Hallo, ik ben moeder van een zoon van 9 en dochter van 5. 3 jaar geleden ben ik gescheiden en ben ik met de kinderen verhuisd. Vader is van maandagmorgen 5uur tot vrijdagavond 21uur van huis. Wij hebben vastgelegd dat de kinderen om het weekend van zaterdagmorgen tot zondagavond bij vader zijn. De oudste gaf 1.5 jaar geleden aan, zijn papa vaker te willen zien. Wij hebben besloten dit te doen en de kinderen ieder weekend naar papa te gaan. Kinderen misten de leuke dingen bij. geen moeten, maar ontspannen. Oudste is vorige jaar in de zomervakantie weg gelopen. Ik bracht de kinderen op vrijdagavond naar vader zijn huis en zorgde voor oppas. Ik vind het belangrijk dat de kinderen hun papa ook zien. Dit escaleerde, oudste liep weg op de vrijdagavond. Hij wou bij mij zijn. Vader is nogal hard en oudste is nogal gevoelig. Ik ben weer naar om het weekend regeling gegaan. Ik merk wel dat 2 nachtjes in de maand weinig is en de jongste mist haar papa. ik heb zitten denken aan 3 weekenden bij vader en 1 bij mij. maar 3 weekenden achter elkaar is te veel ivm oudste kind. Het is wel fijn dat het niet te rommelig word en dat er duidelijkheid is. Jongste gaat in mijn weekend wel paar uurtjes heen. Hebben jullie een idee? Ik heb vader gevraagd om minimaal 1 vrijdag in de maand op tijd thuis te zijn. maar dit gaat niet lukken zegt hij.

Beste, Mijn zoon van bijna 14 jaar woont nu nog bij zijn vader. Hij heeft anderhalf jaar geleden aangegeven dat hij bij mij wilt wonen. Zijn vader is anderhalf jaar geleden in de zomervakantie gaan samen wonen met zijn vriendin en 3 kinderen, dit kan mijn zoon niet goed behappen, ben het gesprek aangegaan met mijn ex over de wens van onze zoon, dit kwam volgens hem nogal rauw op zijn dak en is niet akkoord gegaan met de wens van onze zoon. Zijn meerdere gesprekken geweest maar mijn ex blijft bij zijn standpunt dat onze zoon moet het recht heeft om hier mee te komen. Zelf mijn zoon heeft het naar hem geschreven over zijn wens. Ook dat hielp niet. Dus mijn zoon voelt zich niet serieus genomen en durft nu ook niet meer over te beginnen. Nu beangstig mijn ex mij soms ook dus voor mij is t moeilijk om die stap tot gesprek te beginnen, want eigenlijk is het een gebed zonder einde, en zal hij niet akkoord gaan ondanks het welzijn van onze zoon. Kan ik beter gelijk de rechtbank inschakelen met toestemming en medewerking van mijn zoon?

ik ben twee jaar gescheiden, en heb drie kinderen. Ik probeer zoveel mogelijk goed te doen maar weet het niet meer. Wanneer meisjes bij papa zijn loop volgens hem alles vlot, wanneer ze bij zijn zijn er goede momenten maar ook veel woedeuitbarstingen en vele huilbuien. Ze geven mij weinig wat er aan de hand is. Ze vertellen bij dingen die gebeuren bij papa die voor mij onaanvaardbaar zijn, maar het blijft hun papa en probeer hen uit te leggen wat ze hier tegen kunnen doen. Neem hier als voorbeeld jullie punten die jullie opsommen. Maar ze durven niets tegen hun papa zeggen. Ze zijn bang. Hoe kan ik hen hierbij helpen? Wat doe ik best, of juist niet? Mijn dochter is 8 en zou graag een buddy hebben, kan dat dan? En we wonen ook in Belgie? Hopend op wat tips of raad....

Beste kinderen van gescheiden ouders; heeft iemand van jullie ervaring met een loyaliteitsconflict naar één van de ouders? Ik heb het initiatief genomen van onze scheiding, mijn ex veroordeelt dit openlijk, ook naar onze zoon(van 11 jaar). We wonen nog steeds in één huis en ik merk dat onze zoon het lastig vindt aardig te blijven naar mij toe en steeds brutaler wordt, al helemaal als zijn vader in de buurt is. Hij verteld ook aan zijn vader dat wij vaak ruzie maken en dat hij liever heeft dat ik weg blijf, als ik na drie dagen werken thuiskom. Ik begrijp dat mijn zoon in een loyaliteitsconflict zit naar zijn vader toe, maar hoe kan ik hier het beste mee om gaan vinden jullie? Soms vind ik het lastig om een balans te vinden in het 'mijn grens aangeven', en hem maar wat bozig te laten zijn. Kunnen jullie mij vertellen hoe ik hier het beste mee om kan gaan? Hartelijk dank alvast voor de moeite. Een bezorgde moeder.

Ik wil graag advies: De vader van mijn kinderen en ik zijn al 18 jaar niet meer samen. In die relatie is het voorgekomen dat er geslagen is. Ik heb ook wel eens terug geslagen en het is zelfs voorgekomen dat ik hem aanvloog. Het is ook voorgekomen dat ik niks deed om niet te forceren en erger te voorkomen, dan liet ik het maar gebeuren. Het kwam niet regelmatig of vaak voor maar is wel meerdere malen gebeurd. In het gedrag van mijn zoon (19) herken ik gedrag van zijn vader en ik maak me al langer serieus zorgen over hem. Ik zou het vreselijk vinden als hij in eenzelfde situatie terechtkomt. In een boze situatie heb ik er na al die jaren uitgeflapt wat er voorgevallen is in de relatie met zijn vader en dat ik me zorgen maak over hem (mijn zoon dus). Ik heb een een beetje spijt dat ik het gezegd heb. Sommige dingen hoef je niet van je ouders te weten het heeft immers niks met de kinderen te maken. Daarom heb ik het al die tijd verzwegen.Mijn zoon wil nu niet over praten over wat er gezegd is en geeft mij geen kans om toe te lichten hoe het in elkaar zit. In boosheid maakte hij wel de opmerking dat als zijn vader "nog een keer beweert dat ik uit het niets weggegaan ben" hij m een klap wil geven. Moet ik mijn zoon toch uitleggen hoe het in elkaar zit: In een gesprek, een brief, moet ik het laten rusten? Heb ik het helemaal verkeerd gedaan? Hoe pak ik dit het beste aan.

Beste Villapinedo Ik ben de vader van drie kinderen (12 16 en 19). Gescheiden (helaas een slepende vechtscheiding) in 2015 Eigenlijk is het nu 5 jaar later nog niet veel beter. Mijn ex probeert eigenlijk via de kinderen zoveel mogelijk onrust te creëren. Ze zet de kinderen nu op tegen mijn vriendin. Ze verdraaid en bedreigt mijn vriendin enz. Ik ben eigenlijk opzoek hoe dit aan te pakken. Mijn ex is een Narcist dus die gaat niet luisteren. Mijn kinderen wil ik er eigenlijk niet mee belasten. Al denk ik dat ik wel tegen mijn kind van 19 een gesprek hierover kan aangaan. Al is het wel moeilijk, want daar zal ik tegen moeten vertellen wat hun moeder allemaal doet. Hoe ze daar op zal reageren weet ik niet. Ze zal daardoor zeker het gevoel hebben er tussen in te staan. Misschien hebben jullie wat tips.

beste kinderen wij zijn 7 jaar gescheiden en hebben 3 kinderen 13-11-9 jaar. Ze willen een andere omgangsregeling maar vinden het lastig om te zeggen wat ze willen. ook omdat ze verschillen in wat ze willen en ik en hun vader ook ideeën hebben. nu dacht ik dat deze vragen misschien helpen. maar er zijn vast ook andere dingen die kunnen helpen. willen jullie meedenken? we wonen een km van elkaar -wat is je allerliefste wens als je met niemand rekening hoeft te houden, alleen met wat jou een goed gevoel geeft? - wat denk jij wat voor iedereen haalbaar is met school, hobby, werk enzo? - wat wil je beslist niet? -als we er samen niet uitkomen wat wil je dan? praten met iemand erbij, papa en mama praten verder met iemand en beslissen, de rechter laten beslissen of gewoon doorgaan zoals het nu is? ik ben benieuwd groetjes een ouder

Ik ben vader van 2 dochters, één van 11 en de ander is bijna 13. Sinds 2010 ben ik gescheiden. Mijn oudste dochter heeft veel moeite met de situatie bij haar moeder. Hierdoor hebben ze veel ruzie gehad en heeft zij ruim 2 jaar geleden een aantal maanden bij mij gewoond. (met toestemming van haar moeder). Ze heeft veel hulp gehad via gesprekken e.d. en is daarna volgens schema weer teruggekeerd naar haar moeder. (50:50 co-ouderschap) Al snel bleek dat de relatie tussen moeder en dochter moeizaam bleef en was het dus wachten tot de volgende ruzies. In september 2019 is mijn dochter wederom bij mij gekomen met de boodschap niet meer terug naar haar moeder te willen. Na overleg met haar moeder is besloten haar bij mij te laten wonen tot in ieder geval het begin van dit nieuwe jaar. De situatie verbetert niet en er is nauwelijks tot geen communicatie tussen hun beide. Natuurlijk help ik mijn dochter waar ik kan, maar kan het niet van haar overnemen. Ik probeer dit echt tussen hun beide te laten, maar dat is zo goed als onmogelijk. Ik verwacht dat mijn dochter permanent bij mij komt wonen. Is dat verstandig? Heeft iemand hier ervaring mee?

Ik ben benieuwd hoe jullie de volgende situatie zien: Mijn ex heeft sinds 1,5 jaar een nieuwe relatie en de kinderen kennen zijn vriendin al een tijdje. Ik heb daar geen moeite mee maar zou zelf ook graag een keer kennis met haar maken. Ik vind het fijn om te weten wie de vrouw is die een rol speelt in het leven van mijn kinderen. Daarnaast lijkt het me goed voor de kinderen om te zien dat hun moeder en de nieuwe partner van hun vader ontspannen met elkaar om gaan. Mijn ex voelt echter weerstand tegen een ontmoeting en wil het liever niet. Helaas is het al eens voorgekomen dat ik iets dat mijn dochter vergeten was niet langs kon brengen omdat zijn vriendin er was, en dat vond ik wel pijnlijk, want normaal gesproken komen we voor dat soort dingen wel altijd gewoon bij elkaar langs. Ik heb overigens zelf ook een nieuwe relatie en mijn ex kent mijn vriend al wel en ze gaan ook normaal met elkaar om. Hoe zien jullie dit?

Op dit moment zitten we in een birdnesting constructie en dus ben ik de ene week in ons huis met de kinderen en de andere week hun vader. We hebben een tweeling van bijna 8 jaar. Sinds 2 maanden weten ze dat we gaan scheiden. We wisselen nu om de week op woensdag in huis en eten dan samen. Zelf vind ik een week de kinderen niet zien erg lang en 1 van de kinderen geeft dit zelf ook aan (als je er naar vraagt of als je bv weg gaat). De ander vindt het wel prima. In deze birdnesting is het voor de kinderen ook heel relaxt nu en kom ik in overleg nu ook soms er extra middag. Echter zijn we Nu aan het puzzelen op een schema wat voor iedereen werkt ook straks wanneer in de zomer hun vader gaat verhuizen en zij dus fysiek zullen moeten gaan wisselen. Heeft iemand van jullie tips wat prettig is en werkt qua schema wanneer ouders bij elkaar in de buurt wonen ?