Hallo, Mijn ex en ik zijn Bijna 2 jaar gescheiden. Hij heeft sinds kort een nieuwe relatie en de kinderen zijn vooral de jongste zijn erg enthousiast over haar. Ik merk dat ik daar als mama zijnde heel veel moeite mee heb. Vooral het idee dat iemand anders voor ze zorgt, ze knuffelt enz. Ik ben heel blij voor mijn ex en gun hem alle geluk met zijn neiuwe partner maar de betrokkenheid en aanwezigheid van haar bij de kinderen vind ik erg lastig. Ben ergens bang dat ze mij minder als mama zien... Liefs jeamie (een onzekere mama)

Dag, ik ben een gescheiden moeder van twee jongens van 17 en 15 jaar. Ondanks dat ik ze enorm stimuleer om naar hun vader te gaan, tot ruzie en tranen toe, willen ze liever niet meer gaan. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan. Mijn ex-man communiceert niet met de jongens, maar blijft mij benaderen.

Hallo allemaal, mijn dochtertje is bijna 7 jaar. En er gaat een hoop veranderen in haar leventje. Mijn vriend(haar papa) en ik gaan helaas uit elkaar. Wij hebben haar dit verteld maar ze raakte uiteraard enorm overstuur. Ik weet niet of ik er wel of niet goed aan heb gedaan. Om toch voorlopig in het huis te blijven wonen en te proberen het zo normaal mogelijk te houden zoals ze gewent was. zodat ze rustig haar schooljaar af kan ronden. Als kinds van gescheiden ouders hoop ik dat jullie ervaringen willen delen. Hoe het voor jullie als kind is. En wat jullie ondanks de situatie fijn vonden of juist fijner hadden gevonden.

Gaan jullie in deze Corona tijd wel op en af naar jullie vader of moeder? Mijn zoon gaat normaal om het weekend naar z’n vader maar durft nu niet ivm Corona maar mist zijn vader enorm, logisch...

Ik heb een dochter van 8 jaar oud. Haar vader en ik zijn 7 jaar uit elkaar, we hebben een goede verstandhouding. Mijn dochter heeft altijd moeite gehad met het slapen bij haar vader. Niet om daar overdag te zijn, ze gaat graag heen. Het gaat meestal in periodes. We hebben vaker een periode gehad waarin we dan afspraken dat ze niet bij haar vader hoefde te slapen. Uiteindelijk kwam het er vanzelf weer een keer van. En nu weer wil ze daar niet slapen. Ze kan niet goed aangeven waar het aan ligt. Ze is daar wellicht te jong voor. Nu wil haar vader dat ik ga liegen, dat ik weg moet, waardoor ze bij haar vader moet slapen. Ik snap dat hij het niet leuk vindt dat ze niet bij hem wil slapen en het voelt voor mij niet goed om te liegen tegen mijn dochter. Heb jij ook in een soortgelijke situatie gezeten en wat had jij graag gewild dat je ouder zouden hebben gedaan of wat hebben zij gedaan?

Ik heb een hele lieve stiefzoon (P) die vanaf de scheiding bij vader woont. P was 5 jaar toen zijn ouders uit elkaar gingen. Zijn moeder besloot 1,5 uur van vader te gaan wonen en is meerdere rechtszaken aangegaan om P mee te verhuizen. Alle verzoeken van moeder zijn afgewezen. Al snel ontstond er een vechtscheiding. P is om de week een lang weekend met moeder (do tot zo) meerendeel vd vakanties en vrije dagen. Ik bespaar je de inhoudelijke details. Bij mama is het altijd feest, papa is slecht en als P weer naar papa gaat, dan gaat ze P zo ontzettend missen!!! Ze is zo verdrietig dat hij weggaat. Woonde hij maar bij haar, dan kon ze hem elke dag knuffelen. Kortom, P voelt zich ontzettend verantwoordelijk voor het geluk van zijn moeder en heeft inmiddels een groot loyaliteitsconflict. P is bijna 9 jaar. De laatste tijd huilt hij veel op de terugweg, als we P ophalen bij mama. Hij is teruggetrokken, wil niet met vriendjes spelen, wil niet meer naar sport. Het is hartverscheurend. Zijn moeder blijft aan hem trekken en gisteren kwam P bij papa met de vraag of hij misschien bij mama mag gaan wonen. Hoe weten wij of P dit echt wil? Of vraagt, omdat het van moeder moet of omdat hij denkt dat hij verantwoordelijk is voor het verdriet/geluk van moeder. Kan je een kind op die leeftijd zelf laten kiezen/ de verantwoordelijkheid geven? Moeten we hem laten gaan? Of blijft het zoals het is en steunen we P en vangen we hem op in de moeilijke situatie. Liefs M

Ik ben sinds 2016 weg bij mijn ex-vrouw en ben sinds dat moment weggehouden bij mijn 2 dochters. Mijn ex heeft mediation en TRIAS van tafel geveegd en het heeft geresulteerd in een rechtzaak waar de rechter aangegeven heeft dat de omgangsregeling moet bestaan uit een weekend, om de week, per maart 2020 bij vader (ik) om de week. Vanaf 2016 tot aan nu zijn mijn dochters(9 en 11) volledig gevormd door hun moeders invloed, loyaliteitsconflict en mijn geforceerde afwezigheid. Dit alles heeft mij financieel en emotioneel uitgeput. Mijn dochters hebben het loeizwaar en hebben mij eigenlijk verstoten, omdat ze hun moeder niet willen kwetsen. In de tijd dat ik ze zie doen ze ook nog eens een dansopleiding(zonder mijn instemming opgestart door moeder) die nagenoeg een hele zaterdagochtend of middag in beslag neemt: dans gaat voor namelijk. Dit gaat van de tijd af die ik hard nodig heb om weer te verbinden. Moeder ondersteunt alleen vanuit haar visie, deelt ongepast volwassen zaken met de meisjes en ondermijnt de papa-weekenden . Volgens mijn dochters ben ik de schuld van alles en moet ik me telkens weer verdedigen / verklaren. Ze geven aan al uit te kijken naar het moment van 12 jr dagt ze zelf mogen bepalen of ze naar papa gaan of niet. Hoe krijg ik dit in godsnaam weer goed , want ik sta 100 - 0 achter na 4 jaar?

Goededag, Ik ben bijna 4 jaar geleden gescheiden van de vader van mijn 2 kids. Nu 13 en 11 jaar. Hij had kort daarna een relatie met een vrouw waar hij nu in september mee gaat samen wonen. Stabiel dus. Na de scheiding heb ik een relatie van 2 jaar gehad wat 2x aan/uit is gegaan. Kids hebben daar wel verdriet van gehad. Daarna nog eens 2 mnd een relatie gehad met een bekende. Ook daar heeft voornamelijk de jongste last van gehad omdat die man mij heel erg gekwetst heeft. Die relatie is begin jan. Over gegaan. Nu heb ik een man leren kennen , date nu 2 mnd. En gaat super goed. Hij heeft geen kids, mijn kids weten zijn naam en dat ik met hem date. Ze vinden t erg fijn dat hij geen kids heeft. Door eerdere ervaring met mn ex die 3 kids had wat niet geheel klikte ( 2 jaar) Zij zeggen dat ze hem graag willen ontmoeten en dat ik niet zo moeilijk moet doen om te wachtte. Maar hoe weet ik dat ze dit menen. En dit niet zeggen om mij gelukkig te maken. Ik wil ze namelijk niet steeds teleurstellen als t op niets uit draaid. Wat altijd kan gebeuren natuurlijk. Dat beseffen zei ook wel. Dus wat is handig?

Als er onveiligheid is bij de andere ouder, die zich niet aan de maatregelen van Corona houdt, mag ik mijn zoon van 6 jaar thuis houden? Dit heb ik eerder meegemaakt, dat mijn zoon met zijn vader in een huis vol met visite was en een verjaardag heeft gevierd. Daarbij weet ik niet waar hij gaat slapen, omdat vader geen openheid geeft. Wordt er geblowd en gerookt in huis en is er een heftige ruzie geweest tijdens een verjaardag, waar kinderen getuigen van waren.

Ik loop tegen een lastige situatie aan. Ik heb mijn vriendin ruim twee jaar geleden voorgesteld aan mijn dochter(10jr). Mijn dochter is overigens iedere twee weken een weekend bij mij. In die tijd gaat het op en neer. We hebben het contact opgebouwd, weer wat afgebouwd en weer terug. Maar nog altijd krijg ik van haar moeder terug dat mijn dochter niet onder woorden kan brengen wat haar precies stoort of waar ze last van heeft. Ik heb echt 1 op 1 quality tijd momenten met mijn dochter. Mijn vriendin geeft ons die ruimte ook. Ze bemoeit zich zo min mogelijk met de opvoeding, dat is ook echt aan mij. Maar nu na al die tijd en alle pogingen zien mijn vriendin en ik niet meer wat wij nog meer kunnen doen. Heeft er iemand nog tips of adviezen, wellicht hebben wij nog dingen over het hoofd gezien.