Een kind geven wat hij nodig heeft. Hallo allemaal, ik ben ongeveer 2 jaar geleden gescheiden en heb een heerlijke zoon van 8 jaar die ik veel zie omdat we co-ouderschap hebben. Gelukkig was dit geen vechtscheiding en hebben mijn ex en ik nog goed contact. Het probleem is alleen dat mijn ex steeds aangeeft dat ze geen geld heeft, ook naar onze zoon toe. Het geld van de kinderbijslag en kindgebonden-budget geeft ze uit aan de oppas (voor het kind) zodat zij lekker een avondje of dagje weg kan met haar vriend. Mijn zoon zijn computer was stuk en heeft een nieuwe van mij gekregen, daar heb ik wel bij gezegd die heb je van mamma en van mij. Zo gaat dat eigenlijk bij alles wat hij bij mij krijgt. Ook zijn kleding voor bij zijn moeder betaal ik en geef ik aan haar mee. Gelukkig kan ik dit allemaal betalen, alleen blijft er weinig over voor mij zelf om iets nieuws te kopen. Dit vindt ik allemaal ook niet zo erg want zo als ik al zei ik heb een heerlijke zoon waar ik alles voor over heb. Wat ik wel moeilijk vindt is dat er bij de moeder en het nieuwe gezin het geld gebruikt wordt voor andere dingen dan de kinderen, en vervolgens gezegd wordt ik heb geen geld. Moet ik nu onze zoon bij zijn moeder in oude kleding laten lopen? (Wil ik niet) Moet ik nu niet meer zeggen dat heb je ook van mamma? ( Ik wil niet dat hij gaat zeggen van pappa krijg ik alles) Ik wil graag de band met mijn ex ook goed houden vanwege van onze zoon. En ik wil ook niet dat hij van pappa maar alles krijgt. In mijn omgeving hoor ik steeds meer dat ik meer aan me zelf moet denken, maar ik wil er juist voor mijn zoon zijn. Waar doe ik nu goed aan? Allemaal alvast bedankt voor het aanhoren voor mijn verhaal en hopelijk hebben jullie wat tips voor me.

Ik wil graag weten hoe ik mijn dochter het beste kan helpen en wat er door haar heen gaat... Wij zijn 7 maanden uit elkaar en hebben een dochter van 6 jaar, vader heeft geen gezag, wel erkend. Toen we uit elkaar gingen, heb ik aangegeven dat vader altijd welkom is om ons dochter te zien/ ophalen mee te eten enz enz. Vader nam op gegeven moment bijna tot geen contact met dochter, dochter moet bellen en vragen papa wanneer zie ik je, wanneer kom je me halen , mag ik bij je komen, papa ik mis je enz. Ze mist en huilt dagelijks om hem. Op gegeven ogenblik was er bijna 10 weken geen contact, in die periode zijn wij (dochter en ik) verhuisd, kort daarna was er weer wat contact van mijn dochter uit, ja , ze is dol op papa en neemt de verantwoording om contact te hebben. Vader neemt dus zelf geen contact (weinig tot geen interesse in dochter, zo voelt het voor mij). Vader spreekt met dochter af en laat het vervolgens afweten, zonder verder contact op te nemen met dochter, ik heb mijn dochter nooit verboden om papa te bellen of om er naar toe te gaan. Hij laat haar op alle fronten zitten... Ik ben er voor haar en wil haar graag helpen.. wat kan ik als moeder het beste doen omwille van mijn prinsesje? Het breekt mijn hart wanneer ze huilt en boos is op papa. Iedere dag zegt ze ik ben boos op papa want hij houdt niet van mij. Ik hou haar steeds voor papa houdt wel van jou , maar ik kan dat niet langer vol blijven houden terwijl papa haar niet belt of opzoekt.... wat te doen.... ik weet het even niet meer.

Ik ben moeder van twee prachtige kinderen van 13 en 10 jaar en sinds begin 2016 gescheiden. Hoewel de scheiding door mijn ex in gang is gezet en ik hem niets misdaan heb, is hij woedend op mij en is er geen normale communicatie mogelijk (dat heeft deels te maken met een conflict dat hij heeft met mijn familie maar waar ik verder buiten sta, maar heeft absoluut ook met zijn karakter te maken). Nu wil hij dat, als ik de kinderen kom halen nadat ze het weekend bij hem zijn geweest, ik niet naar de voordeur loop, maar bij de auto wacht. Ik vind dat niet oke, voor mezelf niet, maar ook voor de kinderen niet, en heb hem gemaild dat als hij mij niet op zijn terrein wil, hij de kinderen thuis kan brengen. Op deze site komt heel duidelijk naar voren dat kinderen van gescheiden ouders heel graag willen dat hun ouders een beetje normaal tegen elkaar doen. Een moeder die van een vader niet de kinderen bij zijn voordeur op mag halen, lijkt me in dat opzicht dan ook niet prettig voor ze. Ik ben daarom steeds gewoon naar de voordeur gelopen (ik kom niet eens binnen, doe normaal tegen hem, maak absoluut geen ruzie). Nu had hij de laatste keer het hek dichtgedaan, dus kon ik het terrein niet eens op. De kinderen moeten altijd al met jas en schoenen aan klaar staan, zodat ze meteen naar buiten kunnen als ik eraan kom. Waar doe ik nu goed aan, mijn poot stijf houden en het desnoods een keer op de spits drijven door weer naar huis te rijden als het hek weer dicht zit en hem(via whatsapp) laten weten dat hij ze kan brengen of toch zwichten en, als hij het hek steeds dichtdoet, me daarbij neerleggen? Mijn kinderen hebben verrassend goed in de gaten hoe hun vader in elkaar steekt (dat heb ik ze niet stiekem ingefluisterd), dus ik zou het wel in een vereenvoudigde versie aan ze uit kunnen leggen, maar dat doe ik natuurlijk liever niet. Ik hou ze er liever buiten. Maar geef ik het goede voorbeeld door me uiteindelijk neer te leggen bij de grillen van hun vader? Ik ben heel benieuwd wat jullie hiervan vinden en of jullie hier ervaring mee hebben. Bedankt voor jullie hulp!

Hoi, mijn neefje van 6 jaar is enig kind en zijn ouders zijn nu iets meer dan een jaar gescheiden. Hij woont de ene week bij vader, de andere week bij moeder. Wanneer hij bij vader is, mist hij moeder en andersom. De heimwee lijkt het laatste half jaar erger te worden. Van vader mag hij wel met moeder bellen, maar moeder steunt het niet echt wanneer hij vader wil bellen. Vader en moeder hebben het hier al vaker over gehad, maar moeder blijft erbij dat ze het niet nodig vindt. Ook niet wanneer aangegeven wordt dat dit voor haar zoon erg lastig en verdrietig is. Hebben jullie tips die mijn neefje kunnen helpen om de heimwee minder te maken? Tips die lijken op bellen/ een foto van papa enz.? Dankjewel alvast.

In december 2016 heeft de vader van onze kinderen besloten dat we uit elkaar moesten gaan. Hij wilde alleen zijn en dingen voor zichzelf uitzoeken. De kinderen en ik (en hij zelf waarschijnlijk ook) waren er erg verdrietig over. Sinds 1 oktober heeft hij een eigen huis nadat hij eerst in een vakantiehuisje heeft gewoond. Hier moeten de kinderen ook nog aan wennen. Het blijkt nu dat hij binnen 3 maanden een nieuwe vriendin had. Zij woont in Praag en spreekt geen Nederlands. Onze kinderen van 4 en 5 weten dit nog niet. Hij vertelde mij vorige week dat hij ze volgende week aan haar wil voorstellen en per januari komt ze bij hem wonen. Ze is 39 jaar en wil ook graag zelf een kind. Dus de verwachting is dat er ook snel nog een kind zal komen. Hij wilde ze eerst meteen een heel weekend met haar laten doorbrengen maar ze dan nog niet vertellen dat ze zijn vriendin is. Ik heb hem weten te overtuigen dat dat geen goed idee is. Nu gaat hij ze eerst vertellen dat hij een vriendin heeft en volgende week zijn de kinderen in het weekend bij mij en breng ik ze naar hem toe en drink nog een kopje thee samen met hem en zijn vriendin. Ze gaan dan naar een speeltuin en daarna haal is ze weer op. Wij hebben co-ouderschap. Dat betekent dus dat onze kinderen 50% van de tijd met een vrouw zullen gaan doorbrengen die ze in het begin niet eens kunnen verstaan. Ik vind het veel te snel gaan. Maar ik kan er niets aan veranderen. Hebben jullie tips hoe ik hier het beste mee om kan gaan? En hebben jullie advies voor hem en haar hoe ze dit in deze sneltrein nog het beste voor de kinderen kunnen doen?

Hoi ik ben al 10 jaar stiefmama van een meisje (nu 14) en jongen (nu 12). De eerste jaren kwamen zij om het weekend en in de vakanties gezellig bij ons (hun papa en mij, en mijn twee kinderen van dezelfde leeftijd). Maar hun mama ging steeds moeilijker doen, en nu hebben de kinderen een tijd geleden allebei gezegd dat ze ons niet meer willen zien. Ik snap wel dat de kinderen denken: "Als mama steeds boos of verdrietig is, dan gaan we toch gewoon niet meer naar papa. Dan is er geen gezeur meer." Maar wij zijn de wanhoop nabij, vooral hun papa natuurlijk, hij mist ze zo. Hun moeder wordt extreem boos en dreigt zelfs met aangiftes als hun papa contact op wil nemen, zelfs als hij een verjaardagskaart stuurt. Zij zegt dan dat de kinderen geen contact willen. Hoe kunnen wij de kinderen laten weten dat we superveel van ze houden en dat wij ze verschrikkelijk missen?

Hoe is het voor een kind waarvan de moeder het heft in eigen hand heeft en je geen gezag heb maar het je kind wel heb erkend? Ik ben vader van een meisje van 5 jaar oud inmiddels waarvan ik twee jaar al niet meer in haar leven ben ( wel op de achtergrond maar niet een concrete regeling).De momenten die ik haar kan zien pak ik met beide handen aan en ben ik er voor mijn dochter maar dit zijn sporadische momenten en ze is altijd blij mij te zien. Maar hoe is dit voor een kind van vijf jaar oud dat onregelmatige en niet wetende wanneer je je vader kan en mag zien? Aangezien ik geen gezag heb wordt er vanuit instanties helemaal niks gedaan ik moet eerst in gevecht gaan met de moeder en in die zin ook mijn kind (aangezien het stress in haar leven brengt). Ik ben een zelfstandig ondernemer die zijn zaakjes allemaal goed op orde heeft en mijn best probeer te doen mijn steentje bij te dragen aan de maatschappij en ook mijn kind daar bij te staan als ze wat nodig heeft want op zulke momenten ben ik belangrijk als vader. Echter kan mijn dochter hier niks aan doen maar ben ik wel benieuwd wat er dan zoal in haar hoofd om zal gaan.

Prachtige site lees veel, leer hier ook veel van als gescheiden moeder. Toch heb ik een issue en een vraag voor vele kinderen die waarschijnlijk met het zelfde dealen. Hoe gaan kinderen met de ouder die verstoten wordt om. Wat doen ze hier tegen...of wat zijn hun beweegredenen om hierin mee te gaan. Ik als moeder die haar fouten ook heeft zou hier graag meer over willen weten. Wat gaat er in dat kinder hoofdje om. Hoe kan ik dit als moeder aanpakken zonder hier ruzie over te willen maken. Hoe maak ik dit bespreekbaar. Radeloos wordt ik ervan.

Sinds December 2016 zijn mijn man en ik uit elkaar gegaan. Nu willen we het toch weer proberen. Alleen heeft puberdochter van 14 er geen vertrouwen meer in. Hoe kunnen we haar begeleiden hierin en haar weer het vertrouwen geven?

Hoi, Ik ben een moeder van 2 kindjes (4 en 6 jaar). Helaas wegens omstandigheden gaan wij scheiden. Ik probeer nu in het ouderschapsplan vast te stellen hoe we het gaan doen met de kleding, Om dit zoveel mogelijk gelijk te houden wil ik het volgende doen: Er worden 2 / 3 setjes kleding van het hoofdverblijf (moeder) bij vader neergelegd welke iedere maand weer terug gaat naar het hoofdverblijf en vervangen worden door andere setjes kleding. 1 net setje / 1 speel setje / 1 normaal setje. Wat vinden jullie van deze oplossing? En hebben jullie misschien nog andere tips? Groetjes en bedankt!