Mijn jongste zoon van 11 is bang om alleen te slapen, kan slecht inslapen, is snel boos en heeft moeite met concentratie. Sinds onze scheiding van een jaar geleden is dit verergerd. Hij moet vaak denken aan de scheiding, maar wil er verder niet over praten, want ' dat helpt toch niet'. Dat hij niet met mij wil praten, snap ik. Maar hij wil ook niet met iemand anders praten. Ik wil graag een kindbehartiger inschakelen, ook om zijn stem mee te laten wegen, maar dan 'gaat hij toch niks zeggen' . En op villapinedo.nl kijken wil hij absoluut niet. Op de basisschool weten ze ervan, maar ook daar laat hij zich niet helpen. Hij heeft verder wel een goed sociaal leven met veel vriendjes en voetbal en zijn schoolprestaties zijn wat wisselend, maar dat is niets nieuws. Ik wil hem zo graag helpen om zich beter te voelen, maar weet niet hoe. Zijn vader en ik zijn on speaking terms en hebben goed contact over de kinderen. Hij weet ervan, maar ziet de noodzaak niet om hulp in te schakelen, 'het hoort er nu eenmaal bij'. Hebben jullie een idee hoe ik hem kan helpen. Ik denk echt dat hij baat zou hebben bij praten met andere kinderen in dezelfde situatie of met volwassenen die hem steunen. Alvast dank voor het meedenken.

Hallo, Mijn dochter is inmiddels 12 jaar en wil graag samen met mij een krantenbaan gaan doen om haar eigen centjes te gaan verdienen omdat het tegenwoordig niet allemaal even goedkoop meer is. Nu is de vader er een klein beetje op tegen omdat hij bang is dat ze dan niet meer geregeld kan komen. Ook naar de toekomst is hij onzeker en wil het liefste niet dat ze aan het werk gaat, tenzij ze kan regelen dat ze vakantiedagen/ weekenden kan komen. Natuurlijk wil ik als moeder dat ze regelmatig contact met haar vader heeft, maar ik wil haar niet belemmeren in haar toekomst plannen. Hoe gaan jullie hier mee om en wat zou ik als moeder kunnen doen? groetjes

Graag wil ik wat meer tijd met vakantie besteden met mijn dochter (12). M'n dochter en ik hebben een leuke band met elkaar maar praten over diepgaande dingen vindt zij moeilijk. De moeder van mijn dochter en ik hebben (in mijn ogen) herfst 2017 een goed gesprek gehad over dat ik meer vakantietijd met haar wilde maar ik krijg steeds minder tijd met haar "toegedeeld". Als ik er met haar moeder over praat dan is haar wil wet en kan ik het doen met wat ik krijg. Dat was 3 jaar geleden 2 weken en inmiddels zit ik op 9 dagen. Graag wil ik dat mijn dochter bespreken wat er achter de schermen gebeurt en zonder mijn mening over haar moeder te benoemen en haar vragen wat zij nou belangrijk vindt. Kan dat? en hoe moet ik dat dan ter sprake brengen zonder haar het gevoel te geven dat zij er tussen in staat? Als het namelijk zo blijft doorgaan zie ik geen andere mogelijkheid meer om dit bij een advocaat en in het ergste geval bij een rechtbank neer te leggen. In mijn onzekerheid en angst heb ik 9 jaar geleden nooit iets op papier gezet en heeft zij gezag.

Hoi, Sinds 2 jaar zijn mijn ex en ik gescheiden. We hebben (slecht communicerend)co-ouderschap en onze dochter is een deel van de week bij haar andere moeder en om en om het weekend. Soms duurt het 5 dagen en nachten voordat er een wissel plaats vindt. Ze is 4 jaar en kan goed praten en haar gedachten verwoorden. Ze is erg wijs en gevoelig en geeft eigenlijk al vanaf het begin van de scheiding aan dat ze niet zo lang naar haar andere moeder wil. Ze wil daar maar 1 of 2 nachtjes heen en wil de rest van de week bij mij zijn. Tijdens een wissel zegt ze ook huilend tegen haar andere moeder dat ze niet mee wil en dat ze bij mij wil blijven. Haar andere moeder staat niet open voor gesprek en vindt haar te jong om hier iets over te zeggen. Zij is van mening dat ze er maar aan moet wennen en neemt haar dan tegen haar wil mee. Onze dochter is dan ontzettend overstuur. Moeder geeft vervolgens aan dat wanneer ze eenmaal uit mijn zicht is dat het dan goed met haar gaat en weer vrolijk is. Ik ben zelf de biologische moeder. Advies graag!

Hoi😄, ik ben inmiddels bijna 4 jaar gescheiden. Mijn oudste dochter van 9 heeft last van hoe t vroeger was. Eerder was het drama om naar haar vader te gaan. Nu hij zijn zaken op orde heeft en een vriendin is het voor de kinderen ook plezierig bij vader. Sinds het laatste weekend bij vader is ze slecht gehumeurd, kattig tegen mij, en nu met naar bed gaan in tranen omdat ze hem in 1x erg mist. Hoe zou dit komen? Wat zijn jullie ervaringen?

Hallo Ik ben vier jaar geleden gescheiden. mijn vraag aan jullie . welke therapie is het beste voor mijn kinderen van 6 en 9 jaar oud. Helaas zitten ze midden in een vechtscheiding. Wat zijn jullie ervaringen met therapie mvg

Goedendag, Ik ben ouder van een dochter van 7 (bijna 8). Haar moeder en ik zijn ongeveer 1,5 a 2 jaar uit elkaar. Komende februari krijgt mijn nieuwe vrouw een kindje van ons samen en wordt mijn dochter dus half zus. Het nieuws hiervan heeft ze (voorzichtig gebracht) met open armen ontvangen en is er zichtbaar en hoorbaar heel gelukkig mee. Mijn vraag gaat met name over de periode van de zwangerschap en geboorte. Hoe zijn de ervaringen hiermee? Mijn gedacht is om haar zoveel mogelijk te betrekken bij de zwangerschap en de geboorte. Dat betekent dat ik haar graag (indien ze dat zelf wil) zsm na de geboorte haar nieuwe zusje / broertje wil laten leren kennen. Hoe hebben jullie dat ervaren en wat vinden jullie van dit idee? met vriendelijke groet, Cees

Hoe kan je weer normaal met de mede-ouder communiceren als hij je zo emotioneel en financieel bedrogen heeft en de kinderen vele jaren vergeten is. Dit maakt het zo lastig om er beide op een normale manier voor de kinderen te zijn. Hoe kan je daar het beste mee omgaan? Beide kinderen hopen dat wij weer met elkaar kunnen communiceren . Ik vind dit moeilijk ook al weet ik dat dit is wat de kinderen willen

De moeder van mijn drie kinderen en ik zijn in november 2016 gescheiden. Ik heb destijds het gezin verlaten omdat in 2015 het huwelijk tussen hun moeder en mij in het slop is geraakt en het lukte mij niet om dit te redden en heb toen de verkeerde keuze gemaakt om een buitenechtelijke relatie te starten. Als ik alles kon terugdraaien dan zou ik dat zeker doen. Ik mis het gezinsleven elke dag opnieuw en ik merk dan onze kinderen er erg veel last van hebben dat zij 1 weekend in de 2 weken bij mij zijn. De rest van de periode zijn zij bij hun mama omdat zij de volledige zorgtaak op zich heeft genomen. Alles wat ik zeg of doe bij hun moeder werkt als een rode lap op een stier en dat maakt de communicatie niet heel makkelijk, ik heb haar zelfs aangeboden om met een onafhankelijk iemand te praten om haar verhaal te kunnen doen. Ik merk nl. dat wij nog steeds veel ruzie hebben en daar lijden onze kinderen onder. Hoe kunnen wij weer goed met elkaar communiceren voor onze kinderen? Haar reactie is dat zij geen hulp nodig heeft, help ajb!

Hallo. Mijn dochter van 16 heeft na een aanvaring met mij plotseling besloten om bij haar vader te willen wonen. Zelf ben ik het er niet mee eens aangezien daar niet naar haar wordt omgekeken en ze daar kan doen wat ze wil. Ook hebben vader en ik geen goed contact met elkaar en zij kwam er altijd heel weinig. We waren altijd heel close en wat er nu precies is gebeurt weet ik niet. Wat zijn jullie ervaringen? Wat kan ik doen? Lieve groet.