Hallo allemaal! Mijn partner (vader van twee kinderen) en ik verwachten ons eerste kindje. De kinderen van mijn vriend hebben al twee "half"broertjes van moeders kant. Het contact tussen ons allen is goed. Graag willen wij de kinderen vertellen van hun nieuwe broertje of zusje. Alleen hoe? Wat zouden jullie fijn hebben gevonden of hebben jullie juist als niet prettig ervaren tijdens zo'n gesprek? Is het fijn thuis of ergens anders of maakt dat niet uit? Tips zijn heel erg welkom:)! Mijn stiefkinderen zijn trouwens 14 en 16 jaar. Heel erg bedankt voor jullie hulp alvast!

Hoe blijf ik in contact met mijn jongste zoon van 17 jaar? Ik ben moeder van 3 zonen nu 23, 21 en 17 jaar oud. 4,5 Jaar geleden zijn wij, in goede verstandhouding, gescheiden. Tot augustus 2017 woonde mijn jongste zoon ene week bij mij, andere week bij zijn vader. Na de zomervakantie 2017 wilde hij niet meer bij mij wonen. We hebben toen afgesproken dat hij alleen om het weekend zou komen. Ik ben daar erg verdrietig over geweest. Wel mee ingestemd, want ik wil dat hij zich happy voelt. Om het weekend kwam hij naar mij. Ik probeerde het hem zoveel mogelijk naar de zin te maken. Toch voelde het (voor beiden) geforceerd. Alleen als middelste thuis was (is steeds minder omdat hij op kamers woont), was jongste gezellig. Begin februari 2019 heeft hij aangegeven helemaal niet meer bij mij te willen wonen. Hij vindt het hier saai. Ik begrijp dat hij het bij zijn vader leuker vindt., omdat daar ook zijn oudste broer woont. Verder zei hij ook dat ik hem niet interesseer. Hij wil nog wel contact voor gezamenlijke uitjes, maar niet meer om hier te komen eten of slapen. Ook niet af en toe. Voorstellen om iets met zijn 2-en te doen, naar de film, een keer samen eten of zo, wijst hij af. Eigenlijk wil hij helemaal geen contact met mij. En dat vind ik het allerergste. Ik wil hem de ruimte geven. Maar ook graag weten hoe het met hem gaat, wat hem bezig houdt etc. . Vraag aan jullie; hebben jullie tips hoe ik hiermee het beste kan omgaan? En hoe ik met hem in contact kan blijven?

al eerder heb ik goede adviezen gekregen. Daarom wilde ik nog eens een vraag stellen. Mijn ex is helaas erg ver weg gaan wonen en heeft geen eigen huis. Ik heb al eens aangegeven dat de kinderen een eigen plek en eigen bed met spullen nodig hebben, maar dat wordt terzijde geschoven . Dat hebben ze namelijk al (ex woont bij ouders en dus logeren de kinderen daar en slapen op de grond) Als de kinderen er heen gaan dan geef ik ze beiden een koffertje mee (anders weet ex niet van wie welke kleren zijn) nu gaan ze sinds kort beiden naar school. 2 koffertjes op de kinderdagverblijf dat kon nog wel. Maar op school vind ik dat anders. Het staat in de gang. T voelt voor mij niet goed. Aan mijn kinderen vragen helpt niet ze zijn te jong en hebben al zoveel te verduren. Mijn ex werkt niet mee. Ik wilde zelf 2 rugtasjes kopen en de kleertjes daarin oprollen, ze zijn beiden nog klein dus dat is te doen. Dat lijkt mij beter dat die koffertjes. Er is wel speelgoed bij ex en ik heb al eerder nachtgoed ed gekocht voor daar. Wat is wijsheid? er is daar wel speelgoed om mee te spelen. en veel aandacht natuurlijk. Wat te doen? Koffertje? rugtas? alvast dank

Ik ben een moeder van een dochter van 10 jaar en een zoon van bijna 14 jaar. Aankomende mei zijn mijn ex partner en ik 3 jaar uit elkaar. Mijn kinderen zijn gemiddeld 40 % bij hun vader en 60 % bij mij. Wij als ex partners proberen het beste te doen voor de kinderen. Ouderavonden of andere belangrijke situaties doen we samen en we kunnen best samen door 1 deur. Ik merk steeds meer dat vooral mijn dochter bij papa het als iets extra's ervaart. Wat betekend dat ze bij mama redelijk vaak boos is en best moeilijk gedrag laat zien wat niet altijd leuk is. Heb geprobeerd met haar hierover te praten. Ze gaf aan dat ze papa miste ivm nieuwe relatie die er vaak is en papa nu een studie volgt en er ook minder is. Ben blij dat ze uiteindelijk haar gevoel heeft weten te uiten, maar ook geprobeerd haar uit te leggen dit met papa te bespreken, want als papa het niet weet kan hij het ook niet veranderen of haar helpen. Dit vind ze moeilijk, en dat begrijp ik. In overleg met haar gevraagd dit voor haar aan papa te vertellen. Dit vond ze oké. Mijn ex gebeld en aangegeven dat het belangrijk is dat hij even met haar moet gaan praten. Situatie kort uitgelegd. Hij heeft dit opgepakt en ze hebben een gesprekje gehad. Dat is dan ook het enige wat ik terug hoor. Dit vind ik dan soms ook best lastig, maar wil haar ook niet pushen. Hoe kan ik nou het beste met haar gedrag omgaan dat ze bij papa heel gezellig is en bij mama haar boosheid toont? Ik moet blij zijn dat ze het laat zien, maar ja lastig.

Mijn ex en ik zijn zes jaar uit elkaar en hebben drie kinderen (nu 9, 12 en 13). Hij is een aantal jaar geleden getrouwd met een andere vrouw en het gaat best goed. De kinderen zijn redelijk stabiel en vrolijk. Mijn ex vertelde me net dat hij en zijn vrouw een relatie hebben met een tweede vrouw. En dat zij bij hen intrekt. Hij wil de kinderen niets vertellen (alleen als ze ernaar vragen) en het dus min of meer geheim houden. Ik ken de tweede vrouw niet en zij kennen elkaar pas vier maanden. Is deze situatie wel goed voor onze kinderen? Moet ik de omgangsregeling veranderen (nu co-ouderschap naar weekend-vader)? Of verbreek ik dan de relatie met hun vader teveel? Ik wil er graag over in gesprek met de kinderen, vragen wat zij willen. Kan ik dat zonder toestemming van hun vader maken? Ben ik terecht bezorgd of ben ik bekrompen?

Hallo allemaal, Ongeveer 5 mnd geleden heeft mijn partner aangegeven de relatie te willen verbreken. We hebben een zoon van 5 en dochter van bijna 3 jaar oud. De afgelopen twee jaar hebben wij het als gezin heel moeilijk gehad omdat mijn nu ex-partner zwaar depressief was. Nadat de boel is geëscaleerd zijn we bij de huisarts beland en vanuit daar kon hij direct door naar de crisisdienst van de GGZ. Dit traject is naar mijn idee te vroeg gestopt en ik vind dat het nog steeds niet goed gaat. Daar staat hij anders in. Van dit alles heb ik veel verdriet, de afgelopen twee jaar heb ik het gezin draaiend gehouden, mezelf weggecijferd. Onze kinderen geprobeerd hierdoorheen te loodsen. Een klap dat we nu uit elkaar gaan, een huwelijk was op komst. Het lukt hem niet 'het gezinsleven' en te voldoen aan het plaatje, hij is niet happy. We proberen nu alles zo goed mogelijk te regelen, er ligt een ouderschapsplan en mijn ex-partner heeft een huis gekocht in dezelfde straat schuin aan de overkant. Ik blijf met de kinderen in het huidige huis. Fijn dat papa dichtbij is voor de kids. Ze gaan daar om het weekend heen en 1x p week op een doordeweekse dag. Tussendoor is er ook contact mogelijk omdat hij zo dichtbij woont. Blijft feit dat ik last heb om mijn kids los te laten straks, ik gun hun het contact met hun vader, maar in zijn depressieve toestand kan hij soms amper voor zichzelf zorgen. Wel afgesproken dat als het niet gaat hij dit aangeeft. Het voelt niet fijn, hebben jullie tips??

Mijn tweeling van bijna 15 jaar woont bij mijn ex die vaak niet thuis is en zijn de weekend bij mij...nu willen de jongens bij mij wonen maar mijn ex niet en bureaujeudgzorg zegt dat ouders zelf moeten uitkomen...wat is jullie advies ? Alvast bedankt

Dag panel, Komende week heb ik voor het eerst in 2 jaar weer contact met mijn zoontjes via een omgangshuis. 2 jaar geleden zijn zij door hun moeder niet meer naar mij teruggebracht want ze woonden toen nog de meeste tijd bij mij. In hun ogen ben ik degene die niet naar hen heeft geluisterd en wilden ze niet meer naar mij. Er is geen écht incident geweest behalve dat hun moeder mijn huidige partner niet erg leuk vond. Nu zeggen zij mij niet meer te willen zien. Hoewel ik begrijp dat ze een loyaliteitsprobleem zullen hebben en moeder hier in niet erg positief voedt ben ik er van overtuigd dat kinderen recht hebben op hun vader én moeder. Nu heb ik dus binnenkort een 1e ontmoeting wat ik erg spannend vind maar tegelijkertijd ook lastig. Lastig vooral omdat de jongens in een erg lastige positie komen. Ik mis ze enorm en wil graag dat zij zich comfortabel voelen. Wat doe ik en waar heb ik het met hen over tijdens dit 1e gesprek? Groeten, Ton

Sinds n maand woont mijn dochter van 16 meer bij haar vader, dan bij mij en haar jongere zusje. Logisch, daar is meer vrijheid en rust. Bovendien heeft hij nog geen partner die ze kan tegenkomen. Vorige maand had ze zelf een planning gemaakt. Hoewel dat veel pijn doet probeer ik haar ruimte te geven. In haar ogen ben ik namelijk de grootste schuldige van de scheiding en ik heb geen zin om haar papa zwart te maken. Nu belt ze me wel om de haverklap om hulp te vragen op de meest onmogelijke momenten. Of ik haar ergens naar toe breng, ze geld mag, ik de school wil bellen met een smoes etc. Bijv als t regent en ze geen zin heeft om naar school te fietsen, dan mag ik taxi rijden. Ik haast me dan naar t huis van haar vader en breng haar maar. Alles om contact te houden... Het voelt alleen steeds rotter. Ik ben haar hulpje, maar niet goed genoeg om bij te zijn.... Ik durf geen grens te stellen uit angst om haar helemaal te verliezen.... Haar kamer waarvoor ik in ons huurhuisje elke euro heb moeten omdraaien staat ongebruikt te verstoffen. Ook naar haar zusje kijkt ze niet om. Hoe kan ik het tij keren?

Hi, Mijn naam is Karin, ik heb 2 kinderen van 13 en 14 jaar. 2 jaar geleden zijn hun vader en ik officieel gescheiden. Een jaar daarvoor was hun vader al in een ander huis gaan wonen. Wel met het idee om misschien nog samen te komen. Mijn jongste zoon heeft het nog steeds erg moeilijk met de scheiding. Hij WIL gewoon niet dat zijn ouders uit elkaar zijn (zijn eigen woorden). Zijn vader en ik gaan goed met elkaar om, hebben geen ruzie en eten af en toe samen met de kinderen. Bij belangrijke zaken (ouderavond, verjaardagen etc trekken we altijd samen op). Zijn vader woont inmiddels samen met zijn nieuwe vriendin, een vriendelijke vrouw die alle goeds met de kinderen voor heeft, maar zich niet in de moederrol zet. Wij (mijn ex en ik) zijn en blijven met z'n 2en de ouders van onze kinderen! Volgens de buitenstaanders zijn wij het voorbeeld van hoe het ook kan als je gescheiden ouders bent. Maar... Mijn zoon blijft zich verzetten tegen de scheiding hij wil het niet en accepteert het niet. Dat heeft tot gevolg dat hij regelmatig heel boos en verdrietig is, dat het op school niet goed gaat (hij hoopt dat als hij maar weigert zijn best op school te doen, dat we dan weer bij elkaar komen) en dat hij erg ongelukkig is. Hij is inmiddels gelukkig wel zover dat we hier open over kunnen praten (hij mag ook boos zijn) , maar hij blijft 'er in hangen' en wil dit ook niet veranderen. Hulp van buiten weigert hij. Dan maar de rest van z'n leven ongelukkig.... Heeft er iemand tips?