Omgangsregeling verplichten?

Hoi Marianne, Wat een lastige situatie! Mijn ouders zijn uit elkaar gegaan toen ik 8 was en het gene dat me het meeste dwars heeft gezeten over de scheiding is dat er veel dingen besloten werden zonder met mij en mijn broertje en zus te overleggen of naar onze behoeftes/meningen te vragen. Alhoewel ik dus geen directe ervaring heb met jouw situatie zou ik je toch adviseren om eens met jullie meiden om tafel te gaan zitten. Je schrijft hierboven dat je het er wel met je partner over hebt maar misschien is het fijn voor jullie dochters om ze bij dit gesprek te betrekken. Vraag ze waarom ze liever niet naar hun moeder willen en hoe jullie misschien kunnen helpen om dat beter te maken. Geef ze de tijd en ruimte om hun verhaal te doen en luister naar wat ze te zeggen hebben. Hopelijk kunnen ze jullie dan beter uitleggen waarom ze liever niet naar hun moeder gaan. Hopelijk heb je wat aan dit advies, heel veel succes! Liefs, Sarah

Hoi Marianne, Wat super fijn dat je het forum hebt gevonden om advies op te vragen. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 14 jaar was en woonde toen ik bijna 17 was pas echt elk apart in een nieuw huis. Wat ik altijd heel erg fijn heb gevonden toen mijn ouders eenmaal een eigen huis hadden is dat ik grotendeels zelf kon bepalen bij wie ik was. Voor mij kwam het vaak beter uit om bij mijn vader te zijn en mijn ouders lieten mij daar dan ook echt vrij in. Omdat ik altijd heb mogen kiezen waar ik sliep en waar ik naar toe ging voelde het voor mij altijd alsof ik echt welkom was bij beide ouders. Ik sprak dan wel met ze af dat ik minimaal een dag van te voren liet weten of ik dan mee deed eten ja of nee, zodat ze niet last minute voor de verassing kwamen. Ik snap dat dit voor jou een hele lastige situatie is maar ze zijn 15 en 16 en komen nu langzaam op een leeftijd dat ze steeds meer inspraak krijgen over waar ze graag willen zijn.Jongeren van deze leeftijd kunnen bijvoorbeeld als ze het niet eens zijn met hun omgangsregeling een brief schrijven naar de rechter. Ik zou de twee oudste dus niks opleggen, dit zorgt misschien voor on nodig veel stres. Wat ik wel zou doen is toch echt in gesprek gaan met ze en uitleggen hoe het voor jullie is, misschien dat jullie dan samen met ze tot een oplossing kunnen komen. Voor mij was het altijd zo fijn als ik het gevoel had dat ik mee mocht denken en beslissen over mezelf! Lieve Marianne ik wens je heel veel succes. Lieve stralende groetjes, Jazz