Gedicht voor het kind

Hallo Ivor, Wat een gemis. wat een gedicht. Wat een herkenning. Wat een verdriet. In alles herken ik het. Ook ik deed er alles aan om mijn kinderen te kunnen zien. Helaas zit het systeem zo niet in elkaar. Ik probeer de kinderen te vergeten en afstand te nemen. Soms zeg ik geen kinderen meer te hebben. Mijn leven gaat verder en ik wil niet bezwijken. Het vergeten lukt niet altijd ondanks dat ik mijzelf toespreek dat het goed gaat. Ik heb de moed opgegeven en de handdoek in de ring gegooid. De kinderen zijn gehersenspoeld, net zo als hun moeder vroeger. Ik ken de effecten dus. Ik vergeet ze. Ik weet het....het lukt niet altijd.....maar weet dat ik er alles en meer aan heb gedaan. Oudervervreemdring en verstoting zijn het gehaalde doel van de moeder, zich nog steeds niet beseffend dat zij de helft van de identiteit van de kinderen ontneemt. Later zal ze hier mee moeten dealen. Ik wens alle andere vaders en moeders die in een zelfde situatie zitten veel sterkte. Ik ben ervan overtuigd dat ondanks het gemis en verdriet wij enorm sterk zijn geworden. Hopelijk kunnen wij deze kracht gebruiken als onze kinderen mogelijk ooit weer contact willen.

Hoi Ivor, Wat een mooi gedicht... Ik hoop voor jou en 'vader' dat jullie wegen weer richting jullie kinderen leiden. Het kan nooit, maar dan ook nooit de bedoeling zijn dat de moeder jullie je kinderen ontneemt. Of liever gezegd: dat ze de kinderen hun vader ontnemen. Natuurlijk zit iedere situatie in elkaar, maar als ik dit zo lees, wil ik jullie veel sterkte wensen. Ik hoop dat andere ouders dit lezen en beseffen wat voor gevolgen een omgangsregeling kan hebben voor kinderen en hun ouders. Groet, Femke

Wat een mooi gedicht, ik schiet vol. Sinds 24 maanden zie ik mijn kinderen niet meer. Mijn dochter helemaal niet en mijn zoon heel af en toe (afgelopen twee jaar drie keer) en via what'sapp spreek ik hem nog wel eens Ze wonen letterlijk om de hoek. Ruim 13 jaar voor mijn kinderen gezorgd waarvan de laatste zeven jaar in co-ouderschap. Maar ineens ben ik de slechte vader die nooit naar ze omkeek, niet van ze houdt en een dictator en de kinderen zijn bang van me. Dan vraag je je toch af waarom mijn zoon toch nog sporadisch contact met me heeft? En de kinderen? De beweringen komen allemaal bij de kinderen vandaan volgens moeder.Ik kan me er niet bij neerleggen en stuur ze regelmatig kaartjes en ga naar activiteiten van ze. Ik probeer er zo goed en kwaad niet al te vaak over na te denken. Want het gemis is groot. Het is een rouw zonder weerga maar dan zonder einde. De moeder wil dat ik het contact met mijn kinderen verbeter maar houdt ondertussen alles tegen. Ze wil dat ik alle beweringen die zij over mij doet toegeef. Maar ik geef niet op. Zonder hoop hoeft het leven van mij niet meer. Een zinloos bestaan zonder doel. En ja ik heb vrienden en heel leuk werk en sport veel, maar uiteindelijk is het vooral een leeg en eenzaam bestaan.

Helaas zo herkenbaar...vooral het stukje: En ik sta hier, verwonderd door het waarom, verlamd door de pijn veranderd door de twijfel over wat ik niet goed heb gedaan. Ik krijg dat ook niet helder. Je naam als papa verandert in Theo, je wordt uitgekotst, wat voor beeld hebben ze van mij daar neergezet??? Sterkte!