Lieve kinderen, Ik ben moeder van een 15maanden oud meisje. Helaas ben ik sinds half jaar uit elkaar met haar vader (een vrije, speelse (jonge)man, die alleen niet houdt van verantwoordelijkheden). De eerste maanden van onze dochter ging hij geregeld wekenlang op reis, terwijl ik nog gehavend van de bevalling alleen voor onze dochter moest zorgen en werken. Na zijn laatste reis verbrak hij plotseling onze zevenjarige relatie. Sinds onze dochter 8mnd is zijn we dus niet meer samen. Hij wilde direct dat ze ook bij hem zou slapen en vakantieregeling afspreken. Ik las studies dat slapen zonder hun moeder voor zeer jonge kinderen (<2jr) nog niet goed zou zijn en bovendien geeft haar vader aan mogelijk 50km weg te gaan wonen. Toch wil hij haar 3dagen in de week. Ik maak me zorgen in hoeverre hij dit kan, of hij niet plots weer op reis gaat, woedend wordt als ze verwachtingen van hem heeft of dat hij dan misschien continu z’n moeder inschakelt). Ik dacht daarom zelf als max aan 1 doordeweekse en 1 weekendnacht; zodat dochter ons beiden niet lang hoeft te missen en m’n ex tijd heeft op te laden. Ook zou ik eigenlijk liefst in zelfde straat wonen, 1x per week gezamenlijk eten en mogelijk zelfs op vakantie. Wat is wijsheid? Vader al belofte doen terwijl ik bang ben voor hoe t uitpakt? En is t onrealistisch om nog als gezin dingen te ondernemen (wekelijks eten, vakantie etc)? En tot slot: wat is vb opbouwvakantieregeling voor dreumes? Bijv 2jr: 3nachten, 3jr: 4nachten, 4jr: 5nachten?

Mijn ex is na de zomervakantie verhuisd wel 108 km verder op. We hadden een omgang om het weekend vrijdag 18.00 uur halen en zondag 19.00 terug. Nu heeft mijn dochter een rol gekregen in een musical van school daar moet ze alleen wel iedere vrijdag tot 20.00 uur zijn anders kan ze de rol niet gaan doen. Haar vader wil daar nu niet in mee aanpassen. Hij komt om 18.00 uur en als ze beide niet klaar staan dan moet ik me dochter maar brengen en anders komt ze niet. Ik vind dit heel erg voor haar. Zei wil gewoon heel graag de musical doen. Hij is verhuisd en nu moet ik gaan rijden omdat hij niet wil aanpassen en dat vertik ik. Maar daardoor gaat ze haar vader minder zien. Wat moet ik hier nou mee doen? Ze wil graag bij der vader zijn maar de musical laat ze voor gaan dat is wat ze wil. Me zoontje gaat wel en is dan alleen daar. Moet ik haar dan brengen terwijl hij verder weg van de kinderen is gegaan? Moet ik haar voor de keuze stellen, papa of musical? Ik kom er niet uit..

Lieve jongeren, Wat fijn dat jullie er zijn. Willen jullie eens meedenken? Onze situatie is als volgt: de vader van mijn kinderen (7 en 2,5) is ruim 2 jaar geleden weggegaan. Hij had direct daarna een nieuwe relatie waar onze kinderen ook in meegroeiden. Zij kregen samen een kindje. De relatie is inmiddels weer voorbij. Het was al met al best een onstuimige tijd, met veel veranderingen. In de tijd waarin de nieuwe relatie kwam en ook in die van mijn kinderen heb ik het overleg tussen ons als ouders niet als goed ervaren. Dat was lastig. Maar het begeleiden van mijn kinderen hierin stond voorop. Nu die relatie over is, en er wel een kindje bij is, merk ik dat ik het allemaal best veel vind. Er is nog een hoofdstuk bij gekomen voor de toekomst. We komen elkaar bijna dagelijks tegen in het dorp, en er is redelijk contact tussen iedereen. Mijn oudste stelt mij soms vragen. Die probeer ik zo goed mogelijk te beantwoorden, in zijn taal. Het belangrijkste is dat hun papa en ik alles wat hun betreft zo goed mogelijk samen proberen te regelen, we van ze houden en vooral willen dat zij gelukkig kunnen zijn bij ons allebei. Toch vraag ik mij soms af of dit genoeg is. Wat doen al deze veranderingen met hun vertrouwen in mij/hun papa? Welke zorgen hebben zij? Wat kan ik als moeder nog meer doen? Mijn wens is om ze zoveel mogelijk liefde en vertrouwen mee te geven voor hun eigen toekomst (zelfvertrouwen, gevoel van veiligheid, geloof in de liefde). Wat hielp jullie? liefs, een mama

Hallo, ik zou graag advies ontvangen voor het volgende: ik ben momenteel zwanger van mijn eerste kindje. Mijn vriend heeft twee dochters uit een eerder huwelijk in de leeftijd van 12 en 10. Ze komen om de twee weken een weekend. Een hechte band heb ik nooit met ze op kunnen bouwen, omdat de moeder zich niet positief uit over mij. Sinds ik zwanger ben is het wel weer duidelijker zichtbaar dat ze zich in een loyaliteitsconflict bevinden. Ze vragen nooit naar de baby in het algemeen en tonen voor mij al helemaal geen interesse of enthousiasme. Ik ben me er van bewust dat het een hele verandering is. Echter hebben ze geen herrinering aan hun ouders samen, daarvoor waren ze te jong toen ze uit elkaar gingen. Ik vraag me af of ik er aandacht aan moet besteden. Kan ik ze vragen of het inderdaad zo is dat ze bang zijn hun moeder af te vallen, door betrokken te worden bij de straks 'nieuwe situatie'? En kan ik daarbij een eerlijk antwoord verwachten of zou dat bij de meiden alleen maar meer spanningen veroorzaken? Alvast bedankt voor jullie reactie.

Hallo, wat fijn om jullie gevonden te hebben! Na onze scheiding ben ik gaan wonen in een vakantiewoning en de vader van mijn kinderen in het oude huis. Inmiddels woon ik met mijn vriend in hetzelfde dorp en onze jongste is in goed overleg om de week bij mij. Een ander dochter (19) heeft er voor gekozen om in het oude huis te blijven wonen en is veel alleen, daar vader naar vriendin( buiten de stad) is als de jongste niet bij hem is. Nu heeft vader vertelt het huis te willen verkopen en te gaan wonen bij vriendin. Voor dochter van 19 valt haar veilige haven weg. Bij ons komt ze wel, heeft ze een keer een nacht geslapen. Ze is er nog niet aan toe zelfstandig te wonen en mee met haar vader is geen optie, omdat haar sociale leven zich hier afspeelt. Hebben jullie een idee hoe we met haar in gesprek kunnen of ze het in ieder geval wil proberen bij ons? Haar zusje zal ook meer bij ons zijn, en ik gun haar ook een plek waar ze tot rust kan komen en thuis mag voelen

Hallo, ik ben 63 jaar oud en al bijna 20 jaar gescheiden. Ben via via bij jullie terecht gekomen. Heb 3 volwassen kinderen en heb weinig of geen kontact meer met ze! Ze hebben aangegeven dat ze tijd voor zichzelf nodig hebben. Dit respecteer ik natuurlijk, maar begreep het niet! Heb vandaag Utopia-life gekeken, en er vallen zo veel puzzelstukjes in elkaar! Wat heb ik veel fout gedaan, onbewust, en wat zijn er luiken van mijn ogen gevallen! Wat begrijp ik ze nu beter! Dankjulliewel daarvoor! Maar nu! Ik weet niet goed hoe ik ze kan/durf te benaderen. Bang om weeer afgewezen te worden, maar zo graag laten zien dat ik ze beter begrijp en vooruit wil! Voel me zo onzeker, dit is de andere kant van alles! Ik hou zo veel van ze en wil zo graag dat we weer gewoon kunnen communiceren. Hoe kan ik dit duidelijk maken, zonder druk te leggen of ze in een moeilijke positie te zetten?

6 jaar geleden ben ik gescheiden en mijn zoon is nu 17 jaar. Na 3 jaar co-ouderschap heeft mijn zoon gekozen om bij mij, zijn moeder te wonen. Om de paar maanden gaan we samen uit eten om even echt quality time te hebben om samen te praten. Het zijn voor ons beide waardevolle uren. Na ruim een jaar zie ik zijn gedrag veranderen, onhandelbaar en zie hem stoeien met zichzelf. We zien hem afglijden. Vorig schooljaar te laat begonnen waardoor zijn eindsprint geen zin meer had, gebruikt af en toe jointjes... Ik wil hem zo graag helpen, maar ik kom niet meer dichtbij (dit was voorheen zeker anders). Dit is niet alleen de puberteit en loskomen om volwassen te worden. Er is meer aan de hand. Helaas heeft de psycholoog het op gegeven. Ik ga hem natuurlijk niet opgeven, maar ben eigenlijk ten einde raad. Hebben jullie tips voor mij?

ik zou graag de brief ontvangen die voorgelezen werd namen s kinderen aan gescheide ouders bij utopia op 2 oktober 2019. ik zou die graag aan mijn dochter willen geven om begrip voor haar kinderen alvast bedankt

Hey, ik en me ex zijn nu ongeveer 2 jaar uit elkaar, was absoluut geen vecht scheiding en we proberen alles te doen in het belang van onze kinderen. Nu merk ik dat mijn contact met moeder als lastig wordt ervaren Door mijn nieuwe vriendin, maar ik vind het contact fijn, zeker ook voor het belang van de kids. We hebben dagelijks contact. Wat ervaren jullie? Hebben de kids er last van als de gescheiden ouders nog dagelijks contact hebben, en nog met elkaar optrekken?

Allereerst wil ik jullie bedanken voor de mogelijkheid om mijn vraag te stellen. Ik ben een moeder van 2 kinderen, een dochter van 9 en een zoon van 12. Wij hebben 5 jaar in het buitenland gewoond en in dat laatste jaar ben ik van hun vader gescheiden. Omdat de situatie in het buitenland onhoudbaar werd, is de keuze gemaakt dat de kinderen en ik alvast naar Nederland terug zouden gaan en hun vader zou binnen een half jaar komen. We zijn nu inmiddels 1,5 jaar verder, maar hun vader woont nog steeds in het buitenland en kiest voor zijn carrière. De kinderen zien hun vader zo ongeveer 3 tot 4 keer per jaar. Telefonisch contact was er in het begin regelmatig, zo ook de sms-jes maar de laatste 9 maanden is dit minimaal en als er iets binnenkomt gaat dit over papa zelf of zijn werk. De kinderen hebben zelf contact gezocht met vragen over wanneer papa naar Nederland komt en waarom hij niet voor hen kiest. Helaas krijgen zij hier niet de antwoorden op die zij zoeken. Ik merk dat de kinderen zich steeds meer afzetten en steeds minder reageren op het contact. Ze hebben aangegeven erg boos, verdrietig en teleurgesteld te zijn en voelen zich in de steek gelaten. Hoe kan ik hen helpen met het verdriet en de boosheid die zij ervaren, juist omdat ze het niet tegen hun vader durven te vertellen uit angst om hem helemaal kwijt te raken. Bedankt voor jullie tijd.