Moeizaam contact

Hoi Dina,

Dankjewel voor het delen van je vraag op het forum. Wat vervelend voor jullie dat het contact zo moeizaam loopt. De boosheid van de kinderen, daar herken ik mezelf wel een beetje in. Ik zal je vertellen hoe het voor mij als kind was om om te gaan met de nieuwe vriendin van mijn vader. Ik hoop dat mijn verhaal je misschien nieuwe ideeën geeft, waardoor je hopelijk de band tussen jou en zijn kinderen kan verbeteren.

Ik was 13 toen mijn ouders gingen scheiden. Ik had er veel moeite mee om aan de nieuwe vriendin van mijn vader te wennen, zelfs na een paar jaar nog. Ik had het idee dat mijn vader zijn nieuwe liefde belangrijker vond dan mij en mijn broer. Ik had een hoop ruzie met mijn vader en stiefmoeder en vond het lastig dat ik mijn vader moest delen met mijn stiefmoeder en haar kinderen. Wat mij erg heeft geholpen is dat mijn stiefmoeder een open gesprek met mij heeft gevoerd. Ze heeft me verteld dat ze er erg verdrietig van was dat we af en toe zo boos tegen haar en mijn vader konden doen. Doordat zij eerlijk over haar verdriet vertelde, durfde ik ook meer van mijn eigen gevoelens met haar te delen. Ik heb haar toen verteld dat mijn vader in het verleden altijd leuke dingen met ons deed. Ik heb haar verteld dat, sinds zij een relatie kregen, veel van mijn vaders aandacht naar haar toe ging. Terwijl ik juist behoefte had aan persoonlijk contact met mijn vader. Dit heeft ze tegen mijn vader verteld en sindsdien heeft mijn vader ervoor gezorgd dat we met z’n 3tjes (mijn vader, mijn broer en ik) vaker iets leuks gingen doen. We gingen bijvoorbeeld één keer in de maand naar de bioscoop, zonder dat mijn stiefmoeder daarbij was. Daarnaast deed mijn stiefmoeder haar best om leuke dingen met ons te plannen, maar op een vrijblijvende manier. Daardoor ben ik mijn stiefmoeder steeds meer gaan accepteren. Het werd steeds gezelliger in huis. Uiteindelijk ben ik zelfs bruidsmeisje geweest toen mijn vader met haar ging trouwen.

Vanuit mijn persoonlijke verhaal wil ik je de volgende tips meegeven:

• Wees eerlijk en open, praat erover
• Laat je emoties zien en vertel wat het van binnen met je doet
• Heb oog voor de gevoelens van de kinderen
• Vraag wat zij van de situatie (jij en hun vader samen) vinden
• Vertel ze dat het altijd hun vader blijft en dat hij wat er ook gebeurd altijd van ze houdt
• En misschien niet helemaal voor de hand liggend, aangezien ze soms zo boos doen, maar probeer vooral positief te zijn!

Het is oké om een open gesprek te hebben over gevoelens. Maar het heeft geen zin om steeds over en weer boos naar elkaar te doen. Probeer er iets gezelligs van te maken wanneer ze er zijn!

Ik hoop dat een stukje van mijn eigen verhaal je een beetje heeft geïnspireerd. En ik hoop dat je nieuwe ideeën hebt die gaan helpen in de toekomst! Stiekem duim ik zelfs voor je dat het net zo eindigt als bij mij; één warm gezin.

Mocht je nog vragen hebben, voel je dan vrij om ze hier te stellen.

Knuffel,

Danique

Hoi Dina, Wat fijn dat je je vraag stelt op dit forum! Op deze manier kunnen andere ouders meelezen en leren van elkaars ervaringen! Ik snap je situatie erg goed. Ik was zelf 11 toen mijn ouders gingen scheiden en rond mijn 15e kwam mijn moeders nieuwe vriend in ons leven. Ik zat destijds midden in de pubertijd en kon opstandig zijn over alles. Ik kan wel zeggen dat ik hem soms echt het leven heb zuur gemaakt. Ik moest ook enorm wennen aan het feit dat hij zo snel bij ons kwam inwonen. Ik respecteer daarom ook zeer de keuze dat jullie (nog) niet hebben besloten om samen te wonen. Het is natuurlijk niet vanzelfsprekend dat wanneer de volwassenen verliefd op elkaar zijn, de kinderen automatisch het ook goed kunnen vinden met de nieuwe partner. Ik heb gemerkt dat het echt belangrijk is om goed aan elkaar te wennen, voordat er grote veranderingen plaatsvinden. Als ik kijk naar mijn eigen situatie ben ik blij dat mijn moeders nieuwe partner zich nooit heeft opgedrongen aan ons. Ik heb hem nooit gezien als vervanging van mijn vader, en hij heeft het opvoeden ook altijd aan mijn moeder overgelaten. Ik raad daarom ook aan om buiten conflicten te blijven die spelen tussen je partner en diens kinderen. Daarnaast denk ik dat het het beste is om geduld te hebben. Ook kan een laagdrempelig gesprek goed zijn. Hierin kan jij dan je gevoelens uiten, en ook de kant van de kinderen duidelijk krijgen. Misschien tijdens iets als een keer een taart bakken oid! Voel je vrij om nog meer vragen te stellen! Ik wens je heel veel geluk! Liefs Noa