Hi, Hoe help ik mijn zoontje ??? Na een periode van ca. 1.5 jaar lijkt de scheiding nu eindelijk rond. Echter dat betekend ook dat er dingen gaan veranderen voor mijn zoontje. Hij zal helaas het huis waar hij woont met mijn ex (en ik afgelopen periode bij hem in het weekend was) ook moeten verlaten , want zij kan het niet betalen alleen. Het huis waar hij veel vriendjes om zich heen heeft. Ook ben ik van plan om met mijn nieuwe vriendin te gaan samenwonen. Zij heeft ook 2 kinderen (van 10 en 17) en het gaat supergoed tussen ons. Echter waar mijn zoontje eerst niet echt emotioneel was onder alles, is hij nu ineens erg bang van alle veranderingen die er aan zitten te komen. Ik kan hem voor mijn gevoel steeds minder goed bereiken, maar merk dat hij steeds verdrietiger wordt. Wat moet ik doen ? Voel me zo machteloos en wil het graag voor hem zo goed mogelijk doen. Hij praat soms wel wat en soms wat met mijn ex, maar ik wil me dan weer niets zeggen over waar zij gaat wonen etc (ze is nog zoekende op dit moment). Wat moet ik doen ?

Mijn zoon van 12 heeft sinds hij 8 jaar is omgang met zijn vader om het weekend. Hij heeft dit nooit leuk gevonden en gaat liever niet. Sinds afgelopen weekend is hij heel duidelijk boos en verdrietig en wil hij er niet meer heen. Hij raakt helemaal van slag als hij eraan denkt er weer heen te moeten. Ik als moeder vind dit erg lastig omdat ik weet dat de rechter 4 jaar geleden besloten heeft deze omgangsvorm te hanteren. Wat moet ik nu doen? Mijn kind dwingen te gaan met pijn in mijn hart? Hem zelf een brief laten schrijven aan de kinderrechter? Ik hoor heel graag advies. Met vriendelijke groet Lindsay.

Ik heb al eerder een vraag gesteld over mijn dochter van 9 jaar die moeilijk met de nieuwe relatie van haar vader kan omgaan. Ze heeft er nog steeds grote moeite mee en nu gaan haar vader en nieuwe vriendin waarschijnlijk op korte termijn samenwonen. In mijn ogen veel te snel voor de kinderen. Ze durft haar gevoelens hierover niet te uiten. Ze is bang dat hij boos op haar wordt. Ik zit met mijn handen in het haar. Als ik er iets van zeg, krijg ik verwijten dat ik jaloers ben (is mijn eerdere ervaring). Ik ben niet jaloers, ik wil alleen dat alles op een rustige manier gaat en mijn kinderen (heb er drie) er zo min mogelijk last van hebben. Als mijn kinderen verdrietig zijn, wil ik dat oplossen. Mijn dochter roept nu al af en toe dat ze bij mij wil blijven wonen: we hebben nu co ouderschap. voor alle partijen wil ik dit pertinent voorkomen. Wat kan ik het beste doen?

Allereerst wat fijn dat dit forum bestaat, alvast bedankt hiervoor. Ik maak mij zorgen om mijn dochter van 16 en zoon van 13. Ben een jaar uit elkaar met hun vader. Het is geen vechtscheiding als ik mijn ex zie dan hebben we normaal contact er is ook maar 1 huis. Als ik vlieg (stewardess) dan is mijn ex bij ons in huis. Het probleem is dat mijn ex zich niet verdiept in de kinderen, bij belangrijke gebeurtenissen nooit initiatief neemt tot contact. Ik werk nu tijdelijk op kantoor en dan ziet hij de kinderen weken niet en informeert ook niet naar ze. De oudste heeft laatste tijd last van hyperventilatie en moest gisteren heel erg huilen, ze zei ik wil van papa houden maar er komt nooit iets terug. Ze is heel gevoelig en perfectionistisch, ik probeer haar dan zoveel mogelijk te troosten maar mijn hart breekt. Mijn zoon is heel gevoelig en onzeker, leert moeilijk en mijn ex is alleen maar kritisch zegt ook vaak tegen hem dat hij niks gaat bereiken als hij niet beter zijn best doet, dit doet hem echt verdriet. Wat kan ik doen.

Hallo kinderen, wat ontzettend goed dat jullie dit doen! Ik vind het heel erg voor mijn kinderen dat hun ouders uit elkaar zijn. Ik had dat zelf ook niet gewild. Toch gaat het nu gelukkig best goed met ons allemaal. Een van de dingen die we de kinderen beloofd hadden toen we uit elkaar gingen, was dat we ons best zouden doen om wel af en toe iets in de oude gezinssamenstelling te doen, zoals samen eten. Dat is op een korte periode na ook steeds gelukt en de sfeer is dan gezellig. Nu wil mijn ex het eigenlijk niet meer. Het is me niet helemaal duidelijk waarom niet maar hij zegt dat het voor de kinderen misschien wel verwarrend is of zo. Ik denk juist dat het heel fijn en belangrijk is voor hun en de pijn een beetje verzacht. Ik ben benieuwd wat jullie ervaring hiermee is. dank je wel!

Helaas heeft mijn dochter vAn 11 te maken met ouders die er niet in slagen uit de strijd te komen. Er is nu een onderzoek door de raad voor de kinderbescherming om te beoordelen welke omgangsregeling het beste zou zijn. In dat verband wil de raad met mijn dochter in gesprek, het liefst zonder iemand erbij. Ik vond zelf t gesprek behoorlijk heftig en heb aangegeven dat ik liever wil dat ze iemand mee kan nemen, bijvoorbeeld de kindbehartiger waar ze sinds kort komt. Ik ben benieuwd wat jullie ervaringen zijn met zo’n gesprek. Het lijkt me erg lastig om als kind, als je je al klem voelt tussen je ouders, daarover te praten met iemand die je maar een keer zult zien en er met niemand over te kunnen praten. Hebben jullie hier advies over ? Hoe hebben jullie dit gesprek ervaren ? Wie nam je evt mee om je te steunen? Kon en durfde je vrij te praten? Welke steun had je willen krijgen van je ouders ?

Hallo Sinds kort (Februari) heeft mijn vrouw aangegeven te willen scheiden. op dit moment zijn we bijna klaar. De oudste 2 van 12 en 14 hebben besloten om bij mij(vader ) te blijven en de jongste van 7 een co ouderschap. Door diverse handelingen van moeders(waaronder gelijk 1 op 1 verder met een ander)kant is het vertrouwen weg bij de oudste twee en willen graag rust en tijd om alles eennplek te geven. De rust krijgt met name mijn dochter niet .Op momenten dat mijn dochter even bij haar is..moeder zit tot juli op een camping daarna krijgen ze de sleuten van hun koophuis en pomp mijn dochter vol met info over haar nieuwe vriend en of ze niet mee wilt dagje weg...vakantie van de zomer noem maar op..... maar echte interesse naar dochter toe is er niet. Na thuiskomst, dochter savonds huilend in bed en zegt zij ..wat moet ik met al die info over hem...kan daar niks mee ze is alleen maar druk met zichzelf. Zij durft niets tegen moeder te zeggen. Hoe kan zij haar moeder duidelijk maken dat ze dit niet wil en tijd en rust nodig heeft.

Mijn ex-man en ik zijn 4 jaar geleden gescheiden en we hebben sindsdien Co-ouderschap gehad. Helft van de week bij hem, helft van de week bij mij en om het weekend. Omdat we in hetzelfde dorp wonen, is alles op korte afstand van elkaar (vriendjes, sportclubs, maar ook hun twee huizen). Ik ben zelf erg ongelukkig in het dorp, omdat ik er niet kan aarden en zou graag terug verhuizen naar Utrecht. Daar is bovendien meer werk dat past bij mijn opleiding en ervaring. Het is ruim een uur reizen. Mijn oudste zoon van 13 wil waarschijnlijk bij zijn vader in het dorp blijven, mijn dochter van 11 en zoon van 8 willen met mij mee. Maar ze willen ook graag hun vader vaak zien. Moet ik de verhuizing doorzetten en broers en zus uit elkaar halen, waarbij de jongsten hun vader minder zien en de oudste mij minder ziet? Of moet ik nog 10 jaar (ongelukkig) wachten in het dorp totdat de kinderen uit huis zijn?

Hoi team Ik ben een stief/bonusmoeder van 2 al ongeveer 4 jaar. Ik heb een vraag over het volgende. Als gezin hebben we het fijn. Ik begrijp dat de kinderen niet hebben gekozen dat hun ouders uit elkaar zijn en dat ze ook mij niet hebben gekozen. We hebben veel leuke/fijne momenten samen. Er is ook 50/50 co ouderschap dus ik zorg veel voor de kinderen. Dat gebeurt als je samenwoont. Gelukkig doet partner/vader wel het meeste van het opvoeden. Na 4 jaar is het nog steeds zo dat dochter (begin pubertijd) geen knuffel wil geven maar ook nauwelijks welterusten zegt. Ook als we met een groep zijn familie/verjaardag en moeder is er bij (ook momenten zonder moeder) dan zegt dochter mij niet gedag als ze weggaat. Ik ben me bewust dat je niks kan eisen maar dit voelt wel erg kil en doet elke keer toch wat zeer. Wat kan/mag ik hierin na 4 jaar voor ouderschap en samenwonen wel verwachten van stiefdochter?