Mijn dochter is vier jaar en haar vader en ik hebben na een langdurig en conflictvol scheidingstraject een uitgebreid ouderschapsplan. Ik probeer mij daar consequent aan te houden om haar zoveel mogelijk duidelijkheid en rust te geven. Ik merk de laatste tijd dat haar vader haar steeds vaker betrekt bij praktische beslissingen tussen ons. Bijvoorbeeld door mij te zeggen dat onze dochter zelf heeft aangegeven hoe zij wil dat wij een bepaalde overdracht of activiteit regelen. Wanneer ik vervolgens vasthoud aan onze gemaakte afspraken, wordt dit soms richting mij gebracht als iets wat niet in haar belang zou zijn. Mijn zorg is niet zozeer deze ene afspraak, maar wat dit op langere termijn met haar kan doen. Ik wil heel graag dat zij mag zeggen wat ze voelt en wil, maar ik wil voorkomen dat zij het gevoel krijgt dat zij moet kiezen, verantwoordelijk is voor onze afspraken of dat één ouder teleurgesteld raakt door wat zij zegt. Hoe kan ik hier als ouder het beste mee omgaan? Hoe maak ik voor een kind van vier duidelijk dat zij alles mag voelen en zeggen, maar dat papa en mama de volwassen beslissingen nemen? En hoe reageer ik richting de andere ouder zonder haar verder in die discussie te betrekken?

Beste, Ik ben sinds 2 jaar gescheiden van de vader van mijn kinderen. Nu hebben wij een ouderschapsplan en convenant waarin een omgangsregeling is afgesproken. Onze zoon wordt bijna 18 jaar en is vrij om te gaan waar hij wil. Hij is nu al ruim een halfjaar niet bij zijn vader geweest. Echter onze dochter (over 2 weken 12) is al die tijd op woensdagavond naar vader gegaan tot en met donderdagavond en om het weekend. Al 2 jaar lang wil zij niet gaan, maar heb ik haar al die tijd toch gedwongen zich aan de gemaakte afspraken te houden. Tot vorige week. Ze kán niet meer. Huilt alleen nog maar en zit totaal niet lekker in haar vel. Ze blijft maar aangeven dat ze écht niet wil gaan. Nu is ze inmiddels dus al ruim 2 weken hier en is aankomend weekend eigenlijk vaders weekend. Ze blijft huilen en zeggen dat ze écht niet wil. In hoeverre kán ik haar nog dwingen te gaan?

Mijn ex-vrouw en ik zijn sinds een jaar uit elkaar. Het initiatief kwam van mijn kant. Sindsdien heb ik een flat in dezelfde woonplaats gevonden. Mijn zoon van 12 is nu 2 dagen in de week bij mij. Mijn dochter van 15 neemt het mij kennelijk nog steeds zodanig kwalijk, dat ze nooit bij mij slaapt. En het ook niet op kan brengen om eens in de 3 weken bij me te komen eten. Ik zie haar dus maar zeer sporadisch. Wat werkt op die leeftijd? Moet ik juist veel contact zoeken, blijven uitreiken? Of moet ik haar ruimte geven om me te missen, zodat zij het initiatief kan nemen? Moet ik toch eens laten weten dat het me kwetst en ergens ook wel irritant is dat ze zich zó weinig gelegen laat liggen aan het ouderplan, bijvoorbeeld? Wat is wijsheid, ik mis mijn dochter...

Mijn zoon heeft na de vakantie soort van verlatingsangst/issues om weer terug naar zijn moeder (familie) terug te gaan, hij geeft aan dat hij bang is om alleen gelaten te worden, hoe kan ik hier het beste mee om gaan?

Mijn dochter van 9 heeft vanaf het begin (2 jaar was ze toen) al moeite met om het weekend naar vader gaan. Vanaf 6 jaar kreeg ze fysieke en mentale klachten, vanaf 8 jaar ggz betrokken. Advies: systeemtherapie. Parallel daaraan een aangepaste omgang met opbouw onder begeleiding van mediator. Dochter heeft opgebouwd naar 2 dagen en 1 nacht stabiel. Vader heeft nu zijn toestemming ingetrokken dus geen ggz meer. Wil ook geen mediator en eist oude omgang op. Dochter weigert nu. Geeft aan wel de twee dagen te willen. Vader houdt vast aan vr-ma. Dochter heeft enorme spanning. Hoe kan ik haar ondersteunen en wat kan ik het beste doen? Al meerdere keren voorgesteld op welke manier dan ook in gesprek te gaan om de opbouwregeling op te pakken en rustig aan uit te breiden. Dit is ook mijn doel! Vader weigert. Nu zit dochter elk weekend in de stress omdat ze wel wil, dat aangeeft aan vader maar niet gaat omdat ze de geëiste vr-ma niet ziet zitten. Help!

Hoi Ik ben 4 jaar geleden op een goede manier uit elkaar gegaan met de moeder van mijn kinderen (13-13 en 10 jaar) Na onze scheiding heb ik een huis kunnen kopen in hetzelfde dorp als waar we woonden en heeft mijn ex iets kunnen huren in een dorpje vlakbij ons. Dit was weliswaar illegaal en niet ideaal om te wonen met de meiden maar wel in de buurt. De meiden hebben alles (voetbal/School etc) bij mij in de buurt Een jaar of 2 geleden heeft mijn ex een hele leuke jongen ontmoet die heel goed is voor mijn kids, hij woont alleen op 50 min rijden vanuit ons. Ze is hier bij ingetrokken. Dit is weliswaar besproken toendertijd en ik begreep de beweegredenen. Nu merk ik steeds meer dat met name de tweeling dit moeilijk vind. De huidige situatie is nu al dat ze iets meer bij mij zitten dan bij hun moeder. Wat ik nu heel moeilijk vind is dat ik klem zit in het feit dat ik het moeilijk vind voor mijn ex. Ze hoort alleen maar dat het niet leuk is daar omdat ze daar niks hebben en ze doet onwijs haar best het allemaal zo goed mogelijk te doen en andere kant zie ik dochters die niet goed in hun vel zitten omdat al hun vriendinnen hier zitten en ze die missen. Wat er ook nog bij komt kijken is dat ik het pittig vind om alle ballen als alleenstaande vader in de lucht te houden. De meiden, fulltime werken, huishouden en alle sociale verplichtingen. Als ik zeg kom maar extra, zorgt dat voor verantwoording maar wil de meiden niet de dupe laten zijn door onze scheiding. Help??

Mijn dochter, Malina, sluit zich erg af van mij. Ik woon sinds 3 jaar met haar. Haar moeder woont in Brussel. Ik kan Malina moeilijk bereiken. Ze is boos maar ook heel onzeker. Ik zou graag zien dat ze met lotgenoten in contact komt. Misschien leert dat haar te praten over loyaliteits vragen maar ook haar boosheid en verdriet. Maar als ik Villa Pinedo aan haar introduceer zal ze hier waarschijnlijk niks mee doen omdat het van mij komt. Hoe kan ik dit anders aanpakken? Groet, Theo.

Ik zou graag willen weten hoe het is voor kinderen bij co-ouderschap. Hebben ze het gevoel dat ze moeten kiezen tussen 1 van de ouders? Mijn jongste is liever bij mij, mijn oudste liever bij zijn vader. Mij. Jongste vind zijn stiefmoeder stom. Mijn oudste is eigenlijk wel altijd vrolijk en ziet er gelukkig uit bij mij. Toch wil hij liever bij zijn vader zijn. Komt dit door ons als ouders? Ik doe er alles aan om te laten weten dat ze niet hoeven kiezen, maar toch geven ze het steeds weer aan. De afspraak is sowieso totdat ze 12 zijn moeten ze naar allebij de ouders volgens het schema. Doen we daar als ouders goed aan als ze al zo een sterke voorkeur hebben?

De vader van mijn twee kinderen (J 12 en M 15) en ik zijn nu 2 jaar gescheiden. Omdat de woningmarkt een drama is heb ik tot op heden nog geen goede woning kunnen vinden en woon nu in een klein appartement. Dit was voor mijn dochter (15) heel moeilijk omdat ze geen eigen kamer had. Na bijna 1,5 jaar ruzies en verdriet hebben we een paar maanden geleden besloten dat zij bij haar vader mag wonen. Dit maakt haar zichtbaar gelukkig en geeft ook bij mij thuis rust. Onze band is sterk en goed, maar ik zie haar wel heel weinig. Ze komt twee avonden in de week bij me eten. Ik mis haar ontzettend en mis ook veel van haar leven. Ze is geen beller of apper en behoorlijk eigengereid. Hoe kan ik er toch voor zorgen dat we niet uit elkaar groeien? Het liefst heb ik haar bij mij, maar ze heeft al aangegeven echt bij haar vader in haar oude 'thuis' te willen blijven. Dus ze wil hier ook niet logeren. Inmiddels is haar broer blij met zijn eigen kamer bij mij want die hoeft hij niet meer te delen. Maar haar bed staat er nog wel en wat spullen. Ik kan dat nog niet wegdoen, omdat het dan echt voelt alsof ze weg is. Maar voor mijn zoon is het dan nog niet echt 'zijn' kamer. Al met al, zitten we in een moeilijke fase tussen loslaten en vast willen houden. Waar doe ik als moeder goed aan nu? Heeft het zin om iets te bedenken zodat ik mijn dochter wat meer kan zien? En, kan ik de kamer van mijn zoon nu echt omtoveren tot zijn kamer en doe ik mijn dochter daar onbewust geen pijn mee?

We zijn dit jaar al 10 jaar gescheiden, 2 kinderen 13 en bijna 12. Ze weten dus niet beter dan dat wij gescheiden zijn. De kinderen hebben de meeste tijd bij mij gewoond en waren in het weekend bij vader. Mijn ex wil heel graag dat de kinderen bij hem komen wonen en hij bespreekt dit ook regelmatig met ze. Mijn jongste heeft in maart de keuze gemaakt om bij mij naar de middelbare school te gaan. Nu is hij 3 weken bij zijn vader geweest en ineens kreeg ik een appje dat hij daar wilde gaan wonen (we wonen 1,5uur rijden uit elkaar en mijn ex woont in België). Ik zag dit totaal niet aankomen en ben thuis uiteraard het gesprek aangegaan. Mijn zoon geeft toe dat hij was vergeten hoe fijn en leuk het hier was en twijfelt nu weer over zijn keuze. Hij is bang dat zijn vader boos wordt als hij toch zijn beslissing weer intrekt. Ik vind het erg lastig om te helpen omdat ik natuurlijk niet onafhankelijk ben. Mijn ex speelt altijd erg op het gevoel en de emoties ook vanuit zichzelf. Hoe kan ik mijn zoon het beste ondersteunen met zijn keuze en hoe kan hij dit het beste met zijn vader bespreken?