Opgesloten en afgesloten

Beste Anoniem, Wat een heftig verhaal en wat heb jij veel dingen meegemaakt zeg, ik snap dat al die ervaringen een traumatische uitwerking kunnen hebben. Ik hoop dat het delen van je verhaal je kan helpen om het beter te kunnen verwerken. Helaas kan ik je niet echt advies geven, aangezien je verhaal (volgens mij) niet te maken heeft met gescheiden ouders. Ik hoop dat je iemand in je omgeving hebt met wie je goed kunt praten over wat je hebt meegemaakt, je vriend, of iemand anders. Ik weet niet of je studeert, maar vaak hebben scholen ook een psycholoog of maatschappelijk werker in dienst, die je kunnen helpen om bepaalde zaken beter te verwerken. Bedankt voor je verhaal en ik wens je heel veel succes en geluk voor de toekomst! Liefs, Isabel

Beste Anoniem, Jeetje wat een heftig verhaal. Ik kan me voorstellen dat jij het erg zwaar gehad hebt. Ik denk dat in jouw geval het onwijs belangrijk is om deze traumatische ervaring te behandelen door een psycholoog. Door erover te praten kun je het misschien verwerken en een plekje geven. Hopelijk kun je deze situatie een soort van afsluiten en hopelijk helpt dit jou voor in de toekomst. Je kunt zelf op zoek gaan naar een psycholoog of je kunt naar je huisarts die jou misschien kan helpen of kan doorverwijzen. Veel sterkte. Nadine

Hey Anoniem, zo, wat is dat een heftig bericht! Ik kan me heel goed voorstellen dat je er inmiddels niet veel beter van bent geworden... Wat moet je je onwijs rot hebben gevoeld soms. Misschien voel je je dat nog steeds wel. Dat kan ik ook heel goed begrijpen. Ik ben natuurlijk geen psychologe, maar mijn psychologe heeft me vaak verteld dat je verdrietig mag zijn. Je mag boos zijn, je mag verdrietig zijn. Zelfs als het geen reden heeft. Maar het belangrijkste blijft dat je je emoties moet kunnen uiten wanneer je dat voelt. Lieve Anoniem, wil je proberen wel te blijven eten? Probeer jezelf niet nog verder in de put te trekken door niet te eten. Ik snap onwijs -misschien wel als geen ander- dat het voor even een verlichting voelt, maar op langer termijn gaat het je meer energie kosten. Ik kan hier helaas over meepraten omdat ik over een periode van 2 jaar een eetstoornis heb gehad. Ik was niet graadmager, maar at niet meer gezond. Ik sloeg hele maaltijden over en at soms voor 2 dagen niet. Voor mij voelde niet eten ook als verlichting. Omdat je niet eet, zullen je emoties afzwakken en zul je ook minder emoties kunnen toelaten. Je bouwt als het ware een soort schild op. En daar zou ik je zo ontzettend graag voor willen behoeden. Dat schild wat nu prettig voelt, zal je met verloop van tijd in de weg gaan zitten. Ik zou je graag willen adviseren om via je onderwijsinstelling (school, studie) of via de huisarts een verwijsbrief te krijgen naar een psychologe. Een huisarts kan vaak goed inschatten of je beter geholpen kan worden bij een alleen werkende psycholoog (een praktijk van één of meerdere psychologen die voor zichzelf werken) of dat je beter geholpen kunt worden bij een instituut waar meer gespecialiseerde psychologen zijn. Dat klinkt heel heftig, maar mijn ervaringen zijn daar heel goed bij. Ik denk hoe dan ook dat het verstandig is om hulp te zoeken die extern van je vorige hulpinstantie is. Jij hebt echt recht op goede steun! Probeer sterk te blijven en zoek goede hulp waar jij je goed bij voelt. Je hebt nog heel wat mooie jaren voor je! Als we je nog ergens bij kunnen helpen, dan ben je hier natuurlijk altijd welkom. Laat je weten als je de juiste hulp hebt gevonden? Het komt allemaal goed Anoniem! Liefs, Charlotte