hei mijn ouders zijn sinds ik drie ben gescheiden de reden weet ik niet.... mijn vader is 8 jaar getrouwd en heeft 2 kinderen bij zijn nieuwe vrouw ik woon nu bij mijn moeder en dat blijft ook zo Ik zie mijn vader al erg weinig... maar nu gaat hij ook nog eens verhuizen naar duitsland!!!

Sinds 3 maand zijn mijn ouders onofficieel gescheiden, mijn mama is dan namelijk verhuisd. Daardoor moeten mijn 2 broers, mijn zus en ik elke week wisselen van ouder. Sinds de verhuis is mijn vader zeer kwaad op mijn moeder en wil hij niets meer met haar te maken hebben. Wat wel lastig is omdat er nog veel moet afgesproken worden en veel verdeeld. Volgens mijn vader doe ik hem te veel aan mijn moeder denken en dat laat hij duidelijk merken door het feit dat hij me vaak negeert als ik bij hem ben. Wat zeer pijnlijk is voor me. Ik probeer dit te negeren en ben dan ook vaak bij mijn vriend. De vorige keer dat ik naar mijn vader moest, was ik in het weekend bij mijn vriend toen ik van mijn jongste broer te horen kreeg dat mijn vader, tijdens een discussie aan tafel, gezegd had dat hij niemand kent met de naam 'Lies'. Wat mijn enorm veel verdriet deed omdat te horen. Ik ben thuis gekomen en heb mijn vader er mee geconfronteerd. Volgens hem was er niets aan de hand en had ik het verkeerd begrepen. Ik heb enorm hard zitten wenen toen hij dat tegen me zie. Ik heb het ook enorm lastig met het feit dat mijn vader niet door heeft dat hij me verdriet heeft gedaan met dat te zeggen. Ik weet niet goed wat ik er nu mee moet doen. Omdat mijn vader duidelijk laat merken dat hij niet blij is met me omdat ik de kant van mijn mama kies (vanuit zijn standpunt gezien). Terwijl dit niet zo is. Maar dat krijg ik niet aan zijn verstand gebracht. Hierdoor heb ik geen zin meer om mee te gaan naar mijn vader. Maar ik ga nog mee voor mijn zus, die nog geen 18 is. Ik weet niet hoe lang ik het nog ga volhouden. Ik hoop elke keer dat het beter gaat dan de keer er voor. Maar het is steeds ijdele hoop. Ik weet niet goed wat ik nu moet doen of hoe ik het moet duidelijk maken aan mijn vader. Hopelijk gaat het beter met de tijd. groetjes Lies

Mijn ouders zijn 3 jaar geleden uit elkaar gegaan. Dat ging allemaal heel snel.. In die tijd zijn er afspraken gemaakt met betreffing tot kleedgeld en zorgverzekering.. Mij is ooit verteld dat mijn ouder dit tot mijn 25e betalen. Nu het contact met beide ouders slechter is met name met mijn vader wordt er ineens aan mij om geld gevraagd. Ook kwam ik er achter voor een groot deel niet eens verzekerd te zijn. Mijn ouders doen nu ineens heel vaag over de toen gemaakte afspraken.. Mijn moeder zegt dat mijn vader moet betalen, en mijn vader zegt dat ik het moet betalen. En andersom bij het onderwerp kleedgeld. Nu heb ik aan beide ouders gevraagd of ik de afspraken (die als het goed is zwart op wit staan, ik heb immers ooit 2 seconde een brief gezien) mag inzien en beide reageren heel fors met een nee. Nu is mijn vraag wat mijn rechten zijn met het inzien van de afspraken die over mij gemaakt zijn. Ik wil namelijk zelf inzien wat de afspraken zijn en duidelijkheid krijgen over mijn situatie

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 6 jaar was. Mijn vader wou me toen bij hem houden. Doordat hij een Franse vrouw heeft leren kennen heeft hij die beslissing ingenomen en heeft me bij mijn mama "gedumpt". Ik was jong en wist niet wat er gebeurde. Ik woonde dus bij mijn mama en ging om de 14 dagen, 1 weekend naar mijn vader en tijdens de vakanties. Op mijn twaalf jaar, kwam mijn vader bij me huilen met een brief. Wegens geld problemen zou hij zijn villa moeten verkopen en was zijn enigste oplossing dat ik bij hem kwam wonen voor kindergeld te trekken etc. Ik was zo onmachtig en heb ja gezegd tegen mijn zin. Mijn vader heeft dit op een verschrikkelijke manier gedaan en ik heb, sinds mijn relatie met mijn moeder beter is, altijd willen terugkeren. Mijn vader woont aan de andere kant van België, ze spreken daar dus Frans. De scholen zijn daar heel anders en mijn Nederlands is er door achteruit gegaan. Tussen mij en de dochters van mijn Franse stiefmoeders is er altijd oneerlijkheid geweest. Na 4 jaar is het moeilijk om zomaar terug te keren naar mama. Andere taal, andere school. Durf ik het wel aan papa te vertellen? Ik moet in augustus bij hem blijven. Ook al ben ik 16 jr, zaterdag gloeide de tranen uit mijn ogen omdat ik wist dat ik zou terugkeren. Ik weet niet hoe ik me bij deze situatie moet voelen. Heel mijn familie woont aan mijn moeders kant, in Walonie heb ik alleen mijn vader die van s'morgens tot s'avonds werk. Is dit mijn kans om terug te komen naar mijn mama? Moet ik doorzetten? Ga ik weer iedereen kwetsen zoals toen? Dit is een samenvatting van het verhaal, vele details worden niet verteld, te weinig tijd en ik heb dringend hulp nodig. Veel liefs, een klein zusje in nood.

Bij me vader is er een man in huis gekomen omdat hij gescheiden is en geen huis heeft dus hij woord nu even bij ons alleen ik weet niet hoe ik ermee om moed gaan en ik durf het zelfs niet tegen mijn vriendinnen te vertellen want ik ben vang dat ze gek reageren wat moed ik doen?gr Liz

Mijn ouders zijn 5 weken geleden gescheiden. Want het ging echt niet meer,ze maakten alleen maar ruzie,soms sloegen ze elkaar. Dus woon ik officieel bij mijn moeder,omdat de rechter wilde dat ik en men zusje bij men moeder zou blijven. Ik vindt het nog steeds moeilijk dat ze zijn gescheiden. Ik wil graag dat ze weer bij elkaar wonen. Maar helaas gaat dat niet. Dat vindt ik het moeilijkst.

Hallo, Ik ben 13 jaar. Mijn ouders zijn gescheiden sinds vorig jaar. Ik woon nu al 9 maanden bij mijn vader maar niet officieel. Het ging niet goed bij mijn moeder zij sloeg mij heel vaak en zorgde niet goed voor me en dat werd erg toen we vorig jaar op vakantie waren in corfoe. Zij heeft mij veel geslagen en geschopt en ik kon nergens naartoe. Mijn vader was toen in Nederland. Toen we terug kwamen in Nederland ben ik bij mijn vader gebleven dat vond mijn moeder toen ok en deed niet moeilijk. Nu wilt mijn moeder dat ik met haar meega naar KRETA maar ik wil niet mee met haar en ben heel erg bang voor haar. Ik heb haar dit jaar maar 2 keer gezien. Ze belt mij niet en stuurt ook geen berichten ofzo. Mijn vader helpt mij met alles ook met mijn school. Mijn moeder wilt langsgaan bij familie in KRETA en wil mij meenemen zodat mensen denken dat ze een goede moeder is. Ik wil niet mee en heb dat steeds tegen haar verteld. Zij dreigt nu met jeugdzorg en de politie. Ze dreigt ook nu mijn vader. Wat kan ik doen. Ik wil niet mee met haar ze is eg agressief maar doet net alsof ze goed is voor mij. Ik durf echt niet mee. Help mij aub. Wat voor raad geven jullie mij wat kan ik doen en wat kan mijn vader nu doen. Mijn moeder wilt ook geen toestemming geven zodat ik bij mijn vader kan wonen. Ook de toeslagen en kinderbijslag maakt ze op aanzichzelf en geeft niks aan mij of mijn papa. Wilt u mij raad geven. Ik wil niet mee met haar naar Kreta. Groeten Kosta

heeii beste allemaal. ik was 11 toen ik uit huis werd geplaatst. ik heb eigenlijk nooit een echte jeugd gehad. ik leefde al die tijd op een woongroep, ik heb er nu 3 achter me rug zitten. mijn eerste groep was een kliniek. mijn 2de groep was wel een woongroep. en mijn laatste groep ben ik pas vanaf. die laatste was echt een HEL!! ik kreeg met geluk avond eten dat genoeg was voor mijn lichaam 43kg. ik heb lang gevochten voor me toekomst. eindelijk was mijn toekomst in beeld, vlak daarna viel alles in duizenden... ik werd aangerand door iemand die altijd wel dicht bij ons stond in de vriendenkring van me ouders. toen hebben ze besloten dat ik op een besloten groep me hoofd leeg kon maken. maar in plaats daar van heb ik er juist een trauma aan opgelopen... ze hebben me opgesloten, ik kon douche met koud water, ik wist nog wel dat ik niet naar me kamer wou. er was verder rest niks aan de hand... toen plotseling de groepsleiding het piep apparaat in drukte, ik heb 5 jaar lang op een groep gewoont en ben nooit vast gepakt door leiding. en nu lag ik daar op de grond met 20 leiding op me. ook hebben ze een emdr ( trauma verwerking) geopend voor me. dat onderwerp van de aandranding licht best zwaar op de maag zeg maar, dus ik ging naar me emdr, ik ben een keer geweest. ze hebben alles naar boven gehaald zodat alles weer kersvers leek. plotseling liet die behandelcordinator niks meer van haar weten, en daar liep ik dan weer met me trauma die ik eerst diep had weg gestopt. op de groep mochten we geen schoenen dragen, geen trainingsbroek en geen tshirt. we hadden een half uurtje luchttijd hoe ze dat daar noemen. ik ben 18 en ik rook ik mocht 3 sigaretten op een dag. ik ging kapot van de stress dus leefde ik op de 3 rooktijden die er waren op een dag. sochtend mocht je 2 boterhammen, smiddags moch je 2 boterhammen en s'avonds bij het avondeten knorde je buik en had je geluk als je overal een eetlepel van kon nemen. overal hingen beveiliging kastjes die alleen met een sleutel open kon. ik zat dus zeker achter 5 gesloten deuren. elke minuut van de dag mocht je niet praten. als je praten dan kon je naar je kamer vertrekken, dan werd er per direct je kamer deur op slot gedaan je stroom werd er af gegooid en je windscherm van je raam werd naar beneden gedaan, je matras werd afgepakt. in principe kon je niks. onze muur had van die piep kleine bolletjes in de verf zitten. dus volgde ik die bolletjes met me vinger en maakte in me hoofd grote figuren en tekeningen dat deed ik zo lang dat de blaren op me vingers stonden. als je onder etenstijd naar je kamer moest en je klopte op je deur omdat je honger hebt. negeren ze je totaal! dit allemaal omdat ik iets heb meegemaakt wat ik persoonlijk niet fijn vond. ik ben door een hel gesleurd en zal dit allemaal me ergste vijand niet aan durven doen! wat moest ik sterk in me schoenen hebben gestaan om dit door te kunnen maken! ik eet nog steeds niet goed, ik woon nu bij me vriend, maar ik heb er dagen tussen zitten dat ik niks eet. ik merk zelf ook dat ik er een trauma aan over heb gehouden en dat ik me nog steeds er rot daar door voel. me vriend pakte laats me polsen vast. ik ging volledig door het lint... dat was niet me bedoeling maar dat komt omdat ik al die tijd letterlijk op gesloten heb gezeten en zelden iets mee maakten van de buiten wereld.

hallo, mijn ouders zijn gescheiden omdat het allemaal niet meer zo makkelijk tussen hun liep, ook ging mijn vader vreemd tegenover mijn moeder. ik was pas 6 toen dit gebeurde en ik was nog niet van alles bewust, ik snapte niet waarom mijn vader weg ging en nooit meer terug zou komen wonen, ook snapte ik niet waarom hij bij iemand anders woonde ineens. die andere vrouw was de vrouw waar hij nee vreemd was gegaan, en tot vandaag zijn ze nog altijd samen. maar er is meer aan de hand, toen ik een jaar of 7 was kreeg mijn moeder een nieuwe vriend ik mocht hem graag en hij begon ook langzaam steeds meer bij ons te komen wonen, maar steeds als mijn zus en ik alleen thuis waren met hem moesten we naar de badkamer onze kleren uit doen en met hem gaan praten, omdat onze moeder ons wel vaker had gewassen besefte ik niet dat wat hij deed fout was. toen ik een jaar of 8 was waren ze overal achter gekomen en hadden ze mij uitgelegd dat wat hij deed een misdrijf was en daardoor ook de cel in moest. ik was verbaasd maar het deed me niet veel, ik was té jong om te beseffen wat er echt was gebeurt. met mijn vader en mij ging het alleen maar slechter, ik begon tot het besef te komen dat mijn vader niks om mij en mijn zus gaf. vorig jaar rond deze tijd aan het eind van het school jaar heeft mijn zus toch de beslissing genomen om naar mijn vader te gaan en daar te gaan wonen sinds dien stortte voor mij alles in, bij me vader werd ik niet meer gezien en of gehoord, thuis bij me moeder was alles wat ik deed en doe fout en ik kreeg dingen naar me hoofd geslingerd die wat mij pijn deden. met mijn stiefmoeder en mij gaat helemaal niks goed, vanaf de dag dat ik haar ontmoete tot vandaag voel ik me niet prettig bij haar, ik heb zelfs extreme ruzies met haar gehad. ik begon met verkeerde mensen op school om te gaan en ik werd een bitch die vond dat ze alles was, ik heb zelfs even gepest omdat ik altijd bang was dat mensen mij zouden lesten omdat mijn ouders gescheiden zijn. toen ik naar de 1e ging besefte ik dat het geen nut had, ik kreeg goede vrienden en ik pestte niet meer ik ging ook niet snel over mensen oordelen. maar nog altijd na 2 jaar gaat thuis niks goed, ik ben mezelf gaan snijden door zulke keuzes te maken en in deze situaties te recht te komen en ik wil de hele tijd weg lopen van huis. ik weet dat het allemaal geen zin heeft maar ik weet niet wat ik anders moet doen. ik heb tegen mijn moeder gezegd dat ik niet meer thuis wil wonen maar ik wil ook niet naar me vader. ik heb haar ook uitgelegd dat ik zal proberen hun ouderschap van mij af te pakken, maar het probleem is dat mijn moeder bij jeugdzorg werkt en ik daarom niet zomaar iets kan doen. ik wil weg een nieuw leven beginnen met mensen die ik niet ken. ben ik de enige of zijn meer mensen die dit willen?

hoi, mijn ouders zijn gescheiden en dat is erg lastig. mijn vader kreeg een vriendin en mijn moeder kreeg een vriend. allemaal super leuk en aardig maar niet heus. met vriend van mijn moeder kan ik goed opschieten, met de vriendin van mijn vader niet en ik weet soms gewoon niet wat ik moet doen. ze bemoeit zich super veel met mij een poosje terug had ik ruzie met mijn vader en ben ik boos terug gegaan naar mijn moeder, maar altijd als we het gaan uitpraten zit zij er bij, voert zij het wordt en zegt mijn vader niks nu gaan ik en mijn vader het uitpraten met jeugdzorg er bij en is zij er dus niet bij, maar als ik daar kom moet ze natuurlijk ook alles weten en zo. het is zo'n betweter, verschrikkelijk irritant dus heeft er iemand tips? kristel