Hallo, Ik ben een moeder van 2 kinderen, een meisje van bijna 11 en een jongen van 8. Twee jaar geleden ben ik gescheiden van hun vader. We hebben co-ouderschap. Vanavond wilde mijn dochter niet naar haar vader, waar ze de komende 5 dagen verblijft. Er was afgelopen dinsdag iets vervelends voorgevallen bij papa. De vriendin van hun vader, die sinds april vorig jaar in hun leven is, had tegen hem geklaagd en gezegd dat ze niet inzag wat het nut van kinderen hebben is. Dit had mijn dochter gehoord. Ze hebben er uiteindelijk wel over gesproken, maar mijn dochter heeft het gevoel dat papa steeds voor zijn vriendin kiest en niet voor zijn kinderen. Uiteindelijk is ze vanavond met haar vader meegegaan, maar dat ging uiteraard niet van harte. Nu is mijn vraag: wat kan ik haar zeggen/mailen om haar een hart onder de riem te steken?

Ik zit met het volgende en hoop dat jullie mij hier enigszins mee kunnen helpen. Enkele jaren geleden ben ik gescheiden en hebben wij toen der tijd een convenant opgemaakt waarbij de verdeling zo was dat ik de kinderen een keer in de 2 weken een weekend had en iedere woensdag op donderdag. Hiervoor betaal ik en een aanzienlijke alimentatie voor de kinderen (850), overigens is dit niet hetgeen wij ooit aan de kinderen hebben uit gegeven echter de advocaat van mijn ex-partner heeft letterlijk aan gegeven dat zij een hoge kinderalimentatie moest vragen en een lage partneralimentatie vanwege de heffingskotingen en de bescherming van de kinderalimentatie en een aanzienlijke partneralimentatie(650),-. Mijn ex-partner heeft daarnaast vermogen(rond de 85000,-), en sinds de scheiding een bijbaantje (10 uur per week) waar ze 500,- per maand mee verdient. Ook heeft zij dus recht op de heffingskortingen en kinderbijslag. Ik heb een brutoinkomen van 5000,- netto 2850,-. Sinds mei, juni 2013 heb ik mijn ene zoon (15) de ene week van dinsdagavond tot maandagochtend, en de andere week van dinsdagavond tot donderdagochtend. Mijn andere zoon (12) heb ik de ene week van woensdagmiddag tot maandagochtend en de andere week de woensdagmiddag tot donderdag. Mijn in ziens zouden wij hier door ook de kinderalimentatie aan moeten aanpassen, daarnaast vraag ik mij af in hoeverre er een sollicitatieplicht bestaat voor alimentatieontvangers of in hoeverre je iemand hier in zou kunnen dwingen. Eerlijk is eerlijk, redelijkheid en billikheid is hierin ver te zoeken. Ik wil overigens niet voor mijn verantwoordelijkheid weglopen, maar ben wel van menig dat dit wederzijds zou moeten zijn en niet dat de een 50 uur per week werkt en de ander 10.

hallo, Ik heb 2 kinderen een dochter van 3 en een zoon van 1. nou zit ik heel erg te twijfelen om bij mijn man weg te gaan, hij liegt overal over dus mijn vertrouwen is weg en hij is op de een of andere manier in de puberteit blijven hangen. Bij hem is het zo hij komt op 1 dan kom ik en dan pas de kinderen. ik heb hier zon moeite mee hoe ik hem met de kinderen om zie gaan. Ze moeten volwassen zijn en alles al kunnen. als mijn dochter een "ongelukje" heeft word hij echt heel erg boos en laat haar weten wat een baby ze wel niet is en hoe vies dat is en ze moet zonder eten op bed en mag geen verhaaltje krijgen (vaak doe ik dit dan toch gewoon, maar het is wel tegen haar gezegd). Als mijn zoon huilt heeft hij al vaker gezegt tegen mij: Gvd dat kl*te kind moet zn bek dicht houden te janken. Het doet echt zo'n pijn. En ik wil graag bij hem weg maar dat betekent dat mijn kinderen de helft van de tijd alleen met hem zijn. Ik wilde al de keuze maken bij hem te blijven voor de kinderen want dan ben ik er altijd bij en ik breng wel tijd met ze door en ze zijn blij en vrolijk bij mij maar ik betwijfel of ik dit 20 jaar vol ga houden. ik wil niet voor mezelf kiezen omdat ik niet gelukkig met hem ben. Ik wil het voor de kinderen doen maar ik kan niet zeggen wat het beste is voor de kinderen. Of half om half of mama altijd bij ze zodat ze ten alle tijden iemand vertrouwd hebben om naar toe te kunnen maar wel met de gebruikelijke ruzies en een ongelukkige mama. Ik laat ze dit zo weinig mogelijk zien maar ze zullen het echt wel aanvoelen. Ik weet echt niet wat ik moet en ik hoop dat er iemand is die hier ervaring mee heeft gehad zodat ik tips kan krijgen.

Hi adviseurs van Villa Pinedo, 3 jaar geleden ben ik gescheiden. We hadden toen een dochter van 6 jaar oud. Gelukkig is de sfeer tussen mijn ex en mij goed, in ieder geval goed genoeg om met elkaar te overleggen en foto's en nieuwtjes te delen. Om te zorgen dat onze dochter ons veel zag en zowel haar moeder als ik onderdeel uitmaken van haar leven is ze de ene dag bij mij en de andere dag bij haar moeder. Dit was ook zo in de weekenden (dan elke zondagavond bij haar moeder thuis), maar sinds deze zomer is ze steeds hele weekenden bij mij of bij haar moeder, omdat dat rustiger is en het gezelliger is om het hele weekend samen te kunnen zijn. Van maandag t/m donderdag is ze nog wel de ene dag bij mij, de andere bij haar moeder. Nu heb ik de indruk dat het voor onze dochter beter zou zijn om een hele week bij haar moeder te zijn en daarna een hele week bij mij. Voordelen zijn dat ze dan rustiger is en meer regelmaat en structuur heeft. Nadeel is dat ze een langere periode haar moeder of vader niet ziet. Haar moeder vindt het heel erg moeilijk om onze dochter een week niet te zien, en wil liever max 2 dagen haar niet zien. Dat maakt het ingewikkeld om tot een rustig schema te komen. Hebben jullie hierin advies en ervaring? Kunnen jullie me vertellen hoe dit voor jullie was of hoe jullie hier tegenaan kijken? Ik hoor het graag. Groeten, Marc

Ik heb een zoontje (13) en een dochter (9) mijn ex en ik zijn al 6 jaar uit elkaar. En hadden altijd een goede vriendschappelijke band met elkaar. Dit vonden de kinderen erg prettig. We wonen in hetzelfde dorp. We hadden altijd hetzelfde belang voor de kinderen dichtbij elkaar in de buurt wonen zodat we allebei goed betrokken kunnen zijn bij de opvoeding van onze kinderen Nu heeft mijn ex een nieuwe relatie en wil hij verhuizen naar een andere stad. Ik ben hier niet blij mee. Maar hij heeft te kennen gegeven dat hij hoe dan ook gaat ook al betekend dit dat hij de kinderen minder zou zien. De kinderen willen liever dat hun vader hier blijft wonen mijn zoon geeft aan dat als mijn ex toch gaat verhuizen dat hij met zijn vader mee wil verhuizen en daar wil wonen en dan naar een andere school wil. Mijn dochter wil dat niet. Ik wil liever de kinderen niet uit elkaar halen ze hangen erg aan elkaar en zie liever dat mijn zoon hier op school blijft. Door de hele situatie word de band met mijn zoon steeds slechter wat is wijsheid???? Met mijn ex valt niet te praten op dit moment. ???

Hallo, mijn ex - man heeft net een nieuwe huis gekregen. Hij heeft alleen maar 1 slaapkamer. Hij wilt wel onze 2 jongens meenemen om bij hem te logeren. Ik vind dit niet kan, hij moet toch genoeg ruimte te bieden voor de kinderen. We gaan binnenkort naar de rechtbank. Zou de rechter toch met hem eens ? Dat hij de jongens 1 keer per 2 weken meenemen om bij hem te logeren? Alvast bedankt.

Zit zelf in scheiding en de kinderen gaan twee weken op en af. Heb nogal wat aanvaringen met mijn zoon van 12 omdat ik het moeilijk vind opvoeden en rekening houden met zijn gevoelens te combineren. Weet niet meer wat ik moet doen. Hem de vrije hand geven zodat er alleen nog maar video spelletjes gespeeld worden en hij niet meer goed voor zichzelf zorgt (eten, tandenpoetsen, douchen, etc) of opvoeden met de kans dat hij niet meer bij wilt komen zoals hij gisteren al zelf suggereerde.

hoi allemaal, Eigenlijk heb ik twee vragen omdat twee dochters heb. Ik lig al een aantal maanden in een heftige scheiding en waar ik telkens tegenaan hik is dat mijn ex de twee kinderen als wapen tegen mij gebruikt. De oudste heb ik onlangs het contact mee verbroken omdatvik niet tegen haar moeder en haar opkon. Moeder plande de agenda van dochter met alle leuke dingen die mijn dochter wilde doen, vooral op de dagen dat mijn dochter bij mij zou zijn en vooral met paardrijden enzo wat mijn dochter samen met haar moeder doet. In de ogen van mijn dochter was ik die man die telkens wel eens nee kon/zou zeggen, wat ook wel eens gebeurde want ik vind dat een kind van 13 ook rust moet hebben en tijd aan huiswerk moet besteden. Na wederom een conflict met dochter vanwege een wedstrijd ingepland op de zondag dat ze bij mij zou zijn zonder overleg met mij en wetende dat wij zaterdag een uitje hadden heb ik mijn dochter gezegd haar spullen te komen halen en bij haar moeder te blijven. Ik heb er wel spijt van maar ziet geen andere mogelijkheid om normaal contact te onderhouden. Nu vraag ik mij wel af, zal ik haar ooit wel weer zien en zal zij zich nou ook afvragen hoe dit nou zover heeft kunnen komen? Of zal ze verblind blijven en blijven geloven dat ik die boeman ben? Mijn tweede probleem is m'n jongste dochter, daar gaat m'n ex nu ook mee aan de gang. Afgelopen vrijdag stond ik daar om 13.30 volgens haar afspraak en toen ik daar kwam was ze nog leuk met haar vriendinnetje aan het spelen die daar al sinds afgelopen woensdag was. (Poging van m'n ex: kind is leuk aant spelen en dan moet kind ermee stoppen want ze MOET met vader mee! Ik kreeg te horen maar een uurtje later te komen wat ik weigerde, moeder wenst niet af te wijken van omgangsregeling en beschikking behalve als het haar uitkomt. Ik weet dat het fout is maar ik heb dit proberen te bespreken met m'n dochter. Nogmaals ik weet dat het fout was maar ik weet niks anders te verzinnen! Ik wil zo graag dat ze op een normale manier ook met mij kan omgaan en dat moeder daar een wig probeert tussen te krijgen. Ik zou zo graag advies willen krijgen hoe hier mee om te gaan? Begrippen als: laat het los" heb ik niet zoveel aan , meer iets in de zin van dat kinderen heus wel inzien dat een van de ouders manipuleert en wat doen zij ermee? Ik hoop op enge reactie, bedankt voor het lezen alvast.

Beste allemaal Graag wil jullie het volgende dilemma voorleggen: Sinds 2012 ben ik begonnen met een zware vechtscheiding, waarbij kinderbescherming en jeugdzorg betrokken waren. Nu zijn wij sinds 2013 officieel gescheiden en ondanks het feit dat er wel een omgangsregeling was heb ik geen enkel contact meer met mijn kinderen van 14 en 16 jaar. Ze geven steeds aan dat ze rust willen en helemaal geen contact met me willen hebben. Voor alle duidelijkheid de thuissituatie voor de scheiding was dat ik werkte en hij niet (hij was dus altijd thuis). Volgens de jeugdzorg zitten de kinderen klem. Ze geven aan wel contact met mij te willen, maar doordat mijn ex man al jarenlang negatief over mij praat naar de kinderen toe, heb ik het gevoel dat ze niet open contact met mij kunnen hebben. Als ik bijvoorbeeld een telefonisch gesprek heb met met mijn kinderen (als het een keer wel lukt) dan heb ik een heel positief gesprek als mijn ex er niet bij is. Zodra hij dan binnenkomt, geven ze aan dat ze gelijk gaan ophangen want hun vader komt eraan. Het traject met jeugdzorg (onder toezichtstelling) is gestopt, omdat dat verder niets heeft opgeleverd. Mijn ex staat totaal open voor welke hulp dan ook, bijvoorbeeld systeem therapie of maatschappelijk werk. Hij heeft volgens mij nu wel hulp bij de GGZ Mijn kinderen hebben mij inmiddels geblokkeerd op Facebook, what's app, etc... Ze geven aan rust te willen en geen contact inmiddels voor een periode van 2 jaar nu.Heb geen bericht met Moederdag gekregen, verjaardag etc...af en toe stuur ik nog wel een kaartje, maar ook daar krijg ik geen reactie op Ik ben echt helemaal radeloos ! Moet ik nu het contact daadwerkelijk stoppen met met de kinderen, want dit gaat volledig tegen mijn moedergevoelens is. Moet ik dan geen contact opnemen met hun verjaardag, feestdagen etc.....jammergenoeg gaan er een hoop leugens rond over mij die ook bij de kinderen terecht zijn gekomen. Hierdoor is een totaal verkeerd beeld over mij ontwikkeld. Ik hou ontzettend veel van mijn kinderen en hoop dat jullie met een wijs advies voor me kunnen komen. Alvast bedankt !

Hi, Ik ben een moeder van 2 dochters, 3 en 7, inmiddels iets meer dan n jaar gescheiden. Mijn ex man heeft tot op heden in ons huis gewoond,wat gisteren onder voorbehoud is verkocht. Nu dat de nieuwe bewoners dit jaarnog in dat huis willen, moeten er dus "snelle" besissingen plaats vinden. We hebben een co ouderschap, 65-35, aangezien ik parttime werk, en de jongste vanaf volgende week pas naar school gaat. Nu heeft mn ex man, al sinds vorig jaar toen we net gescheiden waren n nieuwe vriendin, en woont inmiddels al meer dan n jaar samen. We gaan in balans met elkaar om, tot voor 2 weken, toen mijn ex, met zn vriendin samen, kwam vertellen dat ze naar zijn geboorte dorp willen verhuizen, 25km verderop. KIds wel in velden op school laten. Hij heeft ook al huizen gekeken daar, met de kinderen, zonder mijn toestemming, daar ik het er uiteraard niet mee eens ben, want ik vindt het zeker niet in het belang van de kinderen, om 25 km verderop te gaan wonen. Zijn gevoel erachter snap ik volkomen, maar nogmaals, t is voor zijn geluk, en niet de kinderen. Nu is de omgang dus zwaar verstoord, want gesprekken voeren gaan moeizaam, omdat we het verre van eens zijn. en zn vriendin bemoeit zich er mee op n zeer ongaangename manier. Ik ben nu genoodzaakt stappen te gaan ondernemen, daar ik vindt dat n co ouderschap niet kan werken, met 25km ertussen. dan moet er 3 dagen in de week op en neer gereden worden om de kids naar school te brengen zwemles enz.. Dus in mijn ogen moet er n andere regeling komen, zodat de kinderen door de week in ieder geval hier in hun vertrouwde omgeving zijn, en dan om t weekend bij de vader. Maar dat vind ik al vervelend, want de kinderen hebben net zoveel recht op hun vader als op hun moeder. maar gezien de situatie, voel ik mij genoodzaakt de gezonheid en het welzijn van de kinderen voorop te stellen, daar mijn ex dat in deze situatie uit het oog verliest naar mijn mening. graag zou ik hier reactie op ontvangen, wat te doen.. N zeer trieste mama.. erg vervelende situatie,