Lieve allemaal, Mijn man en ik gaan uit elkaar. Ik, als moeder, heb de knoop doorgehakt, omdat de ruzies plaatsvonden waar de kinderen bij waren, en mijn man niet kon ophouden. Mijn oudste dochtertje is ruim 3,5 jaar en mijn zoontje is net 2 jaar. Hij wil co-ouderschap, maar ik zie dat niet zo zitten, omdat ik 'denk' dat het voor de kinderen te veel gedoe is iedere keer verhuizen. De ene week vriendjes bij het huis van de vader en de andere week vriendjes bij mij in de buurt. Hoe ervaren jullie dit? Tevens is het zo dat ik als moeder een eigen bedrijf heb. Dit betekent dat ik de aller aller aller leukste baan ter wereld heb, wat mij ontzettend veel energie geef waardoor ik 'denk' ook een veel leukere moeder te zijn. Zo heb ik ook het boek Top moeders gelezen over kinderen met ambitieuze moeders. Hierin komt naar voren dat kinderen van moeders met een carriere eigenlijk heel blij zijn met hun moeder. Ik vroeg mij alleen af of er ook ervaring is met gescheiden moeders die en voor de kinderen zorgen en een drukke baan hebben en de meeste zorg voor de kinderen op zich willen nemen. In de praktijk betekent dit dat ik mijn werk flexibel kan inplannen, maar soms ook in de file sta zodat een oppas, of nanny de kinderen moet ophalen van de creche. Hoe kijken jullie hier tegenaan? Alvast heel veel dank voor jullie feedback. Groeten, Bianca

Hallo allemaal, Mijn stiefzoon zit in groep 8. Hij twijfelt of hij in het dorp van zijn moeder naar de middelbare school zal gaan, of in de grote stad waar zijn vader en ik wonen. Hij woont nu bij zijn moeder, wij wonen 200 kilometer van haar vandaan. Hij zegt dat áls hij gaat verhuizen, dat hij dat het beste nu kan doen, want naar de middelbare school gaan is sowieso een grote verandering. Wij hebben tegen hem gezegd dat hij zelf mag kiezen wat hij het liefste wil. Dat wij achter hem staan, wat hij ook beslist. Dat hij bij ons van harte welkom is, maar dat we niet boos of teleurgesteld zullen zijn als hij bij mama blijft. Ik twijfel nu heel erg of we daar wel goed aan gedaan hebben. Zal de druk van het nemen van die beslissing niet teveel zijn? Heeft een van jullie hiermee te maken gehad?

hoi , Kan iemand mij advies of een tip geven . Mijn ex en ik zijn ongeveer 7 jaar geleden gescheiden . Nu komt hij de laatste tijd onze afspraken van het convenant niet meer na . En raad eens wie er de dupe van zijn .....de kinderen !!! Mag hij dat zomaar ?? of is er toch een weg dat hij zijn afspraken moet nakomen . oja .....het gaat natuurlijk over geld , waar helaas alle ruzies tegenwoordig over gaan !

Hallo, heel graag wil ik jullie advies, meningen en ervaringen over hetvolgende: Mijn ex en ik hebben twee dochters, van 4 jaar en 1 jaar. De oudste zit dus net op school. Mijn ex en ik wonen nu nog op 5 kilometer van elkaar. Dit gaat veranderen. Hij wil gaan samen wonen op een afstand van ong. drie kwartier rijden van hier. (zijn vriendin heeft ook een kindje, dus ze willen op de tussenweg gaan wonen). De kinderen zijn om het weekend, en iedere maandag en dinsdag bij hun vader. Dus betekend dit dat ze op maandag en dinsdag altijd minstens drie kwartier in de auto moeten om naar school te gaan. Ook zullen ze om de school heen waarschijnlijk hun sociale leven opbouwen, terwijl ze ook een aantal dagen veel verderweg zullen wonen. Mijn vraag is, doen we hier goed aan of niet? Ik wil mijn kinderen en ex man zeker niet belemmeren in het elkaar vaak zien, maar voorop staat nog altijd de kinderen. Het moet niet ten koste van hun gaan. Heel graag tips hierover! Groetjes een moeder

hallo, ik en de vader van mijn kinderen zijn nu ongeveer 4 jaar geleden gescheiden. Dat is ongeveer de helft van mijn dochter haar leven... ze is acht. haar vader en ik wonen in dezelfde gemeente en doen aan co-ouderschap. Ik heb een nieuwe man intussen, mijn ex is alleen. Al jaren hangt mijn dochter soms huilend soms niet, aan haar vader zijn been als ik ze kom halen. Eerst zichtbaar uit het feit dat ze het ouderlijke huis niet wilde achterlaten (ik ben degene die verhuisde), nu lijkt het dat ze het enkel nog doet uit "gewoonte". Papa lijkt niet gelukkig, zei ze me onlangs... Als haat vader ze bij ons komt afhalen loopt ze zonder tranen of gedoe mee met hem. Ik denk dat ze het doet uit schuldgevoel en loyaliteit, mijn ex ziet het als een signaal dat ze eigenlijk niet bij mij wil zijn... ik zit er wel wat mee, ik wil mijn kind begrijpen... zodat ik ze kan helpen.

Hoi. Mijn zoon is twaalf jaar nu, en zo'n zeven jaar geleden is de scheiding uitgesproken. Zowel zijn vader als ikzelf zijn opnieuw getrouwd. Je zou denken dat het dan langzaam wat beter zou gaan w.b. de omgang met elkaar die om onze zoon draait. Maar niets is minder waar. De vader van mijn zoon blijkt een idee te hebben dat hij met mij geen contact meer hoeft te hebben nu onze zoon twaalf is. Hij speelt dan ook allerlei zaken via hem en mailt niet (terwijl juist hij dit in het convenant ooit heeft gezet). Ik mail weleens om hem erop te wijzen dat wij nog altijd gewoon verantwoordelijk zijn voor N. (zoon) en dus logistieke zaken alsook nieuwe banen en dergelijk (die voor een andere tijdsindeling zorgen) moeten communiceren met elkaar. Resultaat is, als altijd, maar telkens harder, dat ik mailtjes ontvang die me erg pijn doen: ik ben verschrikkelijk, de wereld is beter af zonder mij, etc. Ik laat de mailtjes door mijn man lezen, ik kan ze niet aan zonder te huilen en dagen van slag af te zijn. Ondertussen heeft N.'s vader wel een baan aangenomen en een bedrijf gestart waardoor N. alle vakanties en alle weekenden bij ons is, op twee dagen per maand na. Een voorbeeld van wat er nu weer aankomt: op 5 december houden ze daar pakjesavond. Dat is echter een dag dat N. in de planning bij ons is. Een mailtje blijft uit, met als gevolg dat straks de pijn voor N. is -al houd ik dit jaar echt vast aan mijn eis dat vader mailt bij een wijziging van plannen. Ik zou hem jullie boek willen laten lezen, namelijk dat een fatsoenlijke omgang tussen hem en mij (hen en ons) voor N. alleen maar goed is. Maar ik laat het wel uit mijn hoofd, want de honden lusten geen brood van de mails die hij me toestuurt. Wat is wijsheid? M.

De dochter van mijn vriend word deze maand 18 jaar. Nu is het zo dat er een verandering kan zijn van het bedrag van de kinderalimentatie. De dochter werkt dus heeft mijn vriend een loonstrook gevraagd om te gaan berekenen wat het bedrag zal zijn na haar verjaardag. Maar ze weigert om haar loonstrook in te leveren. Dit moeten we volgens haar maar regelen via de rechter. Maar overal waar je leest moet de ouder dit regelen met het kind. Kunt u mij advies geven? Of misschien een tip welke instantie ons verder kan helpen. Dank u wel.

Kinderen aangewaaid of van jezelf Jullie zijn altijd welkom Vertel de dingen duidelijk Vertel je gevoel, wat je denkt en voelt Maar met respect Zoals wij jullie respect geven Communiceren is belangrijk Op de manier, zodat ook wij niet gekwetst raken Onze hand is altijd uitgereikt Om jullie verder te helpen Wij kunnen niet altijd raden Geef ons jullie gevoel Wat jullie ook beslissen? Een beslissing neem jezelf Al denken wij er anders over Wij blijven jullie de hand toe reiken Zodat jullie die hand kunnen pakken En met meer plezier kunnen terug kijken Die hand nemen jullie aan of niet De keus is voor jullie Wij staan klaar!

Mijn man en ik liggen in scheiding en qua mediation loopt het aardig vast. Onze dochter (14) wil haar vader (zeker voorlopig) absoluut niet meer zien, ongeacht wat wij als omgangsregeling gaan afspreken. Zij zal sowieso geen gehoor geven aan welke omgangsregeling dan ook. Ik vind dat je een 14-jarige op dit punt uiteindelijk niet kunt dwingen. Mijn (ex)man wil door haar standpunt niet verder met de mediation/scheiding, waardoor het hele proces stagneert. Ikzelf wil graag in ieders belang zo vlug en zo harmonieus mogelijk scheiden, maar zit nu tussen de wensen van onze dochter en mijn (ex) man in. Een pad-stelling dus, wat nu?

Hallo, ik wil een vraag voorleggen waar ik al een lange periode mee rond loop. 10 jaar geleden ben ik gescheiden van de moeder van onze zoon. Tot 2,5 jaar geleden ging de omgangsregeling redelijk goed. Strubbelingetjes hier en daar maar over-all goed. De laatste 8 jaar is de communicatie met mijn ex verslechtert. ik heb altijd het gevoel gehad dat onze zoon werd opgejut. uiteraard kan ik dat niet bewijzen. wel zijn er uitspraken gedaan door mijn zoon waaruit ik kan opmaken dat er niet positief over mij en mijn situatie werd gesproken. 2,5 jaar geleden is de bom gebarsten. Mijn zoon, nu 15 jaar, wil niet meer naar mij toekomen. direct heb ik gevraagd om de omgang te herstellen en laten heb ik dat ook via de rechter geeist. Ondertussen is de raad voor kinderbescherming, bureau jeugdzorg er aan te pas gekomen. Mijn zoon vertoont verschillende reacties waaruit op gemaakt kan worden dat hij klem zit. Feit dat RvK en BJZ erbij betrokken zijn geeft al aan dat het een enorme toestand is geworden. De rechter heeft op enig moment uitgesproken dat we mediation moeten gaan volgen. Nu, 2 jaar verder en 4 mediatoren verder staan we nog steeds op hetzelfde punt. Communicatie staat op nul. Omgang met mijn zoon is er niet. 1 keer heb ik hem in een 'zwaar geregiseerd' gesprek gezien. uiteraard ben ik er van overtuigd dat mijn zoon wordt 'bespeeld' ik denk zelf aan een PAS syndroom. Deze veronderstelling wordt niet gedeeld door BJZ. Al met al een drama. Nu las ik in een bijlage van de Volkskrant een artikel waarin de kreet, een vechtscheiding is kindermishandeling, gebruikt. En ja, ik moet dat onderschrijven. Nu mijn vraag; hoe stoppen we dit. ik wil dit niet meer. Ik kan wel roepen; ik heb dit nooit gewild. Maar hoe stop ik dit. Mijn zoon zit duidelijk klem!! helpt het als ik 'weg' ga? dan is de klem weg. Wellicht kan iemand mij helpen.