Hallo ik heb ook gescheiden ouders mijn ouders zijn goed gescheiden ze vonden elkaar niet meer leuk en ze hadden vaak ruzie

K heb een broer die een beetje raar opeens niet meer naar mijn vader is gegaan. Wat moet ik nu doen/zeggen

En wat nou als mijn vader geen moeite voor mij wil doen. Hij komt nooit op school en bij mijn sport kijken. In de vakanties mogen we ook bijna niet komen. Of alleen heel kort. Maar wel hebben daar toch niet zo veel te doen.

hallo ik heb gescheiden ouders en ik heb daar ook een verhaal over: mijn ouders zijn drie maanden geleden gescheiden,of beter gezegd, mijn moeder wou drie maanden geleden scheiden.ik ben daar heel verdrietig over. mijn vader wil niet scheiden maar mijn moeder wel. dat vind ik heel zielig voor hem. daardoor doet hij nu ook bozer dan vroeger. dat vind ik heel erg. maar het verhaal begint pas nu: het begon allemaal toen mijn moeder en vader een (klein) ruzietje hadden.het werd steeds erger en op een moment liep mijn vader boos weg en hij ging half huilend half boos op zijn hurken in het processieparkje zitten. wij (ik en mijn zusjes) hadden het meegemaakt en kwamen naast mijn vader zitten. wat is er papa? vroegen we. nou ik weet het niet zei hij een soortvan. wij(ik bedoel ik) ging naar mama toe en vroeg of ze nu gaan scheiden. ze zij ja. ik schrok heel erg en werd vreselijk boos! ik ging naar de ouders van m'n beste vriend toe en zei met een brok in mijn keel ik...ik... mijn ouders gaan scheiden. zei schrokken heel erg en zeiden: zullen we er beneden over praten ? (we waren boven) oké zei ik toen huilend. ik haalde mijn kleinere zusje en samen gingen we erover praten. allemaal op zondag. mijn moeder had haar halve familie meegenomen en mijn tante die ging toen praten met mijn vader. zei was de enige die dat wou doen. de volgende dag ging ik het direct op school zeggen. nee,niet huilend voor de klas. mijn vrienden die ook gescheiden ouders hadden troosten en hielpen me. superaardig! en dat is het verhaal dus.het vervolg is ongeveer nu. het is nu de ene week papa ,andere week mama dan weer papa,mama,papa enz. ik ben nu iets minder verdrietig dan 3 maanden geleden. als papa en mama echt gaan scheiden, dan maak ik een verhaal hoe het dan gaat.

mijn ouders zijn drie maanden geleden gescheiden.ik heb daar veel verdriet over ik ben bang dat mijn familie daardoor niet echt vaak meer met elkaar omgaat ik ben daar vreselijk verdrietig over ik weet gewoon dat ik er nooit meer aan ga wennen

Hoi allemaal, mijn ouders zijn 8 jaar gescheiden en ik ga om de twee weken een dagje naar mijn vader. Ik heb niet zo'n hele sterke band met mijn vader. De laatste tijden kan ik mijn moeder soms echt niet uitstaan en zou ik willen dat ik wat vaker naar mijn vader ging om gewoon even af te koelen en tijd doorbrengen met m'n vader. Ik weet bijna zeker dat ik mijn moeder daarmee kwets en boos maak, alleen ik weet niet of ik dat zomaar zelf mag beslissen? Hebben jullie enig advies? Groetjes.

mijn ouders hebben net voor de zomervakantie verteld dat ze uit elkaar gaan, alweer. Mijn ouders zijn namelijk ongeveer 2 jaar geleden ook al gescheiden. Mijn vader was vreemdgegaan en mn moeder was daar achter gekomen. Mijn vader ging hier een uur van daan wonen en zijn 'nieuwe' vriendin kwam regelmatig langs of we gingen ergens heen met hun. T was opeens heel erg wennen, Je ouders gaan scheiden, je vader gaat ergens anders wonen. Toen was ik nog 10, mijn zusje 8 en mijn broertje 4. Ik probeerde het voor mijn gevoel wel te begrijpen maar dat is moeilijk als je 10 bent. Na een tijdje zonder m'n vaders nieuwe vriendin zijn mn ouders t weer gaan proberen en zijn we weer samen gaan wonen. Voor ons was dat toen een hele fijne gebeurtenis want natuurlijk is het veel fijner als je ouders nog bij elkaar zijn en wonen... Ik heb nooit een hele goede band net mn vader gehad. Hij deed ook nooit leuke dingen met ons, alleen als mama erbij was. Ik was en soms ben vaak jaloers op mijn vriendinnen die met hun vader weg gingen of iets anders leuks gingen doen of gewoon samen koken. Ik heb dat nooit echt gehad. Hij werkt sinds 4 jaar ofzo ook in de plaats waar hij toen woonde dus elke dag was hij om 8 uur tegelijkertijd met mij weg en kwam hij om 9 uur ongeveer weer thuis. Maar sinds een half jaar geleden was dat niet meer. Hij ging om half 7-7 uur weg en kwam rond half 11 thuis. Ik wist dat het op zn werk niet heel gemakkelijk was en dag hij veel te doen had maar dit vond ik wel overdreven ondat dat nooit zo was geweest. Hij was daardoor nog minder thuis en doordat hij in de weekenden ook moest werken was hij er helemaal niet. Ik had 1 week voor de vakantie een afsluiting van het hockeyseizoen en ik heb een hele gezellige avond gehad. Toen ik thuis kwam zag in mama met een vriendin van haar op de bank zitten en papa was ook niet thuis. Dan schieten er al meteen een heleboel dingen door je hoofd heen. Als je moeder je dan verteld dat ze weer uit elkaar gaan stort je wereld in. Alles gaat door je hoofd heen. Gaan we verhuizen? Bij wie ga ik wonen? Wat is eigenlijk de reden?!? Die avond heeft mn moeder me veel verteld over wat er gebeurd is. Hij was weer vreemdgegaan. Ik was meteen superboos en kon het niet geloven. S' avonds kon ik niet slapen dus ging ik bij mama op de kamer liggen. Daar heeft ze me alles verteld waar ze achter is gekomen. Hij is niet 2 maar wel een stuk of 6 keer vreemdgegaan en is al 3 jaar daarover aan t liegen, al voordat ze voor de eerste keer uit elkaar gingen. Ik was gelijk zo boos op papa. Hoe kun je iemand zo in de steek laten. Ik praatte de eerste 4 weken helemaal niet tegen hem. Hij was hier in een ander pand van ons gaan wonen en was dus gelijk bij ons uit huis. Ik heb hem niet eens aangeken toen hij langsliep. De vorige keer had mama het 'echte verhaal' tegen iedereen verteld, maar daardoor gingen er niet normaal veel roddels door heel ons dorp. Zelfs bij de jumbo kwamen er mensen naar ons toe die we niet eens kenden met verhalen die helemaal nergens op sloegen. Daarom hebben we nu tegen bijna niemand de waarheid verteld. Dat voelt heel raar omdat je elke keer het geboel hebt dat je aan het liegen bent. nu ongeveer 1,5 maand later ben ik nog steeds boos op papa. Ik moet van veel mensen met hem praten maar dat wil ik echt niet. Ik heb hem een brief geschreven omdat ik het hen gewoon niet kon zeggen. Omdat ik het echte verhaal tegen niemand heb verteld is het voor hun ook moeilijk te begrijpen dat ik nog steeds zo boos ben. Maar ik weet dat als ik het ze zeg dat iedereen weer roddels gaat bedenken. We gaan ook verhuizen met mijn moeder wel in hetzelfde dorp. Ik zit op tweetalig vwo in de tweede klas nu en heb net mn eerste week school achter de rug. Papa was ook altijd chagrijnig als ie thuis was en ik deed het altijd fout. Dat is weer een van de redenen waarom ik hem niet wik spreken. Ik weet niet precies wat ik moet doen maar ik sta wel achter mn beslissing. Ik wil ook niet bij hem wonen of in het weekend daarheen. Mijn kleinere broertje en zusje doen dat wel. Iedereen zegt je kan niet altijd boos blijven maar dat is wel wat ik voorlopig ben. Mama zegt ook dat z ene te veel verteld heeft waardoor ik met mama meeloop door haar boosheid maar dat is niet. Hij is mij ook die 3 jaar vergeten. Dat is mijn verhaal

Ik ben 13 jaar. Ik zit nu in de brugklas. Om de week word ik op vrijdag door mijn vader opgehaald, hij woont aan de andere kant van het land.Hij kwam me op de basisschool altijd uit school halen om half vier. Maar nu ik op de middelbare school zit wil ik graag om half zeven opgehaald worden. Dan kan ik gewoon dingen doen met mijn vriendinnen en dan pas savons het weekend naar mijn vader. Hij is heel boos geworden en hij wil me beslist om half vijf komen halen. Direct uit school. Dan heb ik helemaal geen tijd om mijn spullen thuis op te ruimen en dingen na schooltijd met vriendinnen doen. Ik wil dat niet.... Maar ik ben heel bang voor hem en mijn moeder ook. Hij maakt altijd met mijn moeder ruzie en wij moeten altijd naar hem luisteren wat hij wil. Niet naar wat ik wil. Als ik een feestje heb waar ik naar toe wil of iets anders belangrijks in het weekend dat ik naar mijn vader moet dan mag dat niet van hem. Hij zegt dat het zijn weekend is en dat hij de baas is. Helppppppp hoe moet ik dit nou doen?

Mijn ouders hebben een paar dagen geleden besloten om te scheiden, ik heb geen idee hoe ik hier mee om moet gaan. Ik hoor sinds de beslissing mijn ouders vaak ruzieën en het voelt continu alsof ik een kant moet kiezen. Ook moet ik vaak huilen. Hoe ga ik hier mee om? Tips?

Mijn ouders gingen uit elkaar toen ik 10 jaar was. Mijn vader ging ergens anders wonen en mijn moeder, broer, zus en zusje bleven in het huis. Het klinkt misschien wel raar, maar toen mijn ouders gescheiden waren was ik eigenlijk heel blij. Ik haatte mijn vader. Heel erg. Ik haatte hem omdat hij jaren voor de ogen van mij en mijn zusje mijn moeder sloeg. Tot bloedend toe. Ik haatte hem omdat hij mij zo vaak bang had gemaakt en ik niet getroost werd terwijl ik 's avonds nachtmerries had. Ik haatte hem omdat hij ontkende dat hij mijn moeders hoofd op de grond aan het bonken was terwijl hij op haar rug lag. Ik haatte hem omdat ik met al mijn fysieke kracht gezamenlijk met mijn broer en zus hem van mijn moeder probeerde af te trekken. Ter vergeefs, hij was te sterk. Ik haatte hem omdat ik bang was dat hij op een dag mijn moeder zou vermoorden. Ik haatte hem omdat ik jarenlang in een doordrenkt kussen van tranen in slaap viel. Ik ben jaren verder, heb gestudeerd en heb een gerenommeerde baan. Maar die angst en verdriet heb ik jaren dagelijks met mij mee moeten dragen. Achteraf gezien ben ik blij dat mijn moeder niet had meegewerkt aan een omgangsregeling. Anders zou ik verloren zijn geweest. Dat zie ik bij de vele leeftijdgenoten die ik in loop der jaren ben tegengekomen. Ook zie ik dat bij mijn broer, die de omgang als traumatisch heeft ervaren. Ik ben hem wel een paar jaar geleden gaan opzoeken. Maar het klikte niet. Hij ontkende het verleden en leeft nu als heilige in zijn eigen wereld. Mijn broer heeft wel een paar jaar contact gehad, maar heeft ook een tijd geleden alle contacten verbroken. Ook bij hem klikt het niet. Laatst maakte mijn broer de opmerking: interesseert mij niet of mijn vader dood is. Ik begrijp hem. Soms heeft omgang geen zin en kweekt het alleen maar haat en weerstand tegen die ouder. Haat omdat die angst en verdriet niet door een omgangsregeling wordt weg gehaald. Tegen mama wil ik zeggen bedankt dat je mij hebt beschermd. Tegen alle strijdende moeders wil ik zeggen, geef de moed niet op. Tegen alle hulpverleners wil ik zeggen, neem huiselijk geweld serieus en bedenk de trauma gecreëerd door agressie tegen je moeder groter is dan PAS. Tegen alle vaders wil ik zeggen geef je kind een rustmoment en ruimte voor zichzelf i.p.v. direct het kind te confronteren met rechtszaken. Ze zullen je zelf opzoeken als zij daar zin in hebben. En tegen de kinderen wil ik zeggen, je wordt ooit 18.