Mijn ex en ik zijn 9 jaar uit elkaar en hebben een 2ling van 15 jaar. Al 9 jaar lang bespreekt vader alles wat volwassen zaken aangaat. Diverse malen gevraagd om hiermee te stoppen, maar hij bespreekt alles met ze. Ik laat mij niet negatief uut over hun vader en geef ze mee dat hun niet de boodschapper zijn van hun vader. Het is heel moeilijk omdat mijn jongens veel last van hebben. Wat kan ik verder nog doen behalve er voor hun zijn?

Hoi Hoe kan ik mijn kinderen helpen om over hun gevoelens te praten? Ik krijg signalen van anderen (buren, familie) dat hun vader vaak boos is en schreeuwt en soms hardhandig is. Als ik dat benoem en vraag of het klopt en hoe zij dit ervaren, zijn m'n kinderen stil en willen het er niet over hebben of ze zeggen dat ze het niet weten of dat het niet klopt. Dat maakt dat ik ook twijfel of het wel echt zo is of dat het klopt. Ik geef ook aan bij welke andere mensen ze terecht kunnen als er iets gebeurt dat niet goed is. Hoe kan ik mijn kinderen beter helpen?

Hee hee, Ik vind het zo moeilijk om te reageren op m’n dochter rondom dat ik en haar vader uitelkaar gaan. Scheiding is nu klein maandje en we hebben de kinderen het samen vertelt. Maar de jongste dochter van met 8 jaar.. blijft roepen ik wil niet jullie scheiden. Je bent altijd hier en nu is papa er ook meer. Ik kan je niet missen.. ik heb de training gevolgd maar hoe hadden jullie gewild dat jullie ouders zouden reageren?

Hallo allemaal, Onze dochter is 10 jaar. Wij zijn sinds 2023 uit elkaar en verdelen het ouderschap zoveel mogelijk. Nu werkt haar vader voornamelijk avonden, nachten en weekenden, dus de regeling ligt nooit helemaal vast, maar bepalen wij zodra zijn rooster bekend is. Ikzelf ben met mijn dochter in het huis blijven wonen waar ze is opgegroeid en vader is (ondanks alle bezwaren mbt co ouderschap en afstand) 50 kilometer verder gaan wonen. Als onze dochter daar is, brengt hij haar heen en weer naar school. Het is echter wel ingewikkeld om dan speelafspraken etc te plannen.. Onze dochter heeft al een aantal keren aangegeven dat ze door de week liever meer hier is, omdat de afstand en reistijd belastend is. Afgelopen tijd heb ik dat meermalen besproken, ook geprobeerd dit samen met onze dochter erbij te doen, maar vader geeft aan dat hij vind dat onze dochter de consequenties (hem 2 dagen per maand minder zien) van een andere planning, niet kan overzien. Terwijl ik juist denk... laten we het proberen en na een tijdje evalueren. Mijn vraag aan jullie is: op welke leeftijd vinden jullie het prettig en verantwoord (met je ervaring nu) om over zulke zaken mee te praten en op welke manier? Samen? Met iemand erbij? En wat maakt dat jullie je gehoord voelden door jullie ouders? Alvast bedankt voor het meedenken!

Hi, mijn man en ik zijn net uit elkaar na een lastige periode van een jaar waar ik heb gevochten voor de relatie, maar mijn man het helaas niet meer ziet zitten. Ik zit in een periode van rouw waar verdriet, boosheid en acceptatie door elkaar heen bewegen. Nu zouden we Sinterklaas bij mijn schoonouders gaan vieren, onze dochter is nog jong, nu wil mijn man en schoonmoeder dat ik voor onze dochter gewoon meekom, terwijl ik dat te pijnlijk vind. Ik word door mijn man en schoonmoeder als te weinig moederlijk gezien en het vreet enorm aan me dat als ik niet kom vanwege de pijn dat ik dan geen goede moeder zou zijn. Dit maakt mij boos. Wat is nu het juiste om te doen voor mijzelf en voor onze dochter?

Sinds augustus '25 woon ik met mijn zoontje van 5,5 jaar in een nieuw dorp en gaan we naar een nieuwe basisschool. Door omstandigheden zorg ik nu 80% van de tijd voor hem, hij geeft aan dat ie papa mist en graag naar papa wil. Vooral als hij 'nee' hoort van mij of hij moet iets doen wat ie niet wil. Zijn vader heeft sinds kort een nieuwe partner en kiest duidelijk voor zichzelf (op vakantie waardoor hij nog meer bij mij is, weekendjes weg met vrienden waarbij hij mijn zoontje bij zijn moeder brengt). Zijn vader zegt dat ie co-ouderschap wil als hij in hetzelfde dorp woont. Ik zie een vader die vooral voor zichzelf kiest, dat doet me onmenselijk veel verdriet. Hoe zorg ik ervoor dat hij meer kiest om bij zijn zoontje te zijn? Hoe ondersteun ik mijn zoontje in het gemis van zijn vader? Hoe zorg ik dat mijn zoontje zelf tegen papa zegt dat ie graag bij papa is? Want vader neemt niet veel van mij aan. Daarnaast ben ik op zoek naar een kies-training voor hem maar dat is pas vanaf 7 jaar. Is er iets voor zijn leeftijd waar hij lotgenootjes kan treffen? Dat zou ik hem gunnen.

Heyyy! Tess hier! Ik heb een vraagje, mijn ouders zijn nu 3 jaar uit elkaar en ik heb op zoveel plekken gewoond dat ik niet weet waar ik me fijn voel! Toen ze uit elkaar gingen woonden we eerst bij mijn oma uit eindelijk deed mijn oma moelijk en gingen we weg! Toen e moesten zelfs nog bij mijn vader wonen, en toen deden we 1 week bij die vrienden, 1 week bij die en dat voor 2 maanden! Dat was toen leuk maar nu voelt het niet fijn als ik er over na denk! Ik heb zoveel huizen gehad en zoveel kamers waar woon ik eigenlijk? Toen zijn we naar een huis gegaan 20 minuten van mijn andere huis/dorp/ school en daar hebben we voor 3 jaar gewoond ik vond het daar zo fijn! Eerst wilde ik er niet heen en toen niet weg! Nu woon ik met mijn vader nog in het zelfde huis en hij heeft nu ook een vriendin en met mijn woon ik weer terug in mijn oude dorp en wonen we samen met haar vriend en kinderen. Herkend iemand dit?😐

Ik mis mijn zonen en houd zielsveel van hen. Ik heb alles gedaan wat ik kan bedenken, maar contact lukt nitlet. Wanneer kan ik van hen bericht verwachten?

Dag, onze kinderen zijn 17 en 13. Wij hebben als ouders een maand geleden verteld dat we uit elkaar gaan. We hebben alleen absoluut geen ruzie of iets wat er op lijkt. We doen aan birdnesting. We eten 1 x per week samen en zijn soms ook een uurtje samen in het ‘familiehuis ‘ als overdracht. We zijn lief voor elkaar. Nu geven de jongens aan dat ze het heel raar en ongemakkelijk vinden dat als we samen thuis zijn en nu ook samen Sinterklaas willen vieren. ‘Dit hoort niet’ zeggen ze. We leggen steeds uit dat we geen ruzie hebben en graag met zijn 4 -en zijn. Hoe moeten we hier mee omgaan? Naar hen luisteren en niet meer samen eten of samen feestdagen vieren? Of een ander gesprek aangaan? We vinden het heel verdrietig en naar voor de jongens dat ze zich zo ongemakkelijk voelen als we met zijn 4en zijn. Groet, een bezorgde ouder.

Mijn man heeft 7 jaar lang een affaire gehad, hier ben ik onlangs achter gekomen. Mijn man heeft de affaire nu pas beëindigd hij wil mij niet kwijt: Ik kan het hem niet vergeven en wil niet meer samen verder. We hebben de kinderen (9, 12, 13) 2 weken geleden verteld dat we uit elkaar gaan omdat wij niet meer gelukkig samen zijn. Wat moeten we de kinderen vertellen over de affaire? Ze stellen nu geen vragen over de reden. Ik ben bang dat als wij het niet vertellen het van een ander horen uiteindelijk.