Mijn ex heeft toestemming gekregen van de rechter om in september 2019 te verhuizen naar *** met de kinderen (zoon 12jaar en dochter 8 jaar) zodat ze kan samenwonen met haar nieuwe partner. De kinderen zijn opgegroeid in ***. Ze verblijven echter sinds juni 2018 in ***. Het probleem nu is dat ze daar nog niet gewend zijn en liever bij mij in *** willen blijven. Ik zie ze nu 2 weekenden en wanneer ze weer naar hun moeder gaan dan willen ze niet en zit ik met 2 huilende kinderen. Ik leg ze elke keer uit dat ik dat niet kan doen. Dat komt door de afstand en omdat ik dit niet kan bespreken met hun moeder. Wat kan ik doen om mijn kinderen weer naar *** te halen, wat zij graag willen zodat ze weer gelukkig worden. Ik hoop dat jullie mij kunnen adviseren wat ik kan doen voor mijn kinderen want ikzelf wordt er ook niet beter van om mijn kinderen naar hun moeder te sturen terwijl ik weet dat ze daar niet gelukkig zijn. Groetjes Ronnie

Mijn ex en ik zijn nu 2 jaar uitelkaar. Sinds de scheiding mogen de kids geen foto's hebben hangen van het oude gezin. Net kwam hij de kinderen halen en zag een oude foto hangen in de kamer van onze dochter. Hij wilde gelijk dat de foto weggehaald zou worden en had het over portetrecht. Mijn dochter vindt het wel fijn dat de foto er hangt. Hoe kijken jullie aan tegen het hebben van foto's van je oude gezin? Volgens mijn ex is het dan onduidelijk voor ze dat we nu gescheiden zijn.

Hallo, Ik heb een vraag. Ik ben nu ruim 5 jaar gescheiden. Heb 2 zoons van 10. Ik heb ze voor de scheiding eigenlijk het meest opgevoed. Ik was meer thuis, ging overal met hun heen. Van Sinterklaas intocht tot aan zwemles enz. Feestdagen daar was hun vader ook niet van.. Na de scheiding was er een co ouderschap. Met een verdeling van ongeveer 65/70 procent bij mij en de rest bij vader. Sinds een half jaar heeft vader het contact geminimaliseerd. 1 keer per week bellen en de kinderen mochten op afroep komen. Nu wilt mijn exman en de gezinsvoogd (want de kinderen staan nu een jaar onder ots) een nieuwe regering. Solo parallel ouderschap. Week bij hem, week bij mij. En wat dat inhoud... Geen contact met de andere ouder. Geen bellen.. Geen contact! Alleen bij uitzondering bv een ziekenhuis bezoek. Dus 2 compleet verschillende werelden en regels en 0,0 contact met de ouder waar je op dat moment niet bent. Alles letterlijk gescheiden Alles in mij zegt dat ik dit niet wil. Ik heb altijd de kinderen het meest gehad. En mijn boodschap naar hun is.. Jullie papa blijft jullie papa en er mag altijd contact zijn. Wil je naar hem toe, mag dat! Wil je bellen.. Dat mag. Er ismomenteel een opbouwregeling. En ze gaan dus regelmatiger naar hun vader. Verder wilt mijn exman niks meer. Hij praat slecht over me. Wilt geen gezamenlijke therapie.. Kortom hij wilt en doet niks, en de boodschap naar de kinderen is.. Je moeder is slecht. Wat vinden jullie, van zo een solo parallel ouderschap?

Ik ben ruim 3 jr geleden gescheiden. Ik ben moeder van twee dochter van inmiddels 15 en 19 jr. Mijn oudste dochter wilde geen co- ouderschap en woont volledig bij mij in. De jongste dochter van 15 woont 1 week bij mij en 1 week bij vader. Vader heeft een nieuwe relatie en er is een dochtertje bij. Ik heb zelf een nieuwe relatie en mijn vriend heeft 2 zoontjes van 8 en 10 jr deze verblijven om het weekend bij ons. De week dat zij bij vader is en ook het weekend dat ze beide bij vader zijn wordt er nog veel op mij geleund. De jongste dochter komt te pas en onpas zonder iets te laten weten binnen. Eet dan iets drinkt dan iets onderweg van school naar huis of zoals het haar uitkomt. Ik werk en ben er dan niet. De lichten blijven aan en de rommel blijft achter, ik wil dus dat zij in de week dat ze bij vader is dit niet zomaar doet en laat weten als ze komt. Tijdens gesprekken komt dan in eens ter sprake dat beide kinderen dit onzin vinden, het is ook hun huis en we zijn je kinderen geen vreemden. word er gezegd. Ze voelen zich meer pionnen. Ik en mijn huidige vriend doen zoveel voor alle kinderen we hebben amper tijd voor elkaar. eens in de twee weken het kinderloze weekend word dan ook vaak nog in het teken van hun gezet om ze naar werk te brengen of halen of om weer te moeten horen dat pa en zijn vriendin ruzie hebben of juist weer samen hele dag weg zijn. Hoe kan ik hier mee omgaan? is het echt zo erg dat ik bericht verlang bij thuiskomst?

Ik zou graag een beetje advies willen in de volgende situatie: We hebben een samengesteld gezin, waarbij de kinderen van mijn partner om de week komen. Nou is t zo dat er op beiden adressen er een groot verschil is van hoe er tegen de opvoeding wordt aangekeken. Bij ons denken we dat veel regelmaat, ritme en structuur belangrijk is. & aan de “andere kant” is t lang leven de lol en vrijheid blijheid..(overigens wel versterkt uitgedrukt) .. maar soms zeggen we weleens tegen elkaar, t zal hier wel net een straf kamp zijn omdat bij ons de regels wel in grote mate moet worden opgevolgd en als dat niet gebeurt er consequenties aan vast zitten ... de oudste heeft Wel eens gezegd, bij beiden huizen zijn regels alleen bij mama zijn er geen gevolgen als je iets niet doet. Nou heeft de oudste geuit dat ze liever door de weeks bij haar moeder wilt gaan wonen & de weekenden nog wel wilt blijven komen. Naar eigen woorden, is t hier te zwaar voor der en is vader erg veel op mij gaan lijken qua structuur aanbrengen. (Jullie snappen t al, ik ben in deze de gebeten hond) Door de week ben ik t meeste thuis en is haar vader op de vrijdag thuis. Voor ons klinkt als: de makkelijkste weg kiezen. Wij zijn helemaal geen on mensen en doen met elkaar zat leuke dingen. Maar weten niet zo goed wat we moeten met het feit dat de oudste de regels hier te “moeilijk” vind en daarom bij der moeder wilt vertoeven waar er “niet”/“nauwelijks” naar der omgekeken wordt..

Hallo, ik ben een moeder van een dochter van 6. Haar vader en ik zijn sinds 3 jaar uit elkaar. Hij heeft een vriendin en inmiddels hebben zij ook een kind. Nu heb ik sindskort een leuke man leren kennen en wil ik hem introduceren bij mijn dochter. Hoe kan ik dit het beste doen? Ik wilde dit sowieso heel langzaam aanpakken, door het te vertellen en dan een keertje af te spreken voor een uurtje en een paar weken later nog eens een uitje enzovoort. Maar ik ben benieuwd of jullie tips hebben. Wat hebben jullie in het verleden prettig gevonden en wat hebben jullie juist onprettig gevonden? Bedankt alvast!

Lieve mensen, Ik heb al op het forum gekeken om te zoeken naar antwoorden op mijn vragen. Gedeeltelijk vind ik ze maar wil jullie nu toch mijn dilemma voorleggen. Mijn ex en ik zijn 6 jaar gescheiden. We hebben een omgangsregeling die per volgend jaar gewijzigd wordt in co ouderschap. Nu merk ik sinds een aantal maanden dat mijn dochter (13) anders naar mij reageert; afstandelijker, grote mond, lijk niks goed te doen. Krijg vaak te horen bij papa mag dat wel, daar zeuren ze niet over telefoon/huiswerk.. Haar vader kwam ook op de proppen met co ouderschap omdat dochter had aangegeven dat ze vaker bij haar vader wil zijn. Ik heb mijn dochter gezegd dat ik het haar gun als ze dat echt wil en dat het voor mij best moeilijk is omdat ik altijd voor haar heb gezorgd. Kan beter eerlijk zijn want ze leest toch mijn werkelijke emoties. Ik worstel erg met gedrag van dochter. Voor deel is het pubergedrag; waar krijgt ze haar zin. Heb gepoogd met haar te praten wat ze wil. Krijg daar geen echt antwoordt op. Met haar vader erover praten is lastig want hij kijkt voornamelijk naar wat beste en makkelijkste is voor hem. Hij wil vooral de leuke toffe papa zijn, liever geen gezeur en ook niet echt verantwoordelijkheid nemen. Voor mijn gevoel gebruikt hij mijn ge uitte zorgen ed om er zijn voordeel mee te doen. Al dat geruzie in huis ben ik zat en wil ook niet dochter steeds haar zin geven omdat het bij papa wel zou mogen.. Kunnen jullie me helpen?

Oudervervreemding oorzaak ontsporing gedrag en geweld. Ik heb sinds 3 jaar geen enkel contact met mijn zoon. To die tijd hadden we een hechte en warme band. De moeder had mijn kind enkele jaren eerder ook al zonder reden weggehouden met loyaliteit-problematiek tot gevolg. Destijds werd OT opgelegd en hield moeder zich aan de afspraken, maar nadat deze door een fout van JBRA gezinsvoogd niet werd verlengd gebeurde hetzelfde opnieuw en moest ik de omgang opnieuw via kort geding afdwingen. Moeder startte hierop een bodemprocedure waarbij de RvdK gespleten loyaliteit constateerde. De rechtbank achtte mediation wenselijk maar moeder weigerde waarop de rechtbank besloot dat de omgangsregeling maar moest worden gestopt omdat “mijn zoon niet kan worden gedwongen naar vader te gaan als hij zegt dat hij niet wil”. Ik ben hiertegen in hoger beroep gegaan (gaat veel tijd overheen). Omdat ik niet weet hoe hij verandert en groeit ben ik op gisteravond gaan kijken bij zijn sportclub. Moeder weigert info over hem. Toen hij doorkreeg dat ik aanwezig was (ver buiten zijn bereik langs de zijlijn overigens) is hij aan de andere kant het veld afgestapt en de omheining rondgelopen om mij met zijn hockeystick hardhandig in elkaar te slaan. Gelukkig stond er een andere ouder in de buurt die hem stopte en bang dat ik op de grond zou vallen en waarschijnlijk tegen het hoofd zou worden geslagen. De politie heeft hier rapport opgemaakt maar de vraag is of ik aangifte moet doen.

Ik ben sinds twee jaar bonus moeder van twee schatten van kinderen. Ik heb zelf een zoon. We zijn op dit moment een fijn gezin. De kinderen hebben zelf gekozen voor co-ouderschap, en daarom ook gekozen om, om de week bij papa en mama te zijn. De kinderen zijn dus om de week bij ons. Sinds vorige jaar oktober is mijn stiefdochter tijdelijk bij ons komen wonen, om tot rust te komen. Mijn stiefdochter had veel ruzie met haar moeder over het slecht praten over haar vader, maar ook het niet verzorgd worden in haar levensonderhoud. ( ook financieel ) Zij was toen 19 jaar en studeert. Er zijn gesprekken met moeder geweest, maar niets heeft geholpen. Zij is nu haar band met haar moeder gelukkig weer aan het herstellen, maar blijft het moeilijk vinden, en voelt het als kind niet geaccepteerd. Omdat ze vindt dat haar moeder ook een kleine bijdrage mag leveren in haar levensonderhoud. En het van mijn stiefdochter vandaan moet komen om haar moeder de band te herstellen. Tot nu toe betalen wij alles. Ook mijn stiefzoon ervaart dit, en maken om hem ook zorgen. Hij gaat nog wel om de week naar moeder. Wat kan ik, en wat kan vader hierin betekenen? We hebben ook toen de advocaat ingeschakeld om te bemiddelen, dit is ook op niets uitgelopen. Moeder krijgt alimentatie, subsidies en kinderbijslag maar besteed dit niet aan de kinderen. Daarom dit berichtje voor advies. Bonusmoeder Annelies.

vijf jaar geleden is de vader van mijn twee kinderen teruggegaan naar Engeland om daar te gaan wonen met nu zijn vrouw. Mijn Kinderen hebben het daar nog steeds moeilijk mee. Ze zien hem ongeveer een keer in de maand en vinden het dan heel moeilijk om met hem iets te doen. Hij doet nl altijd wat hij wil doen. Daarnaast luistert hij niet naar wat ze hem vertellen. Nu heeft mijn dochter van 14 jaar de afgelopen 3 weken niet met hem gesproken en vond dat erg prettig en rustig. Afgelopen weekend is hij geweest en wilde het met haar uitpraten. Hij heeft haar meegenomen naar een café en heeft daar tegen haar gepreekt. Ze wist niet waar ze kijken moest. De bediening hield haar in de gaten en ze kon niet op hem reageren omdat ze dan zou gaan huilen. Eenmaal thuis en papa weer weg was, heeft zij een half uur lang ongecontroleerd zitten huilen. Voor mij is het nu klaar. Het breekt iedere keer mijn hart om te zien hoeveel verdriet mijn kinderen hebben. Vorige maand hebben we nog met zijn vieren via Skype een gesprek gehad en hebben de kinderen verteld wat hun dwars zat. Hij heeft niet geluisterd. De kinderen willen nu een time out. Ik sta hier 100% achter. Heeft dit zin? Ik denk nl wel dat ze er rust door krijgen. Heeft iemand hier ervaring mee?