Hallo, Mijn ex en ik zijn een jaar uit elkaar. Mijn zoon van 5 jaar woont bij mij. Hij ziet zijn vader elke zondag. Zijn vader heeft een nieuwe vriendin die er altijd bij is als mijn zoon naar zijn vader gaat. Het lijkt mij ook goed voor mijn zoon als hij af en toe zijn vader alleen ziet. Zonder de nieuwe vriendin erbij. Mijn zoon kent haar tenslotte pas. Hoe denken jullie hierover?

Hallo, Ik ben bijna een jaar uit elkaar met de vader van mijn zoon van inmiddels 5 jaar. Zijn vader heeft sinds ongeveer een half jaar een nieuwe vriendin. Zij heeft ook al 2 kinderen van 19 en 12. De jongste van 12 jaar gaat om de week in het weekeinde naar haar vader. Mijn zoon gaat elke zondagmiddag naar zijn vader. In het begin ging hij naar het onderkomen van zijn vader. De laatste maanden wordt hij gehaald en gebracht door zijn vader met de vriendin en gaan ze naar haar huis. Ze wonen (nog) niet samen. De communicatie met de vader van mijn kind verloopt slecht. Een paar maanden geleden heb ik aan vader voorgesteld om in het belang van ons kind elkaar tenminste te groeten bij het halen en brengen. Dit gebeurde helemaal niet en ontging mijn zoon niet. De nieuwe vriendin heeft zichzelf een paar maanden geleden bij de deur voorgesteld tijdens het ophalen van mijn zoon. Dat was heel kort en ik ken haar verder niet. Ik heb mijn ex voorgesteld om met zijn drieën een keer af te spreken zodat ik haar wat beter kan leren kennen. Ook zou ik graag met vader en de nieuwe vriendin over de opvoeding willen praten zodat we een beetje op een lijn komen. Dit is na maanden nog steeds niet gebeurd telkens met de smoes dat zij 6 dagen werkt en geen tijd heeft. Mijn zoon vraagt nu aan mij of hij bij haar mag blijven slapen. Ik vind dat de volwassenen de afspraken met elkaar moeten maken en niet via het kind moeten spelen. Mijn zoon doet vaak vervelend en tegendraads tegen mij net nadat hij weer terug is gebracht door zijn vader en zijn vriendin. Hebben jullie tips over hoe ik de overgang voor mijn zoon soepeler kan laten verlopen? Vinden jullie het raar dat ik de nieuwe vriendin van mijn zoon's vader eerst een beetje wil leren kennen voordat ik hem in haar huis laat logeren? Gaat het bij jullie bij je vader en moeder thuis ook anders of zitten beide ouders op een lijn met wat wel en niet mag?

Hallo, Ik heb een dochter van 10. Toen zij 9 maanden was gingen haar moeder en ik uit elkaar. Het contact met de moeder loopt erg moeizaam en er is al veel hulp in verschillende vormen bij onze dochter en/of ons betrokken geweest. De communicatie en ook de omgangsregeling wordt eenzijdig gefrustreerd door de moeder. Allerlei hulpverlening stagneert hierdoor of wordt eenzijdig door de moeder gestopt. Tevens kunnen verschillende hulpverleners van verschillende instanties niet in elkaars dossier kijken, waardoor het totaalbeeld van de situatie, waarmee onze dochter mee te dealen heeft , als het ware onzichtbaar. De moeder doet in mijn beleving haar uiterste best om mij, de vader, uit het leven van mijn dochter te bannen. School heeft inmiddels ook haar zorgen uitgesproken. Onze dochter heeft zit in een loyaliteitsconflict. Hulpverlening focust op het verbeteren van de communicatie, zonder te onderzoeken wat deze communicatie nou zo moeizaam laat verlopen. Ik heb alles geprobeerd om de communicatie te verbeteren in het belang van mijn dochter. Er is zelfs een afspraak gemaakt dat de moeer en ik alleen via email praten, zodat onze dochter geen getuige hoeft te zijn van ruzie tijdens de overdrachten. Vaak houd de moeder zich niet aan deze afspraak. Ik heb veel bewijs over hoe de moeder communiceert, zoals veel email berichten en geluidsopnames van de overdrachten. Op de geluidsopnames is goed hoorbaar dat de moeder scheldt, geweld tegen mij gebruikt, vernielingen aanricht of bedreigingen uit. Het is voor mij niet mogelijk gebleken om met welke gespreks- of bejegeningstechniek dan ook iets te veranderen in het contact. Het is overduidelijk (bewijs) dat de communicatie eenzijdig wordt gefrustreerd. Toch stuurt hulpverlening steeds aan op verbetering van de communicatie, zonder te onderzoeken wat (of wie) de communicatie nou verstoord. In mijn beleving kan iets alleen veranderd worden als eerst helder is wat het probleem precies is. Mijn vragen zijn: Wat kan ik doen om mijn dochter uit het loyaliteitsconflict te houden, terwijl de andere ouder juist het kind hierin plaatst (aantoonbaar). Wat kan ik doen om inzichtelijk te maken dat de communicatie eenzijdig wordt gefrustreer? En wie kan mij hierbij helpen? En welke vervolgstappen kunnen er dan genomen worden om mijn dochter uit dit conflict te halen? Wat zijn manieren om met mijn dochter te praten over als er leugens of lelijke dingen over mij aan haar verteld worden? (Mijn dochter verteld dat er vaak niet leuk over mij gesproken wordt bij haar moeder). Hoe kan ik betrokken blijven bij mijn dochter, terwijl de moeder mij uit alle macht probeert te weren bij bijzondere of leuke momenten in het leven van mijn dochter (diplomazwemmen, diplomaturnen, avondvierdaagse etc). Hoe kan ik moeder bewegen te handelen in het belang van het kind? Wie kan mij daarbij helpen? Welke stappen kunnen ondernomen of gemaakt worden? Hoe kan ik mijn dochter beschermen tegen de lastercampagne die door haar moeder gevoerd wordt. Hoe kan ik de moeder bewegen zich aan de omgangsregeling te houden? Met elkaar in gesprek gaan is in deze geen antwoord. Dat kan alleen als twee personen met elkaar in gesprek willen en ook kunnen. Ik hoor graag uw antwoorden. Groet, Ewout

Hallo, sinds 4 jaar ben ik gescheiden. De vader van mijn 4 kinderen heeft ruim 3,5 jaar een relatie met een andere vrouw (vroeger mijn buurvrouw en vriendin). Nu gaan ze over 2 maanden trouwen. Mijn kinderen vinden het helemaal niets, want hun vader heeft vaak knallende ruzie met zijn nieuwe vriendin. Ze snappen niet dat ze gaan trouwen en willen er eigenlijk ook niet bij zijn. Dit durven ze niet tegen hun vader te zeggen. Ze klagen er steeds over bij mij. Ik weet niet zo goed wat ik hiermee kan doen. Ik kan ze echt niet motiveren om wel naar de bruiloft te gaan, want ik vind het zelf ook raar dat ze zo nodig moeten trouwen. Heeft iemand tips?

Beste jongeren, Ik heb de volgende vraag. Sinds enige tijd heb ik een hele lieve vrouw ontmoet waarmee ik inmiddels een relatie heb. Naast dat het een lieve vrouw is, is ze ook moeder van 2 leuke jongens. De jongens zijn 2 en 4 jaar. Voor hun moeder is de eerste relatie die ze heeft sinds de scheiding twee jaar geleden. En dus ook het eerste contact wat de kinderen hebben met een andere man. Uiteraard klikt het goed met hun moeder maar ook met de jongens. Wanneer we samen wat doen hebben we het leuk en ze trekken ook steeds meer naar mij toe. Met hun vader is er een bezoekregeling, hier gaan ze eens in de twee weken heen op de zaterdag. De oudste van vier blijft dan ook een nachtje slapen en de jongste komt dan aan het einde van de zaterdag weer naar huis. Zowel mijn vriendin als ik vinden het uitermate belangrijk dat de kinderen het goed hebben en willen dan ook het beste voor hun. Nu is het zo dat we natuurlijk graag bij elkaar willen zijn, maar hoe denken jullie nu dat we dat het beste kunnen doen? Het gaat bijvoorbeeld om het volgende. Richting de toekomst als alles zo goed blijft gaan willen we graag gaan samenwonen. Zoals het nu lijkt zullen de jongens dat ook erg leuk vinden. Maar hoe tot die tijd? Is het goed voor de kinderen om bijvoorbeeld in de weekenden al samen te slapen of zou dat juist niet goed zijn voor de jongens? We zijn een beetje zoekende naar wat goed is vooral voor de kinderen. Is het wel of niet verstandig om al in de weekenden bij elkaar te slapen? Hoor graag wat jullie advies is... Alvast bedankt! Groet, Erik

Ik ben mama van drie Kids dochter van bijna tien en tweeling jongen en meisje van 7. Ik ben vier jaar gescheiden. En de papa van de Kids heeft omgangsregeling om het weekend en Di op woe. Nu heb ik een hele lieve nieuwe partner en wil in de zomer gaan samen wonen. Dit in overleg met de Kids die heel graag willen. Het is alleen wel 50 km verder. we hebben alle opties bekeken en als we willen samen zijn kunnen we niet in huidige plaats blijven helaas. we hebben alles voorbereid. Kindjes hebben al eigen bed, willen graag, samen school en sport club uitgezocht. Nu kwam ik erachter dat, ondanks er in mijn convenant alleen vermeld staat dat het besproken moet worden of de huidige regeling ergens aanpassing behoeft ik ook toestemming moet hebben van de papa. De regeling kan in stand gehouden worden, maar hij zegt kortweg nee. Vervangende toestemming word nu aangevraagd omdat ik van mening ben en de kindjes dat ze ondanks dat ze van huidige school moeten, heel veel rust gaan vinden in een liefdevolle nieuwe gezinssituatie waar meer tijd voor hun zal zijn. De kindjes hebben hier heel veel last van momenteel. Ze durven niet met papa te bespreken dat ze graag willen verhuizen. Ze staan er tussen in momenteel. Heeft iemand hier ervaring mee of tips? Ik ben heel open met de kinderen en zij gelukkig ook met mij. Ik ben zelf ook heel verdrietig dat ik niet vooruit kan met mijn leven en alleen Door moet. Mijn huidige partner mag ziezo niet naar mijn woonplaats verhuizen ivm zijn eigen regeling. Ik hoor het graag. Gr Claudia

Hallo, Ik ben een moeder van een zoon van 10 jaar. Samen met zijn vader waren we met zijn drieën een gezellig gezin. Ik hou erg veel van zijn vader, hij is een toffe pa en een toffe peer. Alleen niet altijd even tof naar mij. Ik merk dat ik langzaam maar zeker mijn liefde voor zijn vader verlies. Ik ontwijk het thuis zijn en heb voor het eerst op de bank geslapen. Het is voor ons beiden verdrietig. Ik verwacht dat wij afstevenen op een scheiding. We zijn niet getrouwd, hebben ook geen samenlevingscontract. Omdat ik mij vervreemd voel van de relatie met zijn vader, denk ik eraan om een eigen woning te gaan zoeken. Ik heb nu geen ruzie met zijn vader, we zijn echt vrienden, maar ik ben bang dat als ik langer wacht, de situatie thuis er niet beter op wordt en er misschien wel een nare sfeer zal ontstaan. Vraag 1: Mijn zoon zit nog op de basisschool, groep 7, in de buurt van ons huis. In deze buurt kan ik geen eigen woonruimte betalen. Als ik zou verhuizen, is dat naar de rand van de stad. Dat is ver weg van zijn school. Maar zijn 'thuis' is in het huis waar wij nu wonen en waar zijn vader -hopelijk- kan blijven wonen. Maar ik ben de enige ouder die het 'ouderlijk gezag' heeft. Daarom zou ik eigenlijk willen dat hij met mij meeverhuist. Kan ik mijn kind ook bij zijn vader laten wonen? Vraag 2: En hoe is het als je ouders uit elkaar gaan terwijl jij bezig bent met de belangrijkste jaren in de basisschool? Moet ik wachten met weggaan tot hij in groep 8 of in de brugklas zit, of daarna? Alvast dank voor jullie antwoord of een link naar een antwoord.

Hallo, Mijn dochter is nu 2 jaar oud. En dol op haar papa en mama. Nu heeft papa denk ik een nieuwe vriendin, dit denk ik al langer maar zie nu ook bewijzen in huis als ik onze dochter op haal. Het moeilijkste vind ik dat deze vrouw de vrouw is waarmee hij vreemdging en waardoor onze relatie stuk is gegaan. Heel eerlijk heb ik een hekel aan haar. Maar wat nou als ze rondom onze dochter ook is? En zij straks haar leuker vind als mij omdat ik dan de "strenge mama" ben. En heel eerlijk zou ik onze dochter willen vertellen wat deze vrouw heeft gedaan toen ze nog niet eens geboren was. Maar ergens weet ik ook dat dit niet verstandig is, alhoewel ik ook niet wil liegen tegen dochter mocht ze ooit vragen gaan stellen. Hoe moet ik hier nu mee om gaan?

Ik ben vader van een 16 jarige dochter die bij mij woont met een uit huis plaatsing omdat ze niet meer bij haar moeder wil wonen. Ze wil eigenlijk niets meer met haar moeder te maken hebben maar jeugdbescherming zegt dat ze toch informatie MOET geven over zichzelf en wat ze doet op school/in haar vrije tijd aan haar moeder. Mijn dochter weigert dit en wil ook niet dat jeugdzorg informatie doorspeelt. tot hoever lopen haar rechten?

Hallo allemaal, Mijn partner en ik zijn zo'n 4 jaar geleden uit elkaar gegaan. Helaas hebben wij een erg vervelende scheiding achter de rug. De scheiding is begin vorig jaar uitgesproken. Wij hebben drie kinderen waarvan de oudste (15 jaar) al ruim twee jaar bij mij woont. Helaas is haar officiële woonadres nog bij haar moeder. Via verschillende instanties zoals jeugdzorg heb ik geprobeerd goedkeuring van haar moeder te krijgen om haar over te schrijven naar mijn adres. Dit omdat het kind mij en haar moeder aangeeft dat dat is wat ze wil. Zelfs een aanbod om een gesprek aan te gaan tussen het kind, de ouders en een onafhankelijke derde om te horen wat het kind zelf wil wordt door de moeder afgeslagen. Er wordt aangegeven dat de ouders bepalen en niet het kind. Natuurlijk zijn het ook de ouders die uiteindelijk bepalen maar ik vind wel dat er naar het kind geluisterd moet worden en haar mening ook telt. Uit eigen beweging zorg ik ervoor dat zij met regelmaat naar haar moeder gaat. Ik vind het erg belangrijk dat ze haar moeder en zusjes regelmatig ziet. Maar ze is erg bang dat er een moment komt waarbij er aangegeven wordt dat ze weer bij haar moeder moet wonen. Dit is een hele zware last voor haar. Ik weet niet wat verstandig is nu te gaan doen. Naar de rechter stappen? Daar wordt over het algemeen niemand beter van. Wat zou jullie advies zijn? Ikzelf weet niet meer wat te doen.