Hoi, Ik heb een vraag, niet voor mezelf maar voor de kinderen van een vriendin van mij. Ze is eind september bij haar ex weggegaan, begin november heeft ze een nieuwe man leren kennen die ze na 2 weken heeft voorgesteld aan de kinderen, en deze week trekt ze samen met de kinderen bij hem in. Ik weet natuurlijk heel goed dat dit voor de kinderen (en voor haar waarschijnlijk ook) veel te snel en niet goed is. Ik heb veel met haar gepraat en alle bekende argumenten gegeven. Ze wil er echter niet naar luisteren. Ze zegt dat het goed gaat met de kinderen en dat die geen last hebben van deze situatie. De band met de ex is (zoals jullie je kunnen voorstellen) helemaal niet goed. Maar ook de kinderen gaan steeds meer in opstand tegen de vader. Wat kan ik doen om de kinderen te helpen door deze periode heen te komen? Wat kunnen de gevolgen zijn voor de kinderen van deze hele situatie? Hoe kan ik haar duidelijk maken dat dit niet goed is, en wat kan ik haar meegeven waar ze op moet letten bij de kinderen? Waarom denken zoveel mensen dat "de andere ouder" ineens onbelangrijk is geworden en dat de kinderen er geen last van zullen hebben om hun vader bijna niet meer te zien. Hebben jullie ervaringen hoe het is om ineens bij iemand anders te moeten gaan wonen die je eigenlijk niet kent? De kinderen doen zo verschrikkelijk enthousiast over deze man dat ik me gewoon niet voor kan stellen dat ze zich echt zo voelen. Het zijn veel vragen, maar ik hoor graag van jullie hoe jullie deze situatie hebben beleefd. Groeten

Hallo, ik zou graag advies krijgen over mijn situatie. Mijn man en ik hebben drie jongens 11,13 en 15 jaar. Voor mij was de liefde over en na jaren lang zoeken om het weer goed te krijgen zijn we twee jaar geleden toch uit elkaar gegaan. We hebben altijd alles in goede harmonie kunnen doen dus veel ruzies en een vechtscheiding is zeker niet aan de orde, gelukkig. Eigenlijk het tegendeel, loslaten blijkt toch wel erg lastig. Ook zijn er geen andere partners in het spel. Nu is het zo dat we sinds twee maanden weer aan het kijken zijn of we toch niet verder met elkaar kunnen. Tot nu toe heb ik de kinderen daar niet in willen betrekken maar ook zij zijn niet gek en zien uiteraard dat we meer bij elkaar over de vloer komen of samen afspreken. Mijn vraag is dus, is het wel of niet verstandig het met ze te delen dat we aan het kijken zijn of we toch een toekomst samen zien. Het laatste wat ik wil is ze nog meer pijn aan doen en verwarring geven. Maar ik geloof dat het op dit moment ook soms wel wat vreemd voor ze is. Wat zeggen we wel tegen ze en wat niet? Alvast heel erg bedankt! Groeten Marijke

Voor alle kids van Villa Pinedo die (hopelijk tijdelijk) geen contact hebben met 1 van beide ouders Bloedband Langzaam maar zonder aarzeling strooit de tijd Zout in die grote gapende wond Daar waar we ooit samen verbonden waren wrijft hij elke dag met een vreselijke lach het gemis in. Dieper en dieper ….... En ik sta hier, verwonderd door het waarom, verlamd door de pijn veranderd door de twijfel over wat ik niet goed heb gedaan. Ik fantaseer hoe het met je gaat, Jij in de fast lane hunkerend naar wat er voor je ligt ontdekken, groeien, bloeien, leven Ik weet, elke dag wordt je mooier en mooier zo zie ik je voor me. En vraag mij af, ben ik daar nog ergens? Daar …. zo diep ergens van binnen? Dat binnenste binnen waar ik je zo graag mee naar toe zou nemen waar de echo van jouw wortels ligt diep weggestopt, onzichtbaar, in oorverdovende stilte En ik? Ik kan alleen roepen, hier ben ik! Ik sta hier, alleen gewoon jouw papa te zijn, verlangend naar weer gemist te worden ik, ik, that's all of me waarmee ik voor je sta zie je me nog? Waar ik ga volg jij mijn echo reist met jou mee, is zichtbaar op je gezicht Uit mijn verleden kon jouw heden ontstaan Kon je bouwen aan wie je bent. Beweeg, beweeg, misschien ben je bang, maar jij bent sterk kan meer dan je denkt Op die weg die nu onbegaanbaar lijkt maar die ooit, niet meer zal zijn dan een stap Daar vind je mij, kwetsbaar naakt, alleen maar ik wachtend op jou Vol van jou, trots, liefde wachtend wachtend wachtend ..... liefs papa

Beste lezer, Mijn kindje is net 2 jaar en vanaf de zwangerschap hebben de vader en ik een lastige verhouding. Wegens financiële problemen kon ik niet eerder bij hem weg, maar nu ben ik hard op zoek naar een plek waar ik een rustige en stabiele omgeving kan creëren voor mijn kind. Ik woon op 200 km afstand van al mijn vrienden en familie, omdat de vader hier zijn werk heeft. Verder kennen we hier (nog) niemand. Als ik echt ziek ben, is er niemand die voor mijn kind of mij kan zorgen. De vader neemt hier geen vrij voor. Sinds een paar maanden 'doet' hij pas wat met ons kind, maar dan vooral spelen en niet echt opvoeden. Ik zorg iedere dag en nacht alleen voor mijn kind. Al 2 jaar lang bijna geen nacht doorgeslapen en in combinatie met de ruzies en voortdurende spanning zit ik er aardig doorheen. Maar ik heb geen oppas of opa en oma waar ons kind even heen kan. Alleen op 3,5 uur reizen dus. Vanaf volgende maand gaat ons kind naar het kinderdagverblijf voor een dag in de week, zodat ik heel even wat tijd voor mezelf heb. Ik heb het Centrum Jeugd en Gezin om advies gevraagd in mijn situatie. Zij hebben geadviseerd dicht in de buurt van mijn netwerk te gaan wonen, zodat zowel mijn kind als ik zelf ondersteund kan worden. Daarnaast zien zij mij als enige opvoedende ouder en zou ik in 'mijn' tijd met ons kind weer recht moeten trekken wat vader krom heeft aangeleerd. Hoe vaak ik hem ook een nieuwe kans geef, hij zorgt niet echt voor zijn kind. Vergeet te verschonen, medicatie te geven etc. Maar ik twijfel heel erg of ik hem door een verre verhuizing en beperkte omgangsregeling zijn vader ontneem. Eigenlijk wil ik het liefst dat hij op zijn fietsje tussen papa heen en weer kan rijden. Ik heb (vrijwillig) een ouderschapsplan opgesteld met ieder weekend papa en 3x per week papa aan de avondmaaltijd bij ons thuis, zodat de band goed kan ontwikkelen. Tegelijk weet ik dat als er echt wat is, bv migraine-aanval ik 3,5 uur moet wachten op hulp van familie of vrienden. En het verder nog steeds vrijwel fulltime alleen moet doen. Dat is best heftig. Wat zouden jullie vanuit jullie ervaringen adviseren?

Beste gescheiden ouders, Sinds eind 2011 zijn mijn ex en ik uit elkaar heel vervelend voor ons maar nog vervelender voor ons kind. Ik heb me niet als voorbeeldig ex-partner gedragen maar als vader wel. Ik heb lang gezocht naar hulp en adviezen. Maar niks gevonden totdat ik villa pinedo vond en mei van dit jaar heb ik ook de online cursus gevolgd. Wat een geweldige ervaring en eye opener. Je gaat dingen heel anders bekijken waar je eerst niet over na zou denken. Ik heb er heel veel van opgestoken en van het boek "aan alle gescheiden ouders" ook.Dus als je het ff niet meer weet of niet zie zitten dan raad ik je jullie aan om net als mij de online cursus te volgen en het boek te lezen het geeft zoveel rust en energie. Veel succes en plezier als jullie de cursus gaan doen.

Hoe lang moet je als stiefmoeder energie blijven stoppen in het contact met een stiefdochter? Stiefdochter heeft te kennen gegeven mij niet uit te kunnen staan en draait alles om wat ik goed bedoel. Stiefdochter is inmiddels 21 en ik ben als 9 jaar samen met haar vader waarvan 4 jaar getrouwd.

Jongelui, Als vader van een geweldige dochter (net negen geworden) heb ik jullie hulp en advies nodig! Gisteren zijn wij (voornamelijk mijn partner) tot de conclusie gekomen dat het niet veel zin heeft om bij elkaar te blijven. We hadden/hebben geen noemenswaardige ruzies oid. Het was meer van "uit elkaar gegroeid" en niet genoeg aandacht aan elkaar geven. Die aandacht bleek ze ook al buitenshuis gevonden te hebben. Het is niet mijn bedoeling om hier een schuldige te gaan aanwijzen, ik hou, ondanks de pijn die ze me aan doet nog steeds heel veel van haar. Waar het me eigenlijk om gaat is mijn dochter! Ik ben me nu al de hele dag suf aan het lezen over (langdurige) gevolgen van een echtscheiding op een kind, en moet tot mijn schrik constateren dat dat er niet al te rooskleurig uit ziet. Ongeveer een half jaar geleden is ADD gediagnosticeerd. Waarbij duidelijk aangegeven werd dat structuur en weinig verandering het beste voor haar zijn. Ik hoop dat jullie mij kunnen adviseren in de volgende zaken. - Hoe en wanneer het haar vertellen? (rekening houden met kerst en oud & nieuw?). - Moeten we de reden van de scheiding benoemen? - Wanneer begin je over "bij wie te wonen"? - Hoe kan ik (we) haar leed verzachten? - Hoe voorkom je (in het heetst van de strijd) onenigheid? Ook ontvang ik graag ander tips en praktische zaken. Ik begrijp dat voor sommigen (zeker de jongsten) onder jullie bepaalde vragen erg lastig zullen zijn. Sorry daarvoor. Wat voorop staat is het geluk van mijn dochter!! Bedankt voor jullie reacties, Een bezorgde vader P.S. Geloven jullie in "Het bij elkaar blijven voor de kinderen"?

Hallo, ik heb een lastig dilemma waarvan ik niet goed weet hoe hier mee om te gaan. Ik zal proberen mijn verhaal zo helder en concreet mogelijk te beschrijven. Het zal een uitgebreid verhaal worden denk ik…… Enkele jaren geleden zijn de moeder van onze dochter en ik uit elkaar gegaan. Ze is inmiddels bijna 5. Er is geen sprake van geweld, vreemdgaan of nieuwe relaties oid. Het werkte gewoon niet meer. Aanvankelijk wilde ik een co-ouderschap van 50:50 of iets in die strekking. Het hoefde van mij qua tijd niet 50:50, maar wel een verdeling op een eerlijke manier. Ik wilde (en wil) geen "weekend vader zijn". Ik wil opvoeder zijn. Ik wil graag onze dochter zowel doordeweeks als in de weekenden zien. Zo krijg ik de belangrijke dingen uit haar leven mee, en zij ziet mij ook in mijn gewone leven. Haar moeder dacht (en denkt) hier anders over. Een weekend in de maand, van zaterdag ochtend tot zondag avond is voldoende. Hiervoor zijn we bij de rechtbank geweest. Mijn wens was dus 50:50, echter mijn "eis" was 2 dagen en 2 nachten per week. Vooral omdat ik ook besef dat co-ouderschap enkel goed werkt als je kunt overleggen samen. Dat is in ons geval niet mogelijk. Woensdag avond tot vrijdag avond de ene week, de andere vrijdag avond tot zondag avond. Ik heb daarmee een flink compromis in mijn rol als opvoeder moeten doen. Met moeite, maar ik denk nog steeds dat dat de verstandigste keuze was. De rechtbank is met mijn voorstel mee gegaan. Moeder is in hoger beroep gegaan, en dat is afgewezen. Kortom, Ze is 2dagen en 2nachten per week bij haar vader. Tevens de helft van de vakanties….. Was de bedoeling. Telkens ging de vakantie niet door, omdat moeder vond dat het óf te veel was voor onze dochter, of de planning was niet helder, of het stond volgens haar niet in de uitspraak van de rechtbank of onze dochter was ziek of..….. etc etc…. 5 December kom ik haar ophalen, “ze kan niet komen want ze is ziek” om vervolgens haar vanuit binnen te horen schreeuwen: “ik wil met papa mee, laat me toch met papa mee gaan”. En nog meer van dat soort incidenten. Hoe moet je daar nou mee om gaan? Heel boos worden en schreeuwen? Dat zou voor onze dochter traumatisch zijn. Gewoon onze dochter houden voor een week vakantie? Dan wordt onze dochter speelbal van onze ruzie. Onze dochter de keuze laten? Dan komt ze in een loyaliteits conflict. Zij kan toch niet kiezen tussen beide ouders? Dus dan maar in ademen, uit ademen en door gaan. Onze dochter uitleggen dat Papa en Mama hebben besloten dat ze nu geen vakantie heeft bij Papa. En dan zonder onze dochter maar met moeders in gesprek gaan hierover. Uiteindelijk in overleg met advocaten een vakantie regeling afgesproken. Mondeling toegezegd, maar op het laatste moment, door haar, afgewezen. Om vervolgens zelf, onderhands met een irreëel voorstel te komen. Ik kan nog talloze voorbeelden geven, maar daar wordt niemand beter van. Inmiddels hebben moeder en ik beiden een nieuwe relatie. Ik ben redelijk in de buurt gaan wonen, zodat ik onze dochter makkelijk naar school kan brengen etc. Dan nu het dilemma: Tot een ruim half jaar geleden zij ik nog wel eens tegen mijn “nieuwe” partner, “het zou beter zijn als ze hier zou komen wonen, dan waren we van alle problemen af”. Maar ik voelde ondertussen dat ze het bij haar moeder (in het dagelijkse leven) niet slecht had. Toch is daar een verandering in gekomen de laatste maanden. Onze dochter wordt ingezet tijdens de overdrachts momenten. “wat wilde je vragen aan papa?” Waarop onze dochter (4,5 jaar oud) zegt “papa, ik wil niet bij jou zijn, ik wil met mama mee”. We hebben via jeugdzorg gesprekken gehad om onder andere deze dingen te bespreken. Hier is moeder mee gestopt, het leverde niets op en de professionals hadden dezelfde mening als dat ik heb en dus heb ik ze gemanipuleerd. Nu voelt het steeds meer niet goed. Het voelt niet goed dat zij haar basis heeft bij moeder. Ze laat daar probleem gedrag zien (slaan, schoppen, brutaal, slecht slapen, bij mama in bed slapen etc.) dat ik niet herken. Ik denk dat onze dochter rust moet hebben. Een omgangsregeling die loopt, een duidelijke vakantie verdeling en rust. Als ze bij mij is mag mama er zijn. Ze heeft een foto naar haar bed, en we hebben het over mama. Om de dag is er telefonisch contact met de andere ouder, om haar te laten weten dat haar beide ouders er voor haar zijn. Maar er is continu gesteggel over de vakanties en bijzondere dagen. Nu heeft moeder aangegeven te gaan verhuizen. Ver weg. (minimaal een uur rijden). En ze wil een verandering in de omgangsregeling. Wat nu? Ik kan haar dan niet meer naar school brengen en ophalen. Ik kan haar dus niet meer doordeweeks zien. Moet ik dan maar accepteren dat ze haar vader alleen nog maar om het weekend ziet? Dan is ze dus nog meer bij een moeder waar ik steeds meer twijfels bij heb. Er zijn veel meer voorbeelden waaruit blijkt dat moeder geen stabiele omgeving kan bieden. Onze dochter mist daar een veilige omgeving. Dit zal ik hier niet nader toelichten, maar dat speelt nu wel een rol mee. Ik heb twee opties. Accepteren dat moeder weg gaat en onze dochter mee neemt. Met als gevolg dat onze dochter een “weekend vader” krijgt. Óf Het niet accepteren en het voor de rechter laten komen. En daarbij een wijziging hoofdverblijfplaats aan te vragen. Ik heb veel overleg met mijn advocaat. Als we een wijziging hoofdverblijfplaats aanvragen hebben we een sterk verhaal. Het blijft alleen wel de vraag of de rechtbank hierin mee gaat. Maar als ze dat doen, betekend dat dat ik mijn dochter bij haar moeder weg haal. Mijn voorstel zou dan wel zijn haar zo vaak als mogelijk naar haar moeder te laten gaan. Maar is dat de beste optie voor haar? Of moet ik haar loslaten…… Ze is bijna 5……… Wat een keuze…. Wie kan mij hierin adviseren? Alvast hartelijk dank. Peter.

Hallo iedereen, Ik heb een dochter van 16 en een zoon van 14 jaar. Morgen is mn toekomstige ex-man jarig en wordt 50 jaar. Mn dochter kwam gisteren huilend naar me toe. Uiteraard vroeg ik wat er was. Ze vertelde me dat ze het zo erg vindt dat papa zo zijn verjaardag in moet gaan. Ik vind het ook zo erg haar zo verdrietig te zien. Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ben met haar op de bank gaan zitten, ze huilde flink! Papa woont bij zijn moeder in. Dat wil zeggen: zijn moeder huurt het huis van de kinderen. Hij is 1/3 deel eigenaar van dit pand. En nu tijdelijk verblijft hij daar. Dit is via de rechter via voorlopige voorzieningen zo geregeld. Het zou nu even een tijdelijke oplossing zijn totdat de definitieve scheiding rond is. Wat kan ik doen om mn dochter te ondersteunen?

Drie jaar geleden zijn mijn ex-partner en ik gescheiden. Hij heeft een nieuwe vriendin die inmiddels bijna 2 jaar bij hem woont, de kinderen gaan 1 x in de twee weken een weekend naar hen toe. Onze kinderen zijn 11 en 14,5. Er is weinig tot geen communicatie tussen mij en mijn ex-partner. De kinderen zijn erg gesloten over hun gevoelens, maar af en toe vertellen ze toch iets. Uit de meeste verhalen begrijp ik dat zij zich vaak teleurgesteld voelen door hun vader, dat ze vinden dat ze aandacht te kort komen en dat het vaak is alsof ze niet bij hem zijn als ze daar wel zijn. Ik zou hier over graag in gesprek gaan met mijn ex-partner, maar hij reageert niet op mails die ik hem stuur over de kinderen, telefoontjes beantwoord hij niet en ik wil het gesprek niet aangaan waar de kinderen bij zijn. Bij mijn jongste zoon is afgelopen zomer ADHD geconstateerd en mijn ex-partner wil niet mee naar de gesprekken met de psycholoog en kinderarts. Hij wil ook nooit mee naar de ouderavonden op school. De laatste tijd merk aan de kinderen dat zij veel last hebben van de hele situatie en met name de oudste heeft het mijn inziens erg zwaar, maar wil nergens over praten. Het beinvloed momenteel zijn schoolcijfers en zijn gedrag nadelig. Hij wil absoluut geen hulp of iemand om mee te praten, wil hier ook niet met zijn vader over praten. Ik heb al voorgesteld om te proberen een afspraak met zijn vieren te maken, zodat we met z'n allen kunnen praten, maar dit weigeren allebei de kinderen. Ik denk dat hulp van een derde nu juist wel goed voor hem zou zijn. Heeft iemand van jullie misschien tips hoe ik hem het beste kan helpen bij het verwerken van zijn verdriet?