Nog midden in de scheiding en de kinderen reageren ieder er heel anders op. Nu is het zo dat we na een periode van vechten, moddergooien en al dan niet wat niet netjes is geweest nu een soort "vriendschap" opbouwen, 5 december samen vieren, af en toe bij elkaar eten, veel doen met de kinderen. maar wel weer ieder zijn eigen huis ed, maar is dit goed voor de kinderen ? we willen geen verwachting geven dat papa en mama bij elkaar komen, maar wel uitleggen dat we samen die leuke dingen willen doen voor hen.

hoi, ik ben moeder van een dochter van 10. Ik ben al 8 jaar bij haar vader weg en we hadden een co-ouderschap. sinds 1 sept is mijn dochter ipv 50%, 75% bij mij omdat haar vader en niet in de buurt woont, zijn huwelijk (het 2e nadat wij uit elkaar zijn gegaan) net over is en hij na een tijd werkeloos te zijn geweest een full time baan heeft waardoor het zien van zijn dochter door de weeks niet praktisch en naar mijn mening niet wenselijk is. Niet wenselijk omdat er heel veel gebeurd is (agressie in de laatste relatie) waar mijn dochter nog erg mee worstelt, ze heeft rust en stabiliteit nodig. Nu heb ik met mijn ex afgesproken dat als er sprake is van een nieuwe relatie aan zijn kant, hij op zijn minst 6 maanden wacht met het voorstellen van zijn relatie aan zijn dochter. Zij heeft inmiddels in 8 jaar tijd 3 scheidingen achter haar kiezen en dat heeft enorme impact, hiervoor we zijn inmiddels begonnen aan hulp bij een psycholoog. Nou hoor ik van mijn dochter dat haar vader een nieuwe vriendin heeft, in eerste instantie had haar vader ook gezegd dat hij 6 maanden zou wachten met haar voorstellen. Maar een week later is de nieuwe vriendin toch met haar zoon bij mijn ex en dochter gaan eten en blijkt ze ook al daar geslapen te hebben. Ik ben hier erg boos om en wil dit eigenlijk ook uiten naar mijn ex en het liefst wil ik mijn dochter gewoon 100% bij mij houden om haar in bescherming te nemen tegen een eventuele relatiebreuk. Maar ik weet dat als ik hem hier op aan spreek dat hij dit terug gaat leggen bij mijn dochter en dat wil ik niet al helemaal niet. Zij heeft al genoeg aan haar hoofd en heeft me dit in vertrouwen verteld. Ik loop hier vast en weet het even niet meer. Wellicht heeft hier iemand een gelijksoortige ervaring of een idee hoe hier mee om te gaan?

Hallo, wij zijn al bijna 10 jaar gescheiden en hebben 2 kinderen (18 en 13). Al die jaren is er onrust geweest tussen mij en mijn ex-man wat betreft het nakomen van de gemaakte afspraken (financieel en omgangsregelingen). Ik heb 9 jaar lang de rust en harmonie in ons huis weten te behouden door mijn kinderen nergens in te betrekken (ik bedoel daarmee geen details over wat er nu echt aan de hand is: onregelmatig betalen van kinderalimentatie, niet komen opdagen op afgesproken tijd/dag, afzeggen op het laatste moment etc). Nu hij sinds een jaar helemaal gestopt is met betalen en hij een rechtszaak is begonnen om onder zijn kinderalimentatie uit te komen moest ik mijn kinderen nu wel op de hoogte brengen wat de situatie nu is. Hij jokt over alles, maakt mij zwart met leugens en ik weet niet wat ik daarmee moet. Als ik mijn kinderen de hele waarheid vertel ben ik bang dat zij afstand van hem nemen vanuit loyaliteit naar mij (ze wonen al die jaren fulltime bij bij), maar ik weet dat dat niet gezond is. Ze hebben 2 ouders, ik wil dat ze verbinding maken met alle goede eigenschappen die hij wel heeft (gezellig, humor, sociaal), want het blijft hun vader. Het wordt me nu alleen zo moeilijk gemaakt omdat ik hen ook niet wil beschadigen door te vertellen hoe het echt zit. In hoeverre kan ik mezelf nu verdedigen... ik wil niet dat ze aan mij gaan twijfelen, en mijn drang om hen zoveel mogelijk buiten schot te houden door hem min of meer (in hun belang!) de hand boven het hoofd te houden komt nu als een negatief boomerang-effect op me af. Wat kan ik wel zeggen en wat niet. Wat horen de kinderen te weten en waar moet ik ze voor beschermen. Waarheid boven alles, maar als dat ten koste gaat van hun eigenwaarde (wat als ze weten dat hun vader over veel dingen jokt en inkomen verzwijgt om hen maar niet te hoeven betalen, ze wel had op kunnen halen volgens afspraak maar liever naar een feestje ging die avond, op vakanties gaat maar niet met hen enz enz). Ik vind dit een enorm dilemma. Juist omdat ik al die jaren heb geslikt en gelaten en dacht dat ik het goed had gedaan (ze zitten zo goed in hun vel, zijn gelukkig, hebben veel vrienden en doen het goed op school) en ik ben zo bang dat ik met de waarheid hun wereld op de kop ga zetten. Maar de leugens zaaien nu zoveel onrust en twijfel. Kan iemand mij hierin een advies geven?

Hallo, Moeder van 2 meisjes ,gescheiden sinds 12/2013 en co ouderschap sinds februari. Mijn oudste is 9 en de kleinste is 7. We hebben voor co ouderschap besloten om de kinderen zoveel bij papa als bij mama te houden. Alleen onze inkommen zijn zeer verschillend. Ik rond de 7000 per jaar , hij rond de 87000 ... Mijn oudste dochter klacht over haar levensniveau bij mij (nooit van de lekkere joghurts, nooit een grote feest ... ezv) . Ik doe mijn best maar meer kan ik niet. Ik zou graag ervaringen delen met moeders of vaders die hetzelfde haden en wat is de uitkomst geworden. Ik weet wel "meest belangrijk is liefde" ook "nooit jouw eigen zorg delen met jouw kinderen". Het heeft ook te maken met waarden en normen volgens mijn gevoel. geld komt niet uit een boom en het kan nog gezellig zijn zonder veel geld (koekjes bakdn , knutselen, vriendienen bezoeken, gek doen). Maar hoe kan ik dat leren als ze constanf de verschil kunnen zien tussen de twee huizen ? Ik voel mij waanhopig en waardeloos.

Hallo, Ik ben inmiddels 1 jaar gescheiden van mijn ex-man, wij hebben samen 2 kinderen van 4 en 8 jaar. De omgang loopt goed en de kinderen zitten lekker in hun vel. Nu is mijn ex-man militair en moet geregeld voor een bepaalde tijd weg. Als hij weg is is het voor hem lastig contact op te nemen met de kinderen. Iedere dag vragen ze wel naar hem en zeggen ze dat ze hem missen. Ik geef dan aan ze dat mag en ik begrijp dat ze hem missen, maar na een paar weken weet ik ook niet meer goed wat ik tegen de kinderen moet zeggen. Hoe moet ik met deze situatie omgaan, hoe kan ik de kinderen wel helpen, zonder dat ik steeds hetzelfde tegen ze zeg. Het is natuurlijk al lastig voor de kinderen dat ze hun vader normaal maar 2,5 dagen per week zien, maar als hij zo lang weg is en ze ook geen contact met hem op kunnen nemen is dit alleen maar lastiger. Ik hoor graag van jullie. Groeten

Goedenmorgen, Ik ben vader van drie kinderen (leeftijden nu 10,13 en 14 jaar) en ongeveer vier jaar geleden heb ik besloten om te gaan scheiden. Ik ben toen bij mijn nieuwe vriendin( welke zelf geen kinderen heeft) ingetrokken welke een km of 40 van de woonplaats van mijn kinderen woonde, met als gevolg dat ik mijn kinderen 1 weekend in de twee weken zag. Hier kon ik niet tegen en heb toen besloten om in de woonplaats van mijn kinderen een huisje te huren om mijn kinderen vaker te zien. Nu komen mijn kinderen regelmatig bij mij avond eten en om het weekend zijn ze bij mij en mijn vriendin in het huis van mijn vriendin. Nu heeft mijn vriendin al een paar x gevraagd of we weer gaan samenwonen, met als gevolg dat ik dan waarschijnlijk mijn kinderen weer maar 1 weekend in de twee weken zie. Mijn vriendin wilt niet in mijn woonplaats komen wonen. Ik weet niet hoe mijn kinderen hier op zullen reageren, ik heb ze al een x "verlaten"door te gaan scheiden en vraag me af of ze nu weer hetzelfde zullen voelen?

Ik heb begrepen dat in 2015 de kinderalimentatie niet meer aftrekbaar is Geldt dit ook voor de partneralimentatie Verder: moet ik wanneer de kinderen 21 zijn en vastgelegd is dat ik max 12 jaar mn ex partneralimentatie moet betalen, altijd het volle deel dat ik dus eerder voor kinderalimentatie betaalde dan naar/aan haar betalen... ze aan dan toch ook werk zoeken of extra werk

Heb je recht op adresgegevens? Ik ben helaas afgelopen jaar gescheiden. Mijn oudste kinderen zijn de deur uit maar mijn jongste dochter van 15 woont bij haar moeder. Het lukt niet om tot een omgangsregeling te komen. In de zin dat mijn ex blijft aangeven dat mijn dochter dat niet wil. Ik kan haar niet meer bereiken. Ik heb geen mobielnummer meer dat is gewijzigd en niet doorgegeven. Ik heb geen mailadres. Wat ik blijf doen is schrijven en brieven door de bus stoppen. Ik ben alleen bang dat mijn ex straks verhuisd en dan ook niet doorgeeft waar ze naar toe is verhuisd. Van haar heb ik inmiddels ook geen mobiel nummer meer (mobiel stuk en dan geen nieuw nummer doorgeven) alleen een mail adres van haar. Mijn vraag is dan ook heb ik recht om te weten waar mijn dochter woont? Of recht op contact gegevens? Peter

Vraag misschien krijg ik verwijten . Ik wil me niet mee bemoeien. Maar het volgende is het geval. Vriend heeft 2 kinderen ligt in scheiding . Vrouw wilde geen vechtscheiding maar dan moet het wel zoals zij wilt! Ze kan niet in woning blijven. Maar ze wil er niet uit. Ze heeft alles geprobeerd vriend zover mee te krijgen zodat hij haar in laat wonen en hij maar moet zie waar hij terecht komt.dat lukte niet vriend wilt namelijk mogelijkheid nieuwe woning kopen. Kan niet als hij mede eigenaar blijft van gezamenlijk woning. Nu maakt ze hem overal zwart Amk.politie valse aangifte. En weet ik al niet meer. Ze houd de kinderen bij hem weg. Scheiding nog volop in het begin omdat ze als er iemand die zegt dat ze verkeerd bezig is naar een andere advocaat gaat. Ze spreekt verkeerd naar de kinderen en de scheiding is nog in gang maar ze betrekt de kinderen in haar nieuwe relatie terwijl vriend moet vechten om zijn onschuld te bewijzen en zijn kinderen te zien. Afspraken komt ze niet na. En ze legt de kinderen het zwijgen op. Vriend vraag als hij ze ziet niets maar ze vertellen wel eens wat. Vrouw doet het in haar ogen heel goed. Niemand weet het beter dan zij alleen. Ze gelooft haar eigen verhalen. In juni wilde ze haar man niet kwijt hemelse ze hem op. En nu in november zou hij een gevaarlijke gek zijn die de kinderen wat aan zou doen. Ik denk dat zij de kinderen eerder wat aan doe op dit moment . Geestelijke mishandeling. Maar ook denk ik dat ze hun wat aan zal doen als de rechter zou zeggen dat de kinderen toch naar vader moet! Ze zou zelfs niet naar rechter luisteren ben ik bang of kids aan doen van niemand mag de kinderen hebben. Ik zie en hoor het op afstandje. Maar dit is toch niet oké? Wat kan ik doen?? Voor de kinderen. .

Hallo allemaal, Mijn ex en ik zitten in een scheiding. Mijn ex heeft borderline trekken en is moeilijk in de omgang. Hij is dwingend en manipulatief. Naar de buitenwereld speelt hij toneel en speelt hij de charmante papa. maar mijn zoon van 10 en ik weten hoe hij echt in elkaar zit. Mijn ex is ook heel dwingend naar onze zoon toe. Dan zegt hij bv.: kom we gaan voetballen. Dan zegt mijn zoon: daar heb ik geen zin in Dan zegt hij weer: je moet nu met mij gaan voetballen. Ook wil mijn ex onze zoon naar muziekles sturen en op atletiek sturen. Maar onze zoon is a-muzikaal en houdt niet van sporten. Hij wil dit dus allemaal niet. Op 15 mei heb ik gezegd dat ik wilde scheiden. Op 16 juni van dit jaar ging onze zoon emotioneel onderuit. Hij deed niets dan huilen en zei continu dat hij bang is voor papa. Nu zegt hij dat nog. Ik ben toen enorm geschrokken en heb meteen Bureau jeugdzorg ingeschakeld. Onze zoon heeft ook tegen een consulente van BJZ verteld is dat hij bang is voor papa omdat hij hem steeds dwingt om dingen te doen die hij niet wil. Hier is een rapport van opgemaakt. Onlangs heeft de rechter een uitspraak gedaan met voorlopige voorzieningen (een soort voorlopige uitspraak m.b.t. omgangsregeling, alimentatie e.d.). Ik had gepleit voor een weekendregeling (omdat onze zoon bang is voor zijn vader). Mijn ex had gepleit voor een omgangsregeling waarbij hij 3 dagen per week de zorg voor onze zoon zou hebben. De uitspraak was nog erger dan ik dacht: de rechter heeft bepaald dat mijn ex de ene week 4 dagen de zorg over onze zoon krijgt en de andere week 3 dagen. Terwijl de rechter de stukken had van BJZ waarin staat dat onze zoon bang is voor zijn vader. Ik snapte hier helemaal niets van. De rechter vond dit onvoldoende bewijs. Mijn zoon was ook helemaal niet blij met deze uitspraak. De moed is me nu in de schoenen gezakt. Ik wilde graag opkomen voor onze zoon door te pleiten voor een weekendregeling. Het mocht helaas niet baten. Mijn advocaat zegt dat er meer bewijzen moeten komen dat onze zoon bang is voor zijn vader. Ik heb geen idee hoe ik dit aan moet pakken Heeft iemand tips? Groeten, Hirondelle