Beste forumleden, Mijn ex partner en ik zijn sinds augustus uit elkaar, hij had in de maanden ervoor een andere relatie en dat is bij mij en bij mijn dochter van 9 hard aangekomen. Sinds januari woon ik in een ander huis samen met haar (daarvoor woonde ik nog in het huis van mijn ex partner en hij bij zijn ouders). Mijn ex wil heel graag zijn nieuwe vriendin kennis laten maken met mijn dochter maar zij verzet zich daar met hand en tand tegen. Nu heeft hij gezegd dat zij zijn nieuwe vriendin eind volgende maand gaat ontmoeten. Mijn dochter is daar erg verdrietig over, zegt dat ze het niet wil maar dat papa daar niet naar luistert. Onze relatie is niet goed, de communicatie is erg stroef. Mijn dochter uit zich niet naar hem (nooit gedaan) en is bang voor zijn reacties. Mijn ex heeft het hele idee al uitgewerkt hoe de kennismaking zal verlopen. Op zich wil hij het wel goed aanpakken, eerst een paar uurtjes en dan langzaam uitbouwen. Maar....mijn dochter wil het echt niet. Wat kan ik in deze situatie nou doen, ik vind ook dat hij te snel gaat voor onze dochter!

Mijn zoon van 6 is om de week een weekend bij zijn vader. De vakanties zijn gedeeld. Er mag slechts 1 maal per weekend of week contact zijn tussen zoon en mij van vader. Zoon en ik hebben afgesproken dat als hij kan lezen en schrijven, hij dan een telefoon zou krijgen, zodat hij kan appen en bellen op momenten dat hij dat wil. Volgens vader heeft mijn zoon nu last van die contactmomenten en vindt vader het beter om de telefoon uit te zetten. Hij voelt het ook als gestolen tijd van mij met mijn zoon. Vader stuurt me een mail met dat ik mijn kind erg veel verdriet doe door te appen. Terwijl mijn zoon aan mij zegt dat hij dat juist fijn vindt. Vader heeft er een handje van om contact tussen ons te verstoren en hij vindt het dan ook helemaal geen probleem als mijn zoon en ik ruim twee weken helemaal geen contact hebben. Hij presteert het zelfs om mij op dag 1 van de vakantie te bellen. Ik kon niet opnemen en belde binnen 5 minuten terug, maar geen gehoor. Vervolgens twee weken lang, helemaal niets meer vernomen. Ook geen reacties op e-mails van mij naar vader om me nog eens te bellen. Toen de overdracht was, was mijn zoon ontzettend boos op me, omdat ik niet terug gebeld had. Nu heeft vader zijn mobiele telefoon uitgezet en dus wederom geen contact mogelijk. Kan iemand mij zeggen hoe ik hiermee om kan gaan? Ik laat het nu maar, omdat ik bang ben dat mijn zoon anders helemaal last krijgt van een loyaliteitsconflict. Ben er alleen niet blij mee.

Ik zit met een grote, zo niet de grootste vraag van mijn leven. Mijn vrouw en ik gaan wss scheiden. We zijn nog in gesprek maar alles voelt alsof we naar de uitgang op weg zijn. We doen dit overigens in erg goed overleg en zonder ruzies en aangezien we een klein kind van 2 hebben vind ik dit ook erg belangrijk. Nou, klinkt goed toch? Maar nu komt het.. Ik ben geboren in een andere stad op een uurtje rijden van waar we nu wonen. Mijn sociale leven speelt zich daar af, Ik ben naar onze huidige woonplaats verhuisd om samen met mijn vrouw een leven op te bouwen. Ik heb hier behalve mijn gezin niets. Ik werk hier niet, ik heb hier geen vrienden (op wat kennisen na), geen familie.. niets. Klinkt wat sneu maar is het niet. Als we geen kind hadden zou ik blind terug zijn gegaan naar mijn geboorteplaats. Maar nu we een kind hebben is die keus niet zo simpel gemaakt. Ik geloof niet heel erg in co-ouderschap, als ik o.a. de verhalen hier lees denk ik dat het goed is dat een kind 1 primair huis heeft en vanuit daar bij zijn andere ouder (en dus huis) komt logeren (bijv. 1 x per 14 dagen een weekend en nog een dag door de week), dit zou ook kunnen vanuit mijn geboorteplaats (ongeacht of ons kind bij mij of haar komt te wonen). Mijn vrouw ziet echter co-ouderschap zitten in onze huidige woonplaats. Voor haar is dit makkelijker aangezien haar leven zich hier afspeelt. Ik denk dat ik me erg alleen ga voelen hier en dat dat ons kind ook niet ten goede komt. Wat zijn jullie ervaringen?

Mijn kinderen zijn 10 en 14 jaar en gaan op basis van de continue rooster van hun vader naar hem toe. In feite houdt dat in dat ze 6 nachten bij mij zijn en 3 bij hem. Over het algemeen genomen hebben wij een goede band omdat ik het belang van de kinderen boven alles zet. Wat er ook gebeurd,hun hebben hier niet om gevraagd. Nu struggle ik al een paar jaar met eerst dat de oudste er n drama van maakte dat ze niet meer naar dr vader wilde en nu is de jongste ook al n tiid bezig. Ik vind t belangrijk dat hun vader in hun leven is maar de beste man is nogal egoistisch. Het gaat er bij hem niet zo zeer om wat zij willen maar wat hij wilt. Ik heb zelf al n aantal x aangekaart dat ze moeite hebben met t heen en weer. Maar daar heeft hij geen boodschap aan,pas wanneer de kinderen t zelf zeggen. En daar zit de angel,Ze zijn altijd er bang dat hun vader boos wordt (en dat wordt hij helaas ook) als ze beginnen dat ze korter naar hem willen. Maar ik merk dat ze er nu allebei aan onderdoor gaan en mij steeds appen dat ze naar huis willen als ze daar zijn. Ik probeer ze te leren dat ze het zelf aan moeten geven bij hem want als ik het doe,dan geloofd hij dat niet. Maar ze durven niet. Nu ben ik in staat om hulp te zoeken zodat diegene het wellicht over kan brengen aan hun vader maar dat is eigenlijk te gek want hij zou ook eens kunnen luisteren naar hun. Maar nu is mijn vraag,kan ik wel van hun verwachten van hun dat ze zelf zeggen dat ze niet of minder willen of is dat toch meer mijn stuk

Dag, Voor mijn dochter (14 jaar, atheneum) zoek ik vergoede psychologische hulp. Ze heeft het best moeilijk met de scheiding en de ontstane situatie. Wie heeft ervaring?

Natuurlijk heb ik al op het forum gestruind naar soortgelijke berichten maar toch wil ik mijn vraag hier stellen. Bijna een jaar geleden ben ik bij mijn man weggegaan en de scheiding is er bijna door. Onze dochter van 9 woont inmiddels ook al een jaar 50/50 bij ons beiden. We hebben twee wisseldagen, woensdag en de ene week op zaterdag en de andere week op zondag. Het gaat eigenlijk best goed. We eten op woensdag samen als ik haar na het sporten naar haar vader breng. Na het eten drinken we nog een kop koffie en ga ik weg. Dit wordt voor haar steeds lastiger en vanavond nam ik afscheid en huilde ze tranen met tuiten in de deuropening. En zat ik huilend in mn autootje naar huis. Het is alsof ze makkelijker afscheid kan nemen van haar vader dan van mij. Terwijl ik het afscheid ook kort wil houden om er geen lange sessie van te maken. Wat kan ik veranderen om dit afscheid voor haar minder emotioneel te maken? Ik huil niet, probeer alleen een kus en een knuffel maar zo gemakkelijk laat ze me niet gaan. Dan voel ik me een slechte moeder, ik heb de keuze gemaakt om bij haar vader te gaan en ik doe haar dit verdriet aan! Ik voel haar vader dan kijken met een blik van... Dit doe jij, door jouw keuzes doe je dit meisje verdriet aan. Hebben jullie tips hoe ik het beter kan doen? Hoe hadden jullie dit willen zien op jullie wisseldag?

Hallo Villa Pinedo Jongerenteam, ik heb een vraag aan jullie; wat zijn naar jullie ervaring goede manieren om kennis te laten maken met een nieuwe partner? Wat en hoe is een fijne en veilige manier om te introduceren? Wat waren jullie zorgen daarbij? En hoe hebben jullie dit zelf ervaren? Wellicht algemene vraag; het raakt in praktijk aan 10 - 13 jarigen die het hier moeilijk mee hebben en zoektocht om hier als co ouders en nieuwe partners goed mee om te gaan.

2 jaar gescheiden, kinderen van 4 en 5. Mijn ex-partner en ik zijn als vrienden uit elkaar gegaan en het contact verloopt gezellig en ontspannen. We houden elkaar de hele dag op de hoogte van de kinderen, sturen foto's naar elkaar, proberen af en toe leuke dingen met elkaar te doen. De verjaardagen vieren we bij mij thuis, papa komt dan ook de hele dag en helpt mee met koffie zetten etc. We gaan samen naar de eerste zwemles, samen de eerste schooldag, samen de eerste balletles etc. Ik merk soms dat na deze dagen dat we dus met zijn allen zijn, de kinderen vaak van slag zijn. Als papa weggaat gaan ze huilen, de dagen daarna kunnen ze weinig hebben en zijn ze snel van slag. We willen het juist heel goed doen, maar vraag me af of het wel goed is om zoveel samen te doen. We doen het dus niet per se omdat we samen dingen willen ondernemen, maar dachten dat dit fijn zou zijn voor de kinderen. Nu weten we het dus niet meer. Is het zo wel duidelijk voor ze dat papa en mama niet meer samen zijn? Maken we ze nu niet juist meer in de war?

Ik ben sinds ruim ruim drie jaar gescheiden en we hebben twee dochters van 10 en 12 jaar. In het algemeen kunnen mijn ex man en ik best goed in overleg met elkaar en zijn de kinderen ook gewend aan het 50/50 bij elke ouder wonen. Nu hebben wij ouders beiden een nieuwe relatie, allebei latten we en dat bevalt goed. Mijn ex benut elk weekend om met de kinderen en zijn vriendin (en haar dochtertje van 6) te wennen aan het nieuwe gezin. Ik ben daar wat minder fanatiek mee en organiseer gemiddeld 6 keer per jaar iets gezamenlijks met mijn vriend en zijn dochters. In het algemeen dus een redelijk overzichtelijke situatie die op zich prima is voor iedereen. Maar wat ik de laatste tijd merk is dat de standpunten van mijn ex en zijn vriendin steeds verder in extreme regels terug te zien zijn. Zo mogen mijn dochters geen suiker meer, geen 4g gebruiken in de buurt van hun kleine stiefzusje en wordt er nogal op mijn kinderen ingepraat over bijvoorbeeld de inenting tegen baarmoederhalskanker. Mijn oudste dochter zegt dat er geen ruimte is voor een open gesprek of andere meningen. Daarbij is het blijkbaar vanzelfsprekend dat ze over een paar jaar, als nieuw gezin op 150 km afstand van mij gaan wonen. Mijn dochter vertelt me dit allemaal in vertrouwen, ik kan er dus niet over beginnen bij mijn ex. Hoe kan ik dit proces tegenhouden? Ik krijg er de kriebels van....

Vorig jaar hebben mijn ex en ik het kinderfeestje voor de kinderen van school samen gevierd. Dit ging goed. Het contact tussen ons was ook nog redelijk goed.Dit jaar wilt mijn ex dit weer, maar doordat er momenteel weer zoveel spaningen tussen ons zijn heb ik besloten om dit jaar het kinderfeestje niet samen met hem te vieren. Hij is echter van mening dat ik hierdoor een egoist ben die tekort schiet naar haar kind, want beide ouders horen op zijn feestje te zijn. Wij als ouders moeten onze woedde naar elkaar maar even kunnen parkeren voor het aantal uurtjes dat het feestje duurt. Ik vind het moeilijk om nep te gaan doen tegen elkaar en ben van mening dat onze zoon en de anderen kinderen dit zullen voelen. Ze zullen de spanningen voelen die er tussen ons zijn. Daarom denk ik dat het beter is dat hij dit jaar alleen het feestje viert. Totdat de spaningen minder zullen zijn kunnen wij dit elk jaar om en om doen. En wie weet kan het in de toekomst wel weer samen.Ik vier de verjaardag van mijn zoontje wel thuis met familie en vrienden. Moet ik mijn eigen gevoel aan de kant zetten en gewoon samen het feestje vieren. Telt mijn gevoel ook en is het beter dat mijn zoon een leuk feestje heeft met 1 ouder dan met 2 ouders die zich op het moment aan elkaar irriteren? Maakt het mij een egoistische moeder dat ik niet bij het kinder feestje van mijn zoontje aanwezig zal zijn? Wat vinden jullie?