Hoi, mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was en ik heb er dus veel van meegekregen. Sinds dien woon ik bij mijn moeder en ga ik 1 keer in de 2 weken naar mijn vader. Maar sinds 2 jaar wil ik eigenlijk bij mijn vader gaan wonen. Ik heb nu de beslissing gemaakt om dat ook te doen. Volgende maand ga ik naar mijn vader, maar alles bij mijn moeder wat van mij is gaat dan weg mijn broertje krijgt mijn slaapkamer en het lijkt haar verstandig om elkaar dan zowiezo 1 maand niet te zien en te spreken. Ik heb het hier erg moeilijk mee. Ook is het van mijn vader een uur fietsen naar waar ik nu woon en ga ik mijn vriendinnen dus minder zien. Maar het gootste struikelblok is mijn verzorgpony's ze staan waar ik nu woon en ik kan dan ook steeds minder bij hun zijn. Is er iemand die ook bij zijn/haar vader is gaan wonen en er dus ervaring mee heeft? En hoe gaat het nu?

Beste ouders, als je gaat scheiden is een dat een heel ding. Voor u en u partner maar ook voor het kind. Het liefst heeft het kind natuur allebei hun ouders, maar ze zie ook wel dat dat nu met u omstandigheden niet gaat maar u moet ze de tijd en de ruimte geven om het te verwerken. Natuurlijk u heeft die tijd ook nodig. Laat hey kind kiezen niet voor of de moeder of alleen de vader. Dat is gewoon niet mogelijk. Laat het zelf kiesen en kies niet voor het kind. Hoop dat het een beetke duidelijk geeft. Vriendelijke groet amoniem

Hoi als ik met mijn moeder op vakantie ben geweest of met mijn vader in dit geval met mijn moeder dan zie ik mijn vader heel lang niet en dan wil ik graag naar hem toe maar als ik dan in bed lig dan mis ik mijn moeder opeens. Ik heb aan leuke dingen gedacht en dat hielp hebben jullie ook nog tips?

Als ik even heel letterlijk inga op dit onderwerp zou ik wel willen weten wat ik als 16 jarig meisje kan,mag en zou moeten doen in mijn situatie... Pa uit huis.. huiselijk geweld.. aangifte naar mn eigen vader... klein broertje van 15... moeder al nieuwe vriend... gezeik over het geldverdelen... whatsapp nare berichten... Ik loop al bij een vrouw met wie ik praat omdat mn moeder zich zorgen maakte om mij.. Jeugdzorg hebben we ook al in huis. Voor verdere uitleg.. kijk bij onderwerp what the fuck.. 4e of 3e van boven. Naam Dazza Advies is meer dan welkom

Hi, Mijn ouders zijn sinds 2,5 jaar uit elkaar. De echtscheiding is nog niet rond, mijn ouders willen beide andere dingen. Mijn vader had na twee weken al een nieuwe vriendin en woonde binnen een maand met haar samen. Alles gebeurde zó snel dat ik belandde in zware depressies en psychoses, waarbij ik mezelf sneed en mezelf wilde vermoorden. Ik moest bijna opgenomen worden in het ziekenhuis en ik heb het echt niet fijn. De depressies komen elk jaar terug rond November (als ik jarig ben) en de opvolgende maanden waarin alle feestdagen plaatsvinden. Dat is een periode waarbij alles mij herrinerd aan de leuke tijden die wij pas zo kortgeleden nog samen hadden rond die tijd. Hier kan ik me overheen zetten. Nu heb ik een probleem. Ik heb net ruzie gehad met mijn moeder en omdat ik volgens haar een "puber" ben, is alles wat ik zeg onwaar. Dat irriteert mij natuurlijk en dan wordt ik boos. Nu sprak ik haar net over de telefoon en wordt ze ontzettend boos en gaat ze gillen en schreeuwen. Ik wil graag naar mijn vader toe maar hij is verhuisd naar Amersfoort en ik woon zelf in Den Haag. Ik heb mijn koffer al gepakt en alles staat klaar, maar ik heb geen idee wat ik moet doen. Moet ik weglopen naar mijn vader om daar een week of twee te blijven totdat school begint? Of moet ik thuisblijven. Ik moet overigens ook naar de rechtzaal 10 september en heb geen idee wat ik me erbij voor kan stellen. Heeft iemand tips of advies? Dat zou heel fijn zijn. Ik heb het hard nodig. Ik heb het gevoel alsof er niemand is tegen wie ik kan praten. Mijn moeder niet, zus niet, vriendinnen niet (ookal lig ik heel goed in de groep en steunen zij me altijd), mijn familie niet. Niemand dus. alvast bedankt :)

hoi!! ik heb in een ander bericht al verteld dat mijn vader gaat verhuizen naar duitsland alleen ik zit met nog een probleem... ik heb het gevoel dat ik er niet meer bijhoor en hangen geen foto's van mij in huis alleen maar van mijn half broertje en half zusje straks in het nieuwe huis krijg ik geen eigen kamer onder het mom van geen kamers genoeg (dat is waar) en als.er genoeg kamers waren dan was je er toch nooit dit doet mij erg veel verdriet en heb dit dan ook aangegeven aan mijn vader waar.op ik nog geen antwoord op heb gekregen ook worden mij dingen beloofd die nooit waar zijn geworden 8 jaar geleden: we gaan BINNEKORT keer naar ajax!. Daar is tot nu toe nog niks van waar... Dit doet mij verdriet en bij dit verdriet komt behoorlijk wat stress bij kijken hier Door is mijn laaste cijferlijst goed achteruitgegaan

hoi!! ik heb in een ander bericht al verteld dat mijn vader gaat verhuizen naar duitsland alleen ik zit met nog een probleem... ik heb het gevoel dat ik er niet meer bijhoor en hangen geen foto's van mij in huis alleen maar van mijn half broertje en half zusje straks in het nieuwe huis krijg ik geen eigen kamer onder het mom van geen kamers genoeg (dat is waar) en als.er genoeg kamers waren dan was je er toch nooit dit doet mij erg veel verdriet en heb dit dan ook aangegeven aan mijn vader waar.op ik nog geen antwoord op heb gekregen ook worden mij dingen beloofd die nooit waar zijn geworden 8 jaar geleden: we gaan BINNEKORT keer naar ajax!. Daar is tot nu toe nog niks van waar... Dit doet mij verdriet en bij dit verdriet komt behoorlijk wat stress bij kijken hier Door is mijn laaste cijferlijst goed achteruitgegaan

Lieve (gescheiden) ouders, Jullie hebben zojuist of een tijdje geleden wellicht de belangrijkste beslissing gemaakt uit jullie leven, maar in ieder geval de grootste beslissing in het leven van jullie kind(eren). Een besluit dat zij de rest van hun leven mee zullen dragen en waaruit zij zelf keuzes gaan maken. Mijn ouders hebben dit gedaan toen ik acht jaar oud was en misschien kan dit jullie helpen. Allereerst: denk niet dat je jouw kind niet kan verliezen. Een liefde van een kind is onvoorwaardelijk, maar niet onbegrensd. Mijn vader kent me niet meer. Hij heeft me tot mijn 16e meegemaakt, maar hij weet niet meer wie ik ben. Hij weet immers niet waar mijn hart sneller van gaat kloppen, welke dromen ik heb of welke talen ik spreek. Dit is een keuze geweest vanuit mij zelf. Het kan wellicht nu lijken alsof je kind van je is afgenomen, maar wanneer je de vlam van hun liefde voor jou niet zelf hebt gedoofd zal het altijd weer ontwaken. Ik kan je dit vertellen: - Zet je kind(eren) op de eerste plaats. Dit kan makkelijk lijken nu je misschien nog niet verliefd bent of een andere keuze hebt, maar dit schijnt niet zo makkelijk te zijn. Echter jij hebt besloten om kinderen te krijgen en dus zal je de verantwoordelijkheid voor hun geluk moeten dragen. - Je kind is geen trofee. Er is nog één ander iemand op de aardbodem die zoveel van je kind houdt als jij en dat is zijn of haar moeder/ vader. Het is dus makkelijk om die persoon te raken via/met het kind, maar degene die je hiermee het hardst raakt is het kind. - Je kind leert wat jij laat zien. Je kan nog zo vaak zeggen dat je kind goed moet zijn en zich goed moet gedragen, maar als je kind ziet dat jij dat nog geeneens kan met de persoon waar zij zo van houden... Verwacht dan niet dat zij beter weten. Jij moet beter weten altijd. - Jij bent de volwassene en zij het kind. Er verandert veel in jouw leven, maar nog veel meer in het zijne/hare. Alles wat zij immers tot dan kende is ineens niet meer. Dit zorgt ervoor dat ze dingen moet uitzoeken, aftasten en moeten uitvinden welke rol zij innemen in dit nieuwe geheel. Stuur ze, maar laat ze ook vrij om dit te onderzoeken. - Je kind is zijn/haar evenbeeld. Alles wat jij zegt over zijn/haar moeder/vader zal ze/hij betrekken tot zichzelf. Allereerst omdat vader/moeder een onderdeel is van zijn/haar zijn en daarnaast omdat ze van hem/haar houden. Dit kan je niet kleineren of bekritiseren zonder te realiseren dat alles wat je zegt gevolgen heeft voor het kind. Dieper dan jij denkt. - Je kind was er eerst. Heb je een nieuwe relatie? Gefeliciteerd! Ik hoop dat het alles is wat je wilde. Verander alleen niet zoveel met de relatie met je kind. Niet alles hoeft anders te zijn, omdat jij je nu anders voelt. Je nieuwe relatie is de visite en je kind heeft een permanente plek. - Je kind heeft je nodig. Wees beschikbaar 24/7 voor je kind. Ouderschap is geen parttime werk ook al heb je nu een omgangsregeling. Daarnaast is het belangrijk om ook dingen samen te doen. Doe dingen met zijn tweeën. Je hebt nu wellicht minder tijd met je kind. Zorg dat je de tijd die je hebt samen benut. - Leer je kind kennen. Zorg dat je alle facetten van zijn/haar leven kent. Laat je kind maar praten... Om te zorgen dat ze het gevoel hebben dat ze alles kunnen zeggen: wees positief over zijn/haar moeder/vader + familie. Het is een onderdeel van zijn/haar leven en dat onderdeel is even belangrijk als het onderdeel dat je direct met hem/haar deelt. - Houd contact met de andere ouder. Het is misschien lastig, want je bent niet voor niets uit elkaar. Echter is contact zo waardevol. Alles is dan open en bespreekbaar, niemand kan tegen elkaar uitgespeeld worden en voor het kind zijn er mogelijkheden: o, als ik mijn schoolmusical, diplomauitreiking, bruiloft, etc vier, kunnen mijn ouders bij elkaar zijn in dezelfde ruimte zonder reden van paniek. En als laatste: wees jezelf en blijf wie je altijd was. Er verandert al zoveel in het leven van je kind.... Ik wens je heel veel sterkte en geluk. Veel kracht en wijsheid. Maar bovenal: veel liefde! Voor jezelf, voor de ander, maar voornamelijk een gezamenlijke liefde voor dat geen wat jullie samen hebben gecreëerd: jullie zoon(s) en/of dochter(s). Liefs, Charlie

Hoi iedereen, Mijn ouders hebben een paar weken terug vertelt dat ze gaan scheiden. Mijn moeder is afgelopen zaterdag verhuist en aan staande zaterdag verhuizen wij met ze allen haar spullen. Mijn ouders hebben nooit ruzie maar is de liefde gewoon overgegaan in vriendschap. Maar nu komt het probleem: ik kan er met niemand goed over praten waardoor ik het erg opkrop en nu ook lichamelijke stres klachten krijg. Ik ben zelfs laatst weg gegaan van mijn scouting kamp omdat ik het geestelijk niet meer aan kon. Wat zouden jullie aanraden en waar kan ik terecht om er met iemand over te praten? Xxx mij

Oke mijn ouders waren 16 jaar getrouwd. Maar 10 jaar was er ruzie en huiselijk geweld.. meestal van mijn vaders kant. Hij rookt maar drinkt ook onwijs veel.. Nu sinds ongeveer 2 a 3 maanden zijn ze uit elkaar. Op een avond was hij ladderzat en sloeg hij.. Ik belde 112 en heb aangifte gedaan tegen mn eigen pa... 10 daags huisverbod. Die avond heeft mn moeder een scheiding ingediend.. logisch na tien jaar ellende met opgroeiende kids. O a ikzelf. Er is nog altijd gezeik over geld en financien. Ook is het zo dat wat er thuis door de kamer geroepen werd.. dat dat nu via Whatsapp naar mijn moeder en mij verstuurd wordt. Nu is het zo dat wij ieder weekend bij pap zijn. En door de weeks in het ouderlijk huis. Daardoor kan mam ieder weekend weg. En ze heeft al een nieuwe vriend waar ze al mee zoent en seks mee heeft gehad. Zij respecteerd niet dat wij daar moeite mee hebben.... Naar verhaal Dazza