Hallo, Ik ben een paar maanden geleden gescheiden en ben de vader van twee zoons die ik samen met de moeder opvoed (co-ouderschap). Graag wil ik weten hoe kinderen van gescheiden ouders de verjaardagen van de ouders en de Vaderdag/Moederdag invullen. In het ouderschapsplan van mij van een half jaar oud staat niet precies beschreven hoe de verjaardagen van de ouders en Vaderdag/Moederdag op de dag zelf verlopen. In mijn ouderschapsplan staat zoiets van …. vaderdag en de verjaardag van de vader worden bij de vader doorgebracht en de moederdag en de verjaardag van de moeder bij de moeder, ook indien deze dag valt in de week van de andere ouder …… Dit is helemaal niet duidelijk. Ik weet dus niet wat ik kan verwachten en weet ik ook niet wat de meeste kinderen van gescheiden ouders doen in zo’n situatie. Dit vind ik wel belangrijk om te weten voordat ik dit met mijn kinderen bespreek. Vragen aan jullie als kinderen en ouders in Nederland: (1) Graag wil ik weten wanneer de kinderen naar de vader of moeder gaan voor Vaderdag/Moederdag, op de dag zelf of de zaterdag(avond) voor de Vaderdag/Moederdag?. (2) En wat is gangbare tijd om naar de andere ouder te gaan bij verjaardagen indien de kinderen bij de andere ouder zijn? Ook indien allen vakantie hebben?

Ik zit met een lastige situatie. De scheiding duurt inmiddels jaren en hoe graag ik ook zou willen dat m' n kinderen weinig merken van het gedoe..... helaas krijgen ze daar de laatste tijd meer van mee dan goed is en hebben ze er echt last van. We wonen al jaren niet meer in hetzelfde huis dus het zou niet hoeven gebeuren maar omdat de papieren niet opschieten en de kinderen bijna als spionnen worden gebruikt is in mijn ogen het verdrietige dieptepunt bereikt. Ik weet dat de kids altijd de verliezer zijn in een scheiding maar het moet geen jaren duren en een kind moet wel kind mogen blijven.... M' n oudste is vandaag in huilen uitgebarsten en vroeg wanneer de scheiding eindelijk klaar is. Of er dan niets is wat ik kan doen om te zorgen dat we allebei een handtekening zetten. Helemaal fout, maar ik ben ook maar een mens, zeg ik dat ik vorig jaar al het advies had gekregen om dan zolang er geen medewerking aan een scheiding was, gewoon de kids niet naar hun vader te laten gaan. Omdat hij dan wel in gesprek zal gaan om tot een getekende scheidingsakte te komen. Nou mama doe dat dan maar want dit is echt niet leuk meer. Dat zei m' n ventje van 10. Ik word daar echt heel verdrietig van want zo een machtsmiddel heb ik nooit willen gebruiken omdat ik mijn ex daarmee misschien wel dwing, maar ik doe daar denk ik vooral m' n kids waar ik zielsveel van houd pijn mee. En hoe graag ik ook dingen wil..... ik wil ze niet ten koste van m' n kids. Alleen raak ik nu in tweestrijd, ze weghouden bij hun vader tot hij meewerkt aan scheiding doet ze pijn omdat ze hem niet zien, maar alles laten zoals het nu is doet ze ook elk papaweekend meer zeer..... Wat is nu de beste beslissing in het belang van m' n kids ?????

Mijn ex en ik zijn inmiddels 7 jaar gescheiden, wij hebben toenmalig afgesproken dat de kinderen om het weekend en 1 1/2 dag door de weeks bij hun vader zijn, dat was toen goed om verschillende redenen. Nu wilt mijn ex de verdeling evenveel hebben onder elkaar. Voor mijn gevoel wil ik dat wel maar dan week op week af omdat mij dat praktischer lijkt naar de kinderen toe qua spullen heen en weer, beide ouders beleven dan een hele week met de kinderen en hun school en hobby's. Met de mediator zijn we er niet uit gekomen omdat wij allebij onze redenen hebben waarom iets wel of niet te doen. Mijn vraag is of jullie weten welke verdeling voor de kinderen het beste is? Ik weet dat kleine kinderen de ouders vaker moeten zien om de binding goed te houden, maar hoe zit dat met de leeftijd 8 en 11? Wat is de ervaring van kinderen met vaker en minder vaak wisselen?

Ik ben op zoek naar ervaringen van (jong) volwassenen wiens ouders uit elkaar gingen toen zij als kind 18+ waren. Hoe heb je dat ervaren?

hallo ik ben 2 jaar geleden gescheiden we hebben samen 2 kinderen van 12 en 18 jaar. het ene kind(18) woont bij vader het andere kind (12) woont bij moeder Ik word al 2 jaar lastig gevallen door mijn ex Hij bedreigt mij,maakt, mij zwart tegenover de kinderen en is zeer agressief waar de kinderen bij zijn. Hij is in de tussentijd ingetrokken bij een vrouw waar hij geen relatie mee heeft(zegt hij) en ik heb inmiddels een nieuwe vriend waar ik niet mee samenwoon. De kinderen hebben mij gevraagd om te kiezen tussen hun en mijn nieuwe vriend. ik vind dat niet terecht. Mijn kinderen hebben dan ook besloten om bij hun vader in te trekken wat ik niet kan accepteren. Ik voel mij ook een beetje in de steek gelaten en ben heel verdrietig. Iemand ook zoiets meegemaakt? graag hoor ik reacties

Goedemiddag, We zijn nu ruim een jaar gescheiden. Het lijkt goed te gaan met mijn dochter van 8 jaar. Niet echt in een vechtscheiding verstrikt geraakt maar uiteraard wel wat obstakels moeten nemen waar ze vast en zeker wat van mee gekregen heeft. Wonen beiden in dezelfde stad en hebben co-ouderschap. Mijn dochter geeft gelukkig aan wanneer ze zich verdrietig voelt en stelt vragen als waarom we niet meer bij elkaar zijn en waarom we niet meer bij elkaar kunnen komen. En ze mist mama als ze bij papa is en mist papa als ze bij mama is. Dan heeft ze een heimwee gevoel in haar buik zegt ze. Volgens mij heeft ze ook behoorlijk last van een loyaliteitsconflict. Op school gaat het wel wat minder, maar niet desastreus. Ze is wel af en toe minder geconcentreerd en vaak moe omdat ze moeite heeft om in slaap te komen....dan gaat er waarschijnlijk heel wat in haar hoofdje om. Wat haar verder echt dwars zit volgens mij, want dat komt zo nu en dan terug, is dat wij schijnbaar in de goede tijd gezegd en beloofd hebben dat wij nooit zouden gaan scheiden. En ze neemt ons dat kwalijk....dat we dat gezegd hebben en dus toch zijn gescheiden. Voor de rest is ze bij mij thuis een vrolijk meisje, speelt met verschillende vriendinnetjes, zingt en danst, is gewoon kind, met dus af en toe een verdrietig moment. Mijn vraag concreet is: gaat het goed met haar of lijkt het goed te gaan en komt misschien in een later stadium het echte verdriet en gaat ze er last van krijgen. Helpt het nu om haar met iemand te laten praten, een kinderpsychologe die kinderen begeleidt en kinderen leert om met het verdriet van de scheiding om te gaan. Of maak ik het dan voor haar zwaarder dan ze het wellicht nu voelt? Wat vinden jullie? Heeft het jullie geholpen of juist niet? Of had je het juist graag gewild? Ik hoor het graag! Dank!

Beste lezers, Ik ben zojuist in de " achtbaan" gestapt die scheiding heet. Los van alle heftige emotionele ervaringen, wil ik dit verhaal toch met jullie delen, zodat ikzelf als ouder wellicht beter kan begrijpen waar mijn familie zich doorheen moet wringen. Eerst iets over mijzelf, Ik ben dus Eric, 38 jaar oud, getrouwd en vader van 3 pracht mannen. In 2008 ben ik getrouwd met het mooiste meisje wat ik sinds 1994 kende. Vanaf 1999 kregen wij een relatie. We hebben pracht tijden gehad samen. En de geboorte van de jongens was, stuk voor stuk. Schitterend!! Echter groeiden we steeds verder en verder uit elkaar. Er was geen intimiteit meer, en irritaties over kleine dingen werden heftiger. De laatste drie jaar zijn behoorlijk slopend voor mij geweest. Verschillende dingen geprobeerd, gezinstherapie, mindfullness training en een eigen coach gehad. Sinds juni van dit jaar weer gezien dat het mis liep en toen weer de stap naar de gezinstherapeut gemaakt. Helaas loopt dat nu niet meer. Zonder in verwijten te vallen, het werkt niet meer tussen ons en er is totaal geen gevoel meer. Toen heb ik besloten om er een punt achter te zetten. Omdat ik denk, dat het naar de jongens toe niet eerlijk is om zo met elkaar om te gaan zoals wij deden. Wat doe ik dan hier als ouder, zul je je afvragen. Welnu, ik vind dat het belang van de jongens boven alles uitgaat. Hoe kunnen zij hiermee handelen? Wat zouden hun belevingen zijn. En hier kom ik op het punt waar ik jullie (jonge lezers) uitnodig om allerlei reacties achter te laten zodat ik beter zou kunnen anticiperen op het gedrag, gevoel en beleving van de jongens nu. Ze zijn nog erg jong, maar doorgaan zoals wij deden was ook geen optie. Wij, als ouders ,zijn nog in "speaking terms" zoals dat heet. En ook ik hoop, dat ook voor mijn partner het belang van de jongens boven alles gaat. Ik verneem graag van jullie wat bepaalde signalen kunnen zijn. Dingen als verdriet, ontwijk gedrag, pesterijen etc, wat kan ik als papa figuur doen? De jongens zijn nu 8 , 5 en 3 jaar. Groet Eric

Mijn man en ik gaan scheiden. Over 3 maanden heeft hij de beschikking over nieuwe woonruimte, hij gaat dan weg. We kunnen eerst geen co-ouderschap invullen omdat zijn nieuwe woning 75 km verderop is en onze oudste naar school gaat. We zullen het eerst dus moeten doen met een omgangsregeling. Wij hebben twee kinderen van 3 en 4 jaar. Wat is het juiste moment om het ze te vertellen? Ik denk dat dat is op het moment dat we samen een kamertje voor ze in kunnen richten in hun nieuwe woning bij papa. Ik denk dit omdat zelfs de oudste nog geen besef van tijd heeft. Gister, vandaag, morgen, hij haalt het allemaal nog doore elkaar. Moeten we ze nu al belasten met het feit dat papa over 3 maanden ergens anders gaat wonen? Ik zou graag van ervaringsdeskundigen (lees: kinderen) horen wat we het beste kunnen doen.

Als mama van een dochter die te maken heeft met gescheiden ouders wil ik graag mijn verhaal delen. Mijn dochter Sara was 11 maanden toen mijn toenmalige man en ik uit elkaar gingen. Een vreselijke tijd...een tijd waarin mijn toenmalige man en ik lijnrecht tegen over elkaar stonden en elkaar eigenlijk rechtszaak na rechtszaak alleen maar verdrietiger maakten. Ik was verdrietig maar ook heel dankbaar dat Sara zo klein was en het hele traject niet bewust heeft meegemaakt. Ondanks mijn verdriet was het Sara die mij hielp de juiste keuzes te maken. Wat er ook gebeurde ik mocht geen wrok tonen naar haar vader...de man waar ik ooit zo gelukkig mee was en waarmee ik dit prachtige meisje op de wereld heb gezet! Ik liet mijn woede, angst en verslagenheid niet zien als hij haar kwam halen...en ik heb haar altijd met alle flair die ik uit mijn tenen moest halen mee te geven. Juist voor haar. Zodra de deur zich sloot...stortte ik volledig in maar ik gunde mijn toenmalige man mijn tranen niet en Saar wilde ik haar liefde voor beide ouders laten zijn zoals dat altijd is geweest. Mijn toenmalige man is een goede liefdevolle papa en mijn emoties mogen Sara nooit daarin beïnvloeden! Dolblij als zij weer thuis kwam en ook op die momenten heb nooit gevraagd hoe het bij papa was...als ze tevreden is en blij dan weet ik dat het goed zit en dat is belangrijk...andersom geldt dat precies hetzelfde haar vader zal zich ook niet bemoeien met de opvoeding zoals die bij mij thuis is. Het was moeilijk voor mij als mama van een dochter die nog geen jaar oud was haar te laten gaan en totaal geen invloed te hebben op de situatie bij haar familie aan haar vaders kant.. Maar keer op keer prentte ik mijzelf in... Zij zijn een warm gezin waarin ik jaren lang een thuis vond...haar vader is lief voor Saar...dus ik moet het loslaten..ook ter zelfbescherming! Ik moest op de dagen dat zij er niet was het los kunnen laten zodat ik als mama kon opladen voor het moment dat ze weer terug kwam. Wij zijn nu bijna 7 jaar verder, ik weet niet waar Sara is in de weekenden, ik ben nooit bij haar vader thuis geweest en ik heb zijn vrouw nooit ontmoet...dat vind ik jammer maar ik heb respect voor hun wensen. Ik vraag niet aan Sara wat ze gedaan heeft, hoe haar kamer eruit ziet, of zij daar gelukkig is...omdat ik voel dat zij gelukkig is en geniet van de dagen met haar vader. Sara vertelt daardoor uit zichzelf wat zij gedaan heeft maar ook vaak helemaal niets en het is fijn voor haar dat zij die vrijheid heeft te houden van twee verschillende gezinnen zonder dat er oordelen zijn. De eerste jaren waren zwaar...want je moet je kindje veeeeel te jong loslaten...bij de oppas krijg je een verslag in een schriftje maar bij haar papa natuurlijk niet maar die zware jaren hebben mij zoveel gegeven nu. Doordat we respect hebben en elkaar vrij laten in de opvoeding van Sara..kom je naar elkaar toe. Zo ontvang ik van haar vader regelmatig foto's als Sara bij hem is, staan wij als ouders samen aan het sportveld en kunnen we hartstikke goed door 1 deur...letterlijk want het blijft door alleen mijn deur maar dat is oké! Hij heeft die keuze zo gemaakt en is dankbaar voor het feit dat ik niet eis te zien waar Sara verblijft als ze niet bij mij is en wie haar "lief" moeder is de weekenden die zij daar verblijft! Sara weet dat het in ieder gezin anders is en kan zich bij iedereen daardoor makkelijk aanpassen. Ik heb de hoop dat ik de vrouw van mijn toenmalige man nog eens ontmoet en dat er een klik is...waar ik vanuit ga omdat wij Alletwee voor de kleine Sara zorgen. Maar als dat niet zo is...is dat ook oké omdat het niet om mij gaat maar om Sara. Sara is inmiddels bijna 7 jaar, van de tijd dat wij gescheiden zijn weet zij niets...zij weet dat ze om het weekend en wanneer zij en haar vader willen zij elkaar altijd kunnen zien en bellen. Ik ben inmiddels getrouwd en heb nog twee dochters gekregen..dankbaar ben ik met mijn huidige man die Sara als zijn eigen dochter beschouwd. Toch weet ik dat Sara een rugzakje mee draagt. Zij zoekt nog altijd troost in het duimen, ze is extreem gevoelig, ze oogt kwetsbaar....en dat mag want die kwetsbaarheid geeft ons aan: "Knuffel mij een beetje extra, verlaat mij niet, hou van mij" En dat doen we ook...we kijken extra goed naar haar..zij moet stralen want ik wil later horen... "Papa, mama....ondanks jullie verdrietige jaren kunnen wij samen naar jullie trouwfoto's kijken als een prachtig boek en herinneringen ophalen en heb ik altijd het gevoel gehad dat jullie mij boven jullie verdriet hebben gezet....dat het zwaar was ook voor mij maar dat het bij het leven hoort..jullie kunnen daardoor als vrienden op mijn eigen bruiloft zijn...mij respecteren in mijn keuzes...en dat mijn keuzes komen uit mijn hart en niet uit de liefde die ik meer voor een ander voel want... Ik hou van jullie allebei evenveel met de afstand als enige verschil"

Hallo, Een vraagje voor jullie en graag jullie advies in deze. Mijn ex partner en ik zijn sinds een jaar uit elkaar. Nu is onze dochter binnenkort jarig, ze wordt acht jaar. Ik zou het kinderfeestje het liefst samen met haar vader willen geven, omdat ik denk dat zij dit leuk vind. Ik wil haar ook op deze manier de boodschap mee geven dat ondanks dat papa en mama niet meer bij elkaar zijn, wij nog wel steeds vrienden zijn, wat ik ook steeds bij haar aan geef als ze vragen heeft over de scheiding. Nu vraag ik mij af of dit wijsheid is of wellicht juist verwarring bij haar brengt en verwachtingen schep die wij niet kunnen waarmaken. Ik wil de vraag niet direct aan haar stellen, daar vind ik haar nog te jong voor, een te belastende vraag. Maar dat is wat ik denk als ouder, wellicht ervaren jullie dit als kind heel anders. Zie jullie reactie dan ook graag tegemoet! Groet, Lie