Dag allemaal, Een tijdje geleden vanuit mijn werk een workshop gevolgd. Heel dubbel, want ik zat er enerzijds als professional, en anderzijds als mama van een tweejarige dochter,wetende dat ik binnen een bepaalde tijd zou gaan scheiden (maar ik had het toen nog niet bekend gemaakt) Ik wil jullie bedanken, dat ik heb mogen kijken naar jullie (kinderen) met andere ogen. Ik heb jullie bedenkingen meegenomen in het uitzetten van afspraken over de zorg voor onze dochter. Gelukkig hebben wij geen vechtscheiding en verloopt alles gemoedelijk en zachtaardig. Jullie workshop heeft me alert gemaakt, waardoor mijn (bijna)exman en ik keuzes hebben gemaakt die goed zijn voor onze dochter op de eerste plaats, voor onszelf in de tweede plaats. Ik wil jullie ook meegeven, dat de keuze om te scheiden, en de invloed die die keuze heeft op ieders leven, de moeilijkste was die ik ooit in mijn leven heb moeten maken. Je wil als ouder het beste voor je kind, wil hem of haar niet blootstellen aan schadelijke situaties en soms is een scheiding dan het beste. Maar weet dat er veel tranen, gepieker en buikpijn aan vooraf is gegaan, soms wel jarenlang. Ook jullie ouders hebben dus hun strijd gestreden, in hun hoofd en hart: wel of niet gaan scheiden? Veroordeel hun soms niet te snel, vanuit jullie pijn (die terecht is!) Ook zij hebben hun verdriet gehad, alleen laten ze die vaak niet aan de kinderen zien (waardoor jullie misschien een verkeerd beeld hebben en het soms lijkt alsof ouders zomaar de knoop doorhakken en gaan scheiden) Dank jullie wel, om jullie verhaal te delen. Het maakt dat wij als ouders van onze dochter, samen verder gaan als team. Niet als geliefden, wel als eeuwig team voor onze dochter. Succes in alles wat jullie doen!

Lieve jongeren, ik ben een moeder van twee zonen van 11 en 12 jaar. Ik ben 4 jaar geleden weggegaan wegens huiselijk geweld (blijf van mijn lijf huis) en ook gescheiden. De kinderen waren in het begin bang om naar hun vader te gaan maar ik heb ze toch om het weekend laten gaan (gerustgesteld in gesprekjes) en de tijden dat ik moest werken.(onregelmatig beroep). Hun vader was al eerder getrouwd geweest, twee kinderen uit eerste huwelijk (37 & 39 jaar), drie kinderen uit tweede huwelijk (15, 18 & 20) Kinderen uit eerste huwelijk hebben vreselijke scheiding meegemaakt en hun moeder vervolgens 5 a 6 jaar niet gezien... Kinderen uit tweede huwelijk zijn door hun moeder bij vader weggehouden. Hij heeft ze 14 jaar niet gezien en nog niet. Ik wilde dat hem niet aan doen en ook mijn jongens niet want ieder kind heeft recht op een vader én een moeder...(ondanks mijn eigen ervaringen met hem) Helaas, nu zijn we 4 jaar verder en willen de jongens bij vader wonen en niet meer bij mij zijn... (ze zijn erg gemanipuleerd en praten naar over mij) Vorig jaar jeugdzorg ingeschakeld en de hele malle molen doorgegaan...dat nemen ze mij nog meer kwalijk... Wat moet ik doen?... ze loslaten en dan maar wachten tot ze zelf gaan komen? Of toch doorgaan met die gedwongen gesprekken bij Jeugdzorg? Vriendelijke groet van een moeder die verscheurd wordt door verdriet... Joyce.

Hoi allemaal, ik zit met een groot dilemma. Mijn (ex-)man heeft een maand geleden aangegeven te willen scheiden om het geluk te vinden bij zijn nieuwe vriendin (die hij al een jaar bleek te hebben). We zijn net begonnen met mediation en onze kinderen (11 en 13 jaar) hebben aangegeven hoe ze de ouderverdeling zouden willen zien (doordeweeks bij mij en in het weekend bij hem). Mijn ex blijkt daar grote moeite mee te hebben en vindt hun verdeling niet in hun eigen belang (dan hebben ze alleen een weekendvader). Hij wil graag co-ouderschap volgens een planning die ook goed aansluit bij het co-ouderschap van zijn nieuwe vriendin (ma en di bij mij, om de week wo, do en vr bij hem en om het weekend). Aangezien hij niet luistert naar de wensen van zijn kinderen, moet ik dus voor hen opkomen (hij denkt dat ik ze hierin negatief beinvloed). Hoe kan ik nu het beste omgaan met deze lastige situatie, aangezien ik bang ben dat het op een vechtscheiding dreigt uit te lopen? Wat zijn jullie ervaringen hiermee? Alvast bedankt voor jullie reacties.

Hoi, Ik zit met een dilemma. Wij zijn nu ruim 3 jaar gescheiden. We wonen beide in hetzelfde dorp op fietsafstand van elkaar. Samen hebben we een co ouderschap. De kinderen (6 en 8) zijn om het weekend bij 1 van de ouders. Doordeweeks vaste dagen bij de vader of bij mij. Het contact tussen ons gaat goed. Nu is het zo dat de vader van mijn kinderen wil dat ik op de dagen dat de kinderen bij hem zijn ik op afstand blijf. Daarmee bedoelt hij dat met zoals een koningsdag ik niet mag komen kijken naar de kinderen als deze spelletjes doen in het dorp of voetbaltoernooien. Ik ben zelf van mening dat het in het belang is van het kind dat de mogelijkheid er is dat we daar beide kunnen zijn. Hij verschilt hierin van mening. Wat is wijsheid om te doen?

Dag lieve adviseurs, Als gescheiden moeder schakel ik jullie hulp in. Fijn dat jullie me willen helpen of in ieder geval even naar mijn vraag willen luisteren. Ik maak me zorgen om mijn dochter. Vier en een half jaar geleden zijn wij gescheiden. In alle redelijkheid, het contact tussen ons is goed. Wij praten niet negatief over elkaar, maken goede afspraken, respecteren elkaar, maken geen ruzie. Ook nooit gedaan. Op papier klinkt dat goed, in de praktijk is dat soms best slikken maar ik geloof wel dat we het redelijk goed doen. Mijn dochter, van elf, lijkt echter steeds bozer te worden. Ik sluit niet uit dat de pubertijd mee speelt. Het kan ook zijn dat er iets anders is. Haar vader is vorige week getrouwd, met een vrouw waarvan zij zegt dat zij haar niet aardig vindt. Voor de bruiloft heeft zij lang last van heel veel buikpijn gehad. Nu lijkt dat wat beter te gaan. Maar onderhuids voel ik dat er wat broeit. En ik voel dat ik haar niet kan bereiken. Zij uit haar boosheid naar haar broertje en reageert op hem af. Naar mij toe is zij lief als we alleen zijn maar juist in het samenzijn met ons drie, is zij snel geïrriteerd en het lijkt of zij overal een wedstrijd van maakt. Zou het kunnen dat zij twijfelt aan mijn liefde voor haar, dat zij bang is dat ik meer van haar broertje hou dan van haar? Of is dit gewoon pre pubertijd? Mijn belangrijkste vraag aan jullie; hoe kan ik haar (weer) bereiken, welke woorden gebruik ik zodat zij weet dat ik er voor haar ben? Het voelt alsof ze telkens weer een grens van me verlangd; herkennen jullie dat? Wat kan deze moeder het beste voor haar dochter doen? Veel dank voor jullie moeite en antwoord! Liefs, Patries

Hallo, ik ben een oma, maar door expartner van mijn dochter in scheiding gezogen. Kinderen zijn inderdaad kind van de rekening. Er is totaal geen communicatie. Mijn dochter heeft alles, maar dan ook alles geprobeerd om een en ander in goede banen te leiden, maar door vreemde adviezen en fouten zit ze nu in situatie, dat de kinderen, 7 en 8 jaar, in het diepe worden gegooid. Hoe kan zij hiermee omgaan? Ik ben als oma in deze situatie gezogen, door ex partner. Als oma mag je blijkbaar niet betrokken zijn bij je dochter en kleinkinderen, want ex partner heeft mij als reden gebruikt voor scheiding. Ik zou heel graag met lotgenoten hierover praten, zowel met jongeren als ouderen. Waar kan ik hiervoor terecht?

Vechtscheiding, scheiding is uitgesproken, prachtig osp. Maar ex houdt zich niet aan het osp. Heeft een nieuwe partner waar hij al 2 jaar mee samenwoont. Mijn kinderen willen niets van die nieuwe partner weten, hoeft ook niet volgens ons osp. Gevolg is dat, hoeveel de kinderen ook van hun papa houden, ze niet naar hem toe kunnen en papa elders 2 x per week ontmoeten. Geen weekenden, geen dagjes weg. Ze mogen papa niet bellen, dat wil die vriendin niet. Bjz, maatschappelijk werk, school, huisarts, politie, advocaat, mediator, iedereen biedt hulp, maar papa kan, mag of wil niets. Hoe lang moeten mijn kinderen nog in deze situatie blijven? Met name de oudste gaat hier kapot aan. Slaapt slecht, is helemaal op. Is down. Ik probeer alles, wil niet vechten met mijn ex. Hoe los ik dit op? Waarom mag mijn ex zijn kinderen van alles beloven en vervolgens geen enkele belofte nakomen? Waarom mag hij dreigen dat hij de kinderen van me afpakt? En hoe bedoelt hij dat? Waarom is er geen wet dat een osp nageleefd MOET worden? Wie doet met me mee en gaat met mij proberen die wet er door te krijgen?

Ik lees hier veel over vechtscheidingen maar die heb ik gelukkig niet gehad. Ik kan wat dat betreft wel zeggen dat ik een voorbeeldscheiding heb gehad maar het zal in de ogen van mijn kinderen wel anders zijn dacht ik. Ik heb nooit ruzie met mijn ex gehad en in overleg gaat alles soepel. Toch bleven er dingen knagen of ik het wel goed had gedaan. Ik heb het boek van jullie aangeschaft en dat in één ruk uitgelezen en ik kan voor mijzelf besluiten dat ik het heb gedaan met maar 1 doel voor ogen, weer gelukkig worden en het allerbeste eruit halen voor mijn kinderen. Ik heb mijn kinderen het boek ook laten lezen en gevraagd wat ik goed en fout heb gedaan wat betreft de scheiding. Hun antwoord hierop was dat ik de meeste dingen had gedaan die in het boek stonden en dat ze blij zijn dat mijn ex en ik nooit ruzie hebben gehad en dat we nog normaal tegen elkaar blijven doen. Ik vind het heel belangrijk om mijn kinderen een goede basis te geven, zij hebben er tenslotte niet gekozen voor gekozen dat hun ouders uit elkaar zijn gegaan. Dit moeten zich alle ouders realiseren die gaan scheiden, stel het belang van het kind voorop het is niet hun keuze geweest dat ouders uit elkaar gaan.

Regelmatig lees ik situaties waarvan ik denk, die heb je in een " normaal" gezin ook, maar dat wordt dan toegeschreven aan de scheiding. Dat is niet helemaal eerlijk en geeft 1 of beide ouders een negatieve tik. Neem bijvoorbeeld dat er aan een studie in de ogen van het kind niet genoeg bijgedragen wordt. In een normale gezinssituatie kan dit ook zo zijn, omdat er iets speelt wat belangrijker is op dat moment. Zo komen er ook in wat je noemt normale situaties onenigheid voor tussen ouders en kind, ligt dit dan aan de scheiding of bijvoorbeeld aan de Pubertijd? Of aan beiden, ook dat is mogelijk. Dat wilde ik even kwijt.

Samengesteld gezin + een gratis ex! Ik heb twee kinderen met mijn ex, mijn vriend heeft ook twee kinderen en daar de volledige zorg voor. Nu zijn wij een samengesteld gezin van zes! Super leuk, druk en soms lastig maar vooral heel gezellig. Er is altijd iemand om mee te spelen of mee te praten. Maar er is nog een extraatje; de ex-partner! De ex van mijn vriend heeft er voor gekozen om vreemd te gaan in hun relatie en toen hij daar achter kwam is ze vertrokken. Zonder haar kinderen! Ze heeft ze gewoon in de steek gelaten. De kinderen zijn dus door de rechter aan mijn vriend toegewezen. Ik maak dingen met zijn ex mee die ik niet begrijp, ook de verhalen van de afgelopen jaren begrijp ik niet als moeder. Hoe kun je je kinderen zo in de steek laten? Hoe kun je het over je hart verkrijgen om maar met 1 kind op vakantie te willen terwijl je er twee hebt! En hoe kun je als moeder je kinderen confronteren met huiselijk geweld?? Mijn vriend zijn ex wordt geslagen door haar nieuwe partner. Het ene moment wil ze van hem af, het volgende moment is er allemaal niets gebeurt en gaan ze weer samen verder. In de winter van 2013 kwamen de kinderen iedere 2 weken wanneer ze weer een weekend bij "mama" waren geweest met een ander verhaal thuis. Mama gaat scheiden, Mama gaat alleen wonen en daarna Mama en .... zijn weer bij elkaar! Iedere 2 weken opnieuw!!!! Hoe kun je als moeder na een vechtpartij huilend bij je dochter in bed kruipen en troost zoeken? Ze is nog maar 9!!!! Hoe kun je als moeder ruzie maken met je vriend en aan je kinderen gaan trekken om ze mee te nemen, ook al weet je dat je niet mag autorijden!! Hoe kun je je kinderen afmelden voor hun sport of zwemles als je als ouder geen zin hebt om te gaan. Hoe kun je je kinderen voor je laten liegen en alle communicatie met de andere ouder laten regelen? Hoe kun je je kinderen op die manier opvoeden? Iedere 2 weken komen ze helemaal ontregelt thuis. Ik weet niet zo goed wat ik met haar moet. De kinderen zijn loyaal aan hun moeder natuurlijk en missen haar ook wanneer ze bij ons zijn. Logisch, dat geeft ook niet. Ik hoef de plaats van hun moeder ook niet in te nemen. Maar ik zorg voor ze alsof het mijn eigen kinderen zijn en heb met ze te doen. Ik zie het verdriet, de pijn en de frustratie. Maar ik heb het AMK gebeld en zij spreken van pedagogische verwaarlozing en als kinderen omstander zijn van huiselijk geweld is er ook sprake van kindermishandeling. Maar omdat de kinderen via schoolmaatschappelijk werk worden geholpen en wij als verzorgers de juiste instanties en hulpverlening al hebben ingeschakeld laten zij het daarbij. Er wordt geen onderzoek ingesteld. Zelfs niet nadat ik de politie had gebeld toen mama tegen de afspraken in de kinderen kwam ophalen. Ze wilde binnendringen en vertelde mij dat wat ik deed niet kon!!! Ik was niet hun moeder!!! Dat zei ze. Wat zij doet! Dat kan toch niet??? Haar zoontje is van angst onder te tafel gedoken!!! Dat kun je je kinderen toch niet aandoen? Ik zit met mijn handen in het haar, ik zie dat de kinderen enorm worstelen. Mama wil niet meer met ons praten en vind dat wij het allemaal ook niet goed doen. Want in ieder gezin is wel eens ruzie!! AAARRCCHHH!!! Ze moet wakker geschud worden en de kinderen op de eerste plaats zetten! Maar dat doet ze niet en van mij of mijn vriend neemt ze niets meer aan.... wat kan ik nu nog doen? Ik wil de situatie oplossen maar dat kan niet. Maar misschien hebben jullie wat tips voor mij hoe ik moet omgaan met mijn situatie?