Graag zou ik willen vragen of jullie tips of adviezen voor mij hebben. Ik heb een zoontje van 3 jaar ( bijna 4) samen met mijn ex partner. We zijn al twee jaar geleden gescheiden. Sinds een jaar hebben we beide een nieuwe relatie waarmee we allebei willen gaan samenwonen. Hij een dorp verderop en ik 45 km verderop. Mijn partner heeft daar een fijn huis maar het belangrijkste is dat mijn nieuwe partner ook een zoon heeft (bijna 4). Hij heeft samen met zijn ex partner een co-ouderschap waardoor het voor ons logischer en praktischer zou zijn om daar te gaan wonen. Onze zoon is ongeveer 5 dagen bij mij en 2 dagen bij zijn vader. Wij hebben altijd een goede verstandhouding gehouden met elkaar vanwege onze zoon. We willen er altijd samen uitkomen als er zich iets voordoet en dit lukt ook vaak wel. Nu zijn we ook in gesprek met elkaar en nieuwe partners over onze eventuele verhuizing. Tot nu toe hebben we beide onze argumenten op tafel gelegd en wat ik ook begrijp, mijn ex partner heeft er moeite mee en geeft geen toestemming. Hij kan dan geen spontane bezoekjes brengen aan zijn zoon als hij bijvoorbeeld op een sportclubje gaat of naar zwemles gaat.  Onze zoon zou dan bij mij naar school gaan en ik breng hem zelf op en neer naar zijn vader. Ik heb vier verschillende voorstellen gedaan waarin de uren zoveel mogelijk gelijk blijven aan hoe vaak mijn ex zijn zoon nu ziet. Tevens zal ik zoveel mogelijk rijden en als mijn ex moet rijden, hem financieel tegemoet komen hierin.

Ik zit met de handen in t har. Mijn zoon is 11 en mijn ex en ik zijn al 10 jaar uit elkaar. Omgangsregeling is om t wknd en dit gaat goed. Mijn zoon is dol op zijn vader. Drie jaar geleden is hij gaan samenwonen met zn nieuwe vriendin (in haar huis met haar dochter) en sindsdien gaat t bergafwaarts. Mijn zoon voelt zich in haar huis niet veilig en buitengesloten. Hij is al heel lang ongelukkig en meerdere gesprekken met psycholoog (met ex en haar ook erbij) helpen niet echt. Ze snappen elkaar niet. Mijn ex en ik komen er ook niet uit en zien het anders. Mijn zoon heeft geen problemen met de twee huizensituaties maar voelt voor hem dat zijn vader er niet voor hem is. En nooit zijn kant kiest. Dat is zijn gevoel niet mijne. Nu staat de vakantie voor de deur en hij wil niet met hen mee. Ik probeer het positief te brengen dat het vast leuk zal worden etc maar hij wil echt niet mee. Vind t wel heel moeilijk omdat hij zn vader niet teleur wil stellen. Het breekt mijn hart en ik weet niet waar ik nu goed aan doe.. hem zelf laten kiezen of hem toch laten proberen... ik wil hem niet dwingen te gaan maar ook niet hem ongelukkig weg moeten brengen... wat zou jullie advies zijn? Groetjes een bezorgde mama

Mijn ex, waar mijn zoon van 10 om het weekend naartoe gaat , drinkt meer dan twee drankjes en gaat dan gerust met mijn kind in de auto rijden. Ook bestelt hij zware drank tijdens een kinderfeestje. Als ik hem hier rustig op aanspreek, schiet hij in de verdediging en vind hij dat ik me aanstel. Maar ik maak me zorgen en vind dat hij het juiste voorbeeld moet geven aan een pre-puber. Nu is het zo dat hij niet het ouderlijk gezag heeft en ook geen omgangsregeling. Dit is niet de eerste onverantwoordelijke actie van zijn kant en ik vraag mij af hoe lang ik dit moet slikken onder het mom van 'jongens hebben een vader nodig'. Is dat ook zo wanneer een vader meer kapot maakt (opvoeding) dan toevoegt? Mijn zoon is namelijk heel beïnvloedbaar en mijn ex geeft op veel punten het slechte voorbeeld. Ik ben benieuwd wat jullie hiervan vinden?

Ik heb ruim een jaar een nieuwe partner. Mijn kinderen van 16 en 13 weten ook een jaar van zijn bestaan af. Zij willen hem echter nog niet ontmoeten en daar heb ik ook altijd begrip voor gehad. Echter krijg ik steeds meer de behoefte om mijn nieuwe partner wel te introduceren, maar krijg hier geen medewerking van bij mijn kinderen, zo mag ik hem ook niet bellen in mijn eigen huis of de telefoon opnemen als hij belt. Ik heb al gevraagd hoe zij een eerste ontmoeting voor zich zien. Ook mijn ex probeert het tegen te houden en praat slecht over hem. De oudste zegt dat hij hem pas wil ontmoeten als de scheiding afgerond is en dan nog een jaar wachten. De scheiding loopt al anderhalf jaar en stroef helaas. Ik vind het heel lastig om op mijn kinderen te moeten wachten om het leven te lijden waarin ik eindelijk mijn eigen keuzes kan maken (ex-partner is een narcistisch persoon). Mijn nieuwe partner komt uit Engeland, wat het extra moeilijk maakt om elkaar te zien wanneer wij willen. Het is een lieve geduldige man. Hij heeft een dochter van 11 waar ik goed mee op kan schieten en zij is nieuwsgierig naar haar nieuwe broers. Mijn ex en ik hebben co-ouderschap en hij heeft ook een nieuwe vriendin sinds geruime tijd. Haar willen ze ook nog niet zien. Hebben jullie tips hoe ik mijn nieuwe partner kan introduceren bij mijn kinderen, of nog wachten? Ik zou graag al bv gezamenlijk op vakantie willen, maar al zouden mijn kinderen dit willen, dan krijg ik geen toestemming van mij ex.

Mijn ex heeft voor onze zoon van 13 jaar een auto gekocht zodat ie vast kan leren rijden en schakelen. Dit gebeurt grotendeels op eigen terrein maar is niet met mij overlegd en ik ben het er niet mee eens.. iemand tips hoe hier mee om te gaan???

Mijn kinderen zijn nu 2,5 week bij mij in de zomervakantie, oudste dochter is overstuur omdat ze haar vader mist en andersom mist ze mij als ze bij hem is. Foto's of bellen aangeboden, maar dat wil ze niet. Ze is 9 jaar en kan met beide ouders goed. Scheiding is inmiddels 3 jaar geleden. Ik vind het zo naar haar zo verdrietig te zien en wil haar helpen dit beter aan te kunnen en te verwerken.

Mijn dochter durft niet aan haar vader te laten weten dat ze graag meer bij mij wil zijn. Ze wil hem niet kwetsen. Dit speelt al een hele tijd. En ze blijft er maar bedrukt onder zonder zich echt uit te spreken. Hoe kan ik haar ondersteunen om toch haar gevoel en wensen duidelijk te maken aan haar vader.

Hallo, Onze scheiding is nu een poosje achter de rug. Wat al een hoop rust geeft. Mijn ex bleek er al een klein jaar een ander op na te houden en heeft hier veelvuldig over gelogen tegen mij en de kinderen, zij zijn hier ongelofelijk boos om. Het vertrouwen is compleet beschadigd, hij heeft dat alleen nog steeds niet door. De grootste klap voor de kinderen kwam, toen ze er achter kwamen dat hij direct bij zijn nieuwe vriendin is gaan wonen. Nu hebben de kinderen hem al ruim 9 maanden niet gezien. Voorlopig zie ik hier ook geen verandering in komen. Ik heb het gevoel dat ik constant in tweedeling sta. Ik zou niets liever willen dan dat er weer goed contact is, maar zie ook steeds weer de teleurstelling op hun gezicht (helaas terechte teleurstelling). Ze hebben het gevoel dat zijn nieuwe partner op 1 staat en dat zij langere tijd geen vader meer hebben. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan?

Hoi nog een vraag: Mijn kinderen  vertellen geregeld dingen die ze niet zo leuk vonden bij papa. Kleine dingen zoals 'papa koopt geen kauwgom die ik lekker vind' of 'papa heeft alleen kleine handdoeken, ik heb het koud als ik uit bad kom'. Wat doe ik hiermee? Enerzijds wil ik mij niet bemoeien met wat hij met de kinderen doet, dat zou ik zelf ook niet fijn vinden. Ik denk dat het ook belangrijk is dat de kinderen leren om zo'n dingen te bespreken met de persoon die er ook iets aan kan veranderen (nu gaat het over papa, maar zo leren ze ook om bv zelf iets met de juf te bespreken). Anderzijds vind ik het heel belangrijk dat de kinderen hun wereld zo veel mogelijk een geheel blijft en wil ik niet gewoon zeggen dat ze dat met papa moeten bespreken. Ik hoor heel graag jullie ervaringen en advies. Dank je wel! C

Hoi Een klein jaar geleden besliste de vader van mijn kinderen dat hij wou scheiden. Dat is natuurlijk erg moeilijk voor mij en ik ben daarvoor nog steeds erg boos op hem, maar tegelijk wil ik echt dat de kinderen hier zo weinig mogelijk onder leiden. Ik zit met heel wat vragen en voel mij heel dankbaar dat ik die hier kan stellen! Mijn dochtertje is erg bezig met de reden van de scheiding. Ze praat daar blijkbaar met haar papa over die dan dingen zegt zoals 'jouw mama was altijd bang' of 'jouw mama hield te weinig rekening met mij'. Ik wil graag dat mijn kinderen geen oordeel over de andere ouder horen en zonder zorgen van beide ouders kunnen houden. Hoe kan ik hiermee omgaan? Ik ga dat zeker met de papa bespreken, maar wat kan ik tegen mijn kinderen zeggen? Alvast bedankt voor het advies! C