Hallo Vorig jaar februari heb ik aan mijn man en vader van onze dochter (bijna 3) aangegeven dat ik niet meer met hem onder 1 dak wou wonen en wou scheiden. Inmiddels zijn we een jaar verder en heb ik sinds een paar weken een tijdelijk huis. Vanavond heb ik mn dochter even gezien via een videobelletje. Zij in tranen ik in tranen. Hoe kan ik haar een zo fijn mogelijke jeugd geven en zorgen dat ze zo min mogelijk last krijgt van de scheiding. Met haar vader heb ik nog een jaar onder 1 dak gewoond en ik ga er vanuit dat we rustig en netjes kunnen overleggen over zaken omtrend onze dochter. Ook finacieel liggen we op 1 lijn en zijn we elkaar niets verschuldigd. Ik werk ploegendienst en onze dochter zal op basis van mijn rooster 5 dagen bij mij en 5 dagen bij haar vader zijn. Hier heeft mijn ex eigenlijk wel wat bezwaren tegen maar we gaan het iig proberen. Ik ben vanplan om in dezelfde plaats te gaan wonen als waar hij nu een huis gekocht heeft zodat onze dochter straks lopend of op de fiets van mijn naar zij huis kan en v.v.

Sinds een jaar ben ik gescheiden van de pappa van mijn twee zoons (2 en 6 jaar). We hebben geen vechtscheiding, drinken kopjes koffie met elkaar bij de overdracht en met kerst was de pappa er ook gewoon bij. Maar... stel nu dat ik een leuke man heb gevonden waar ik gelukkig mee ben. Van deze man weten de kindjes niets af, omdat bang ben ze pijn te doen. Het is niet hun pappa... Hebben jullie tips hoe ik dit het beste aan kan pakken als ik wel zou willen dat deze man ook in het leven van mijn kinderen zou komen?Wat moet ik wel/niet doen? Bedankt!

Gisteren ging het weer even mis. Financieel heb ik het niet breed. Ik gun mijn meisjes echter wel zoveel mogelijk. Soms moet ik dan aangeven dat er keuzes gemaakt moeten worden. Mijn oudste vroeg op dat moment...moet papa dat dan niet betalen..... Dit schoot helaas bij mij verkeerd. Al 4 jaar ontvang ik geen enkele bijdrage. Als het hem uitkomt krijgen de meisjes een iets, zoals afgelopen week mijn jongste een power bank kreeg. Voor haar iets groots...voor mij gevoelsmatig een steek in mijn rug. Vorig jaar heb ik 1x gevraagd om een bijdrage. Daar werd zo'n show van gemaakt (in het bijzijn van de meisjes mij €80,-geven ) dat ik er gewoon verdrietig van werd. Aan het begin van dit schooljaar heb ik een volledig overzicht met kosten aan hem gestuurd. Daar heb ik niets meer van gehoord. Ik ga er niet om bedelen. De communicatie en relatie tussen mij en mijn ex is eindelijk goed te noemen tot er over geld gesproken wordt dan gaat het mis. Nu heb ik die boosheid naar mijn oudste gecommuniceerd..hoe zet ik dit recht???

Ik zit met een groot dilemma. 11jaar lang neemt mijn ex het nuet zo nauw met de Omgangsregeling (om het weekend bij vader). Hij vertrekt (met zijn nieuwe vrouw)op vakantie als hij de kinderen zou hebben, hij zegt dat ze het weekend alleen op zondag kunnen komen etc etc. Hij vraagt niks en zegt het meestal alleen tegen de kinderen. Nu heb ik geprotesteert maar het wel opgevangen al die jaren. De kinderen mogen per slot niet de dupe worden, zij hebben niet voor een scheiding gekozen en wil ik niet confronteren met het feit dat ze door vader en stiefmoeder soms niet gewenst zijn.. Praktisch kon/ wilde ik ze ook niet bij vader achterlaten (woont 50km van mij vandaan) als ik niet weet of ze wel thuis zijn (kids hebben ook geen sleutel). Inmiddels zijn mijn kinderen 15 en 17 en is het recent van kwaad tot erger gegaan waardoor ik er nu echt klaar mee ben. Met praten, mailen, mediation kom ik geen steek verder. Mijn vraag is nu: in hoeverre doe ik mijn kinderen er kwaad mee als ik ze vrijdag toch bij vader afzet?

Papa van zoontje (2 jaar) heeft het huis vlak na de geboorte verlaten. Hij ziet zijn zoontje op 2 doordeweekse dagen, veel vaker komt hij helaas niet. Nu heeft papa een eigen huis, in een andere stad, 40 kilometer verderop. Ik weet niet wat voor omgangsregeling het beste is voor ons zoontje wanneer er straks sprake is van de peuterspeelzaal en later school. Is het voor een kind niet vervelend dat je uit school wordt gehaald en ruim een half uur in de auto moet zitten naar papa? En eventueel savonds naar mama wordt gebracht, of de volgende ochtend in de ochtendspits naar school (dat is volgens mij echt geen doen). Blijven dan alleen de weekenden over? En is regelmaat belangrijk? (Vader gaat vaak naar feesten in het weekend, en kan denk ik niet de verplichting aan om er een heel weekend voor zijn zoon te zijn). Mijn vraag is eigenlijk... zijn er kinderen die toen ze jong waren een papa en mama hadden die ver van elkaar af woonden? Wat was voor jullie het fijnst?

Dag, ik ben vijf jaar geleden gescheiden en mijn ex partner weigert op alle fronten contact met met mij. Ook als onze zoon daar is mag hij geen contact met mij. Ik heb voorgesteld om hem een mobiel mee te geven zodat hij vrij contact kan hebben met beide ouders. Maar dat mag niet. Wat vinden jullie? Moet een kind vrij contact hebben met beide ouders en waarom?

Beste adviseur van Villa Pinedo, Ik ben moeder van 4 puberdochters. Superlief en leuk zijn ze, echt, dat zegt iedereen. Mijn vriend heeft 3 kinderen in dezelfde leeftijd, 2 meiden en een zoon. We proberen sinds een klein jaar een samengesteld gezin te vormen. Iedereen heeft een eigen plekje in huis, iedereen mag zichzelf zijn. En ik hoop maar dat we ons allemaal thuis (gaan) voelen. Wat nou lastig is, is dat de moeder van de 3 kinderen van mijn vriend het allemaal maar niks vindt. Ze zorgt ervoor dat de 3 kinderen van mijn vriend negatief over hun vader gaan denken. Dat vind ik vreselijk. Voor vader maar vooral voor de kinderen. Want de oudste zoon (14) wil zijn vader nu niet meer zien. En de twee meiden worstelen ook met het zo bekende loyaliteitsconflict. Ik heb zo te doen met de kinderen. Ik spreek geen kwaad over hun moeder maar het liefst zou ik hen de waarheid vertellen natuurlijk. Zodat ze weer weten dat hun vader er voor hen is en vreselijk veel van hen houdt. De tijd gaat voorbij en komt niet meer terug. Wat te doen?

Hallo, Ik ben een "verstoten ouder". Ik zie mijn kinderen van 13 en 15 jaar nauwelijks. Dit is verschrikkelijk pijnlijk. Tot aan mijn scheiding, nu ruim drie jaar geleden, ben ik volledig moeder geweest. Ik hou enorm veel van mijn kinderen. Ik heb geen invloed op de manipulatie van mijn ex, waardoor mijn kinderen steeds verder van mij wegdrijven. Al jaren zijn er allerlei hulpverleningsinstanties betrokken. Zij modderen een beetje aan. En sinds een maand staan de kinderen onder toezicht. Ik heb de voogd nog niet ontmoet maar ik heb er weinig vertrouwen in. Er wordt weinig ondernomen door de hulpverlening. Het is ook erg complex. Maar de situatie is enorm schadelijk voor de ontwikkeling van kinderen. Zijn er bij jullie, bij villapinedo, kinderen die de dupe zijn geworden van ouderverstoting? En wat voor impact heeft dat op jullie gehad? Ik ben heel erg benieuwd naar jullie reakties. Hartelijke Groet, Renee

Ik heb drie kinderen van 9, 7 en 5 jaar. Hun vader en ik zijn 2 jaar geleden uit elkaar gegaan. Mijn ex heeft sinds een jaar een nieuwe vriendin. Al vrij snel was ze overal bij. Mijn dochter van 9 is in de dagen dat ze bij mij is opstandig, boos en verdrietig. Ze geeft aan dat ze vindt dat de nieuwe vriendin van papa er te vaak is. Ondanks dat ze haar lief vindt. Ik heb uiteraard naar haar geluisterd. Ook heb ik aangegeven dat ze dit met papa moet bespreken. Uiteindelijk vond ze dit moeilijk maar heeft ze het toch gedaan. Er is echter geen oplossing voor gekomen en mijn dochter houdt deze boosheid op de momenten dat ze bij mij is. Roept nu ook dat ze de vriendin van papa stom vindt en dat als ze bij papa intrekt, zij volledig bij mij komt wonen. Hoe kan ik mijn dochter het beste helpen?

Hi, Ik ga scheiden en moet verhuizen naar een andere woning. Deze woning is in een andere plaats (ongeveer 15 minuten rijden met de auto), omdat hier in de buurt geen huis beschikbaar is. Na twee jaar reageren op woningen eindelijk een woning toegewezen gekregen. Mijn dochtertje vindt verhuizen net zoals ik niet leuk, Als ze bij haar vader wil blijven wonen, vind ik dat goed....erg moeilijk natuurlijk omdat mijn dochtertje en ik een hechte band hebben. Ze heeft gekozen om bij mij te gaan wonen. Na de zomervakantie gaat ze naar de middelbare school, wat vanuit deze woning zou gebeuren op de fiets met vriendinnen ook al gaan zij naar een andere school. Door de verhuizing zal dit niet kunnen omdat, de route anders zal zijn. Wie van jullie vond dit ook moeilijk en hoe is het uiteindelijk gegaan? Nieuwe woonplaats, naar middelbare school waar de meeste wonen in de directe omgeving. Groetjes