpend? Twee wisselingen per week? Wie zou ons advies willen/kunnen geven?