In augustus 2013 waren man en ik 16 jaar samen, waarvan de laatste 4 jaar ook getrouwd. Onze dochter was bijna 4 jaar. Nadat hij uit het niets mij meedeelde niets meer voor mij te voelen, heeft hij mij tot heden onfatsoenlijk en respectloos behandeld, waarbij hij onze dochter als schild gebruikt. Ik moest bijvoorbeeld van m'n dochter vernemen (toen was ze 4) dat papa een nieuwe vriendin had. Ik kon geen antwoord geven op haar vragen, wat haar frustreerde. Dit is 1 van de vele voorbeelden waarin hij zich laf gedroeg. Mijn ex-man neemt totaal geen verantwoording voor zijn handelen en gedrag. Inmiddels ben ik met mijn dochter verhuisd en zijn mijn ex-man en ik gescheiden. Nog voordat ik het huis uit was nodigde mijn ex-man zijn nieuwe vriendin uit in ons huis, waarbij hij vaag deed over wie ze was tegen onze dochter. Meteen nadat mijn dochter en ik verhuisd waren, is zijn nieuwe vriendin (erg jong) bij hem ingetrokken. Zij is dus aanwezig als mijn dochter bij haar vader is (wekelijks). Mijn dochter heeft veel voor haar kiezen gekregen en moet nog veel verwerken. Ze heeft wekenlang nachtmerries gehad en is af en toe brutaal/opstandig. Als ik dit bij hem aangeef, krijg ik als reactie dat ze bij hem slaapt als een roos en altijd lief is. Zij is dol op haar vader en ondanks dat de communicatie tussen hem en mij heel stroef gaat, zal ik nooit een verkeerd woord over haar vader zeggen tegen haar. Ze heeft wel veel vragen; waarom heet jij nu anders van je achternaam? Wie is er bij jou als ik bij papa ben? Etc. Ik geef haar zo eerlijk mogelijk antwoord, ook al is het soms niet wat ze wil horen. Doe ik daar goed aan? We spelen vaak met knuffels en via dit spel vertelt ze me veel over wat er in haar omgaat. Het geeft haar rust dat de knuffels bij mij zijn als zij bij haar vader is. Mijn dochter is erg open over de scheiding op school en tegen haar vriendinnen. Vorige week zei een vriendinnetje tegen haar 'jij woont nu hier met je moeder en je vader is alleen in het andere huis', waarop mijn dochter reageerde 'nee hoor, papa woont daar met een nieuwe mama'. Ik schrok me wild. Niet alleen staat in ons ouderschapsplan dat zij niet zonder toestemming van de ouders iemand anders 'papa/mama' mag noemen, maar ik ken die vriendin niet. Ik vertrouw mijn kind aan mijn ex-partner toe, niet aan zijn nieuwe vriendin. Ik heb dit bij mijn ex-partner neergelegd, maar zoals gewoonlijk reageert hij niet. Wat moet ik hiermee doen? Zoals ik al schreef is mijn dochter dol op haar vader (bij papa mag ik alles en krijg ik alles). Ik ben bang voor het moment waarop ze meer vragen krijgt die ik niet kan beantwoorden (waarom houd papa niet meer van jou?) en dat ze erachter komt wat haar vader mij allemaal heeft aangedaan. Het zal haar zoveel verdriet doen. Hoe ga ik daarmee om? Ik hoop dat iemand me wat antwoorden geven...

Wow wat fijn dat ik advies kan vragen aan jongeren! Want ik zit behoorlijk met een aantal dingen rondom de scheiding van mijn ex en mij en vooral wat voor effect het heeft op onze kinderen. Maar het is een lang verhaal dus ik probeer het zo kort mogelijk te vertellen. Mijn zoons zijn nog niet echt jongeren maar 9 en 11 jaar oud (groep 6 en groep 8). Op het moment dat wij uit elkaar gingen (eerst tijdelijk, dat is nu 2 jaar geleden, en toen definitief, dat is nu een jaar geleden) hebben we niet de echte reden verteld aan onze kinderen maar omdat ze toen nog maar 7 en 9 waren wat om de hete brei heengedraaid. Mij ex had een affaire en ik vermoedde dat wel maar hij bleef ontkennen. Toen hij het me uiteindelijk vertelde was de dame waarmee hij al anderhalf jaar iets had zwanger. Ze heeft het kindje laten aborteren maar ik heb hem wel de deur uit gezet. Toen hij na een half jaar met haar brak zijn we wel weer naar elkaar toe gegroeid, voor onze kinderen een hoopvolle tijd. Ik kwam echter na een paar maanden iemand tegen van vroeger en ben daar heel erg verliefd op geworden. Toen heb ik de knoop doorgehakt en nu zijn we dus uit elkaar. Ik heb de kinderen ondertussen verteld dat ik verliefd ben op iemand. Maar ze willen niets met hem te maken hebben. Ik denk dat ze hem zien als de veroorzaker van onze definitieve breuk. Ik wil helemaal niet gaan samenwonen met deze nieuwe man of zo maar ik zou het fijn vinden als mijn kinderen hem leren kennen. Ik wil ze dit echter niet opdringen en mijn ex vind het onzin het zou niets toevoegen aan hun leven. Wat vinden jullie daarvan? moet ik het initiatief volledig bij mijn kinderen laten of kan ik best af en toe voorstellen of ze een keer meegaan naar hem toe of voorstellen om iets leuks te gaan doen? Overigens heeft hij twee dochters waar ik gek van ben. Dat is denk ik ook niet erg leuk voor mijn zoons om straks te zien ho eik al een band heb met deze twee meiden terwijl zij mijn nw liefde en zijn kinderen nog helemaal niet kennen. ik ben erg benieuwd naar jullie reactie en mening, groeten en erg bedankt, Gabrielle

Hallo allemaal, Ik ben vanaf 23 december 2014 met mijn partner uit elkaar. We hebben 2 zonen samen (12-6). Zij is plotseling weggegaan, ondanks ik haar aangeboden heb om thuis te blijven met de kinderen en vanuit hier alles te regelen (woning/werk/bijstand en noem maar op...) totdat zij alles weer op rails heeft. Dan zou ik tijdelijk ergens anders wonen. Ik ben nooit en ten nimmer een bedreiging voor haar geweest. Zij is dus 75 km verderop, bij haar broer tijdelijk ingetrokken (in gezinsvorm: man, vrouw, zoon, dochter), puur om de reden bij haar familie dichtbij te gaan wonen. Er is niet mogelijk om te praten over een mogelijkheid dat zij hier in de buurt gaat wonen, voor de kinderen. Dat onderwerp staat op slot!!! Het zou anders heel wat makkelijker zijn voor iedereen, maar ok, dat is een andere discussie. Ik heb een koopwoning en heb een baan waar ik gelukkig mee ben en wil hier niet weg. Ik heb zeer onregelmatige werktijden. (Ben al 8 weken in de ziektewet, vanaf volgende week 19 januari as. begin ik weer met werken) Ik weet niet hoe ik het met de kinderen moet gaan doen. Het gaat niet verder zo, de oudste is wel zelfstandig. Ze zijn voor de tweede week op rij hier op school, na de wintervakantie). Op vrijdagavonden na de zwemles (18 uur) van de jongste, heb ik ze telkens naar de moeder gebracht en zondag weer opgehaald. - Mijn oudste wil wel graag in de vertrouwde omgeving blijven wonen en naar dezelfde school blijven gaan. Hij zit hier ook op voetbal (elke zaterdag wedstrijd) Hij is zelfstandig in-uit bed komen, schoolgaan, huiswerk, en ga zo maar door! - mijn jongste zit dus nog op zwemles. Hem heb ik in het verleden ook beloofd op voetbal te zetten nadat hij de A-diploma heeft gehaald. Hij heeft meer zorg nodig met de ochtendrituelen, naar school gebracht worden, opgehaald worden, eten voorbereiden, in bed stoppen enz. Mijn (ex)partner is een lui iemand, zij wil het liefste van de bijstand incasseren en is niet mobiel (geen auto en kan niet eens fietsen, jaaaa die zijn er ook!) zij slaapt het liefste tot 12-13 uur uit. Zij zegt dat zij alles weer gaat aanpakken en alles op eigen kracht gaat opzetten en voor de kinderen het beste voor heeft. ...Zou ze moeten! Maar waar ik mee zit is; Hoe moet ik het doen met de kinderen, moet ik de broers tijdelijk scheiden, jongste bij moeders en oudste bij mij? De jongste naar moeders sturen en daar op school zetten. als zij een woning toegewezen krijgt, dat de oudste dan ook naar toe gaat zodat de broers in ieder geval bij elkaar zijn en dat ze dingen kunnen doen waar ze plezier van hebben. Ik en mijn ex-partner zijn twee volwassenen die gekozen hebben om uit elkaar te gaan. Ik weet zeker dat de kinderen daar niet blij mee zijn, omdat vooral de afstand een grote rol voor ze speelt; de vertrouwde omgeving wordt ze ontnomen. Kan ik haar rechterlijk verplichten om in de buurt (straal van 15 km) te komen wonen, zodat de kinderen het minste last van hebben? Dat we in co-ouderschap de kinderen kunnen opvoeden? Graag wil ik adviezen en reacties op deze post.

Beste kinderen, Ik ben gescheiden en moeder van mijn biologische kind van 7 jaar en stiefmoeder van een dochter van 10 en een zoon van 12, ik woonsamen met hun vader. De verhoudingen tussen mij en de kinderen zijn goed en ook tussen de kinderen onderling. Zowel mijn partner en zijn ex als ik met mijn ex hebben co-ouderschap over de kinderen. Mijn partner is nog niet gescheiden van zijn ex-partner, dus de moeder van mijn stiefkinderen, helaas duurt dit allemaal erg lang en is er veel ruzie. Volgende maand is er na 3 jaar eindelijk een rechtszitting. Nu is het zo dat mijn stiefzoon net 12 is, en dus gehoord wordt door de rechter. Hij wil er niet met zijn vader of moeder over praten wat hij tegen de rechter zal zeggen. Zelf weet ik niet goed hoe zo'n gesprek tussen een kind en een rechter verloopt, hoe de vragen gesteld worden en dergelijke. Ook zou ik hem graag wat meer informatie hierover geven. Zouden jullie mij kunnen vertellen hoe zo'n gesprek gaat, wat jullie ervaringen waren en hebben jullie tips hoe wij hem het beste kunnen helpen en begeleiden. Alvast erg bedankt, Rebecca

Dag allemaal, ik heb een vraag en hoop dat jullie me verder kunnen helpen. Wij zijn nu ongeveer 1,5 jaar uit elkaar en hebben co-ouderschap over onze zoon. Wat mij opvalt is dat onze zoon van 10 jaar iedere keer als hij bij zijn vader is geweest heel boos en opstandig is. Hij geeft aan dat hij niet zichzelf kan zijn bij z'n vader en op z'n tenen loopt. Het gevolg is alleen dat hij bij mij iedere keer eerst de grenzen opzoekt en heel brutaal is en niet luistert. Ik geef duidelijk m'n grenzen aan, maar vind ook dat hij best boos mag zijn en ook zijn mening mag geven over dingen die hij bij mij niet leuk vindt. Na een aanvaring praten we het uit en dan hebben we het de rest van de dagen heel goed, met veel humor en dichtbij elkaar zijn, knuffelen, leuke dingen doen etc. Toch merk ik dat ik er last van heb, het lijkt namelijk steeds erger te worden en vandaag gooide hij ook met dingen en gaat hij slaan. Ik heb gezegd dat hij daar straf voor krijgt, een dag z'n computer innemen, maar ik zou graag horen wat ik nog meer kan doen. Ik moet zeggen dat ik er langzamerhand wel moedeloos van word, zijn vader geeft namelijk aan dat hij het bij hem nooit doet. Mijn zoon zegt dat dit klopt, hij zou niet durven..... Maar hij zegt aan de andere kant ook dat hij het liefst bij mij zou wonen, omdat z'n vader zo vaak boos wordt. Ik hoor het heel graag, dank jullie wel voor het beantwoorden.

Hallo, ik zou graag jullie advies willen. Ik ben een gescheiden moeder van een dochter van 14 jaar. Door financiële omstandigheden woont mijn dochter bij haar vader en is zij om het weekend en tijdens vakantie bij mij. Dagelijks heb ik telefonisch contact met haar. Nu vertelde mijn dochter dat ze al maanden zonder ontbijt en lunch naar school gaat, iets wat ik niet wist. Wel weet ik dat haar vader haar altijd zegt dat ze dan maar eerder moet opstaan. Vaak is hij namelijk al zelf naar zijn werk, als ze opstaat. Maar heeft nooit ontbijt voor haar klaar staan. Zelf ben ik van mening dat de ouder hoe dan ook er voor moet zorgen dat kinderen goed gevoed naar school gaan. Ik heb er met de vader over gemaild en gesproken, maar hij vindt dat onze dochter 'groot' genoeg is om hier zelf voor te zorgen. Ik kan me niet voorstellen dat je als ouder rustig op je werk kan zitten, wetende dat je kind met een lege maag in de klas zit. Het verklaart voor mij nu wel waarom onze dochter vaak misselijk is en ziek naar huis gaat. Hoe kan ik de vader laten inzien dat het toch ook echt de taak is van de ouder om er voor te zorgen dat je kind eerst ontbijt en het liefst ook lunch mee heeft? Alvast bedankt voor een reactie. Moeder.

Hallo, Graag zou ik jullie advies willen. Ik zit in een relatie van bijna 3 jaar en we hebben samen een zoon van bijna 1. Meer dan 1,5 jaar geleden is hij onverwachts gekomen en hebben we destijds besloten ons kind te houden. Dit terwijl onze relatie nou niet bepaald goed ging. Door de zwangerschap en de komst van onze zoon, hebben we alleen maar meer moeite gehad naar elkaar toe te groeien. We proberen veel en willen het beste voor onze zoon. Maar we hebben ook vaak ruzies. Tot mijn grote spijt heeft hij dit soms meegemaakt. Ook al blijven het bij woorden... zelfs kinderen op deze jonge leeftijd voelen spanningen aan. Op een gegeven moment zei ik tegen mezelf, het is afgelopen. Niet meer voor zijn ogen. Ik wil mijn kind dat absoluut niet aandoen. Nu we toch soms nog spanning creeren en ruzie hebben, vraag ik me af wat het beste is in deze situatie. Als ik deze relatie beeindig, ben ik bang dat de gevolgen erger worden voor in dit geval onze zoon. Zijn ouders zullen dan niet meer bij elkaar zijn. En ik neem hem het gezinsplaatje af. Maar aan de andere kant ben ik bang dat dit door blijft gaan. (Ook al zijn er ook positieve momenten, het negatieve overheerst). Nu begrijpt hij nog niet zoveel, maar hij wordt ouder en op latere leeftijd is het moeilijker een scheiding te verwerken. Vrienden met gescheiden ouders gaven mij daarom ook het advies beter nu te stoppen dan later. Ik zelf stop telkens weer al mijn krachten in het redden van deze relatie. Het is immers in mijn hoofd altijd beter voor ons kind om beide ouders te hebben. Of zie ik dat verkeerd.. en zal hij beter af zijn bij gelukkige ouders met wellicht een stiefvader/moeder in de toekomst? Ik hoop jullie mening te horen, vanuit jullie perspectief.

Beste Villa, Ik ben een vader van 48 jaar en heb een dochter van 10 jaar. Ik lig met mijn vrouw in een scheiding en mijn vrouw woont nu met mijn dochter bij haar ouders. Nou krijg ik mijn dochter extreem weinig te zien of te horen. Rechter heeft in Oktober 2014 beslist dat het contact zo snel mogelijk weer normaal hersteld moet worden ! Maar elke keer als mijn dochter bij mij is merk ik veel angst en onrust. Zij is inmiddels zo beinvloed, door haar moeder en mijn schoonouders, dat ik dus slecht ben en dat ze verplicht bij mij moet zijn anders wordt de rechter boos.......enz ( dit weet ik van de verhalen van mijn dochter en is een feit ) Voordat mijn vrouw en dochter het huis uit gingen Januari 2014, haalde en bracht ik mijn dochter 3 dagen in de week naar school, gaf ik 3 keer in de week hockey training en ging elke zaterdag mee naar de hockey wedstrijden. Kortom mijn contact met mijn dochter was zeer goed !! Wat moet ik doen, de handdoek in de ring gooien en mijn dochter vrij laten, of de bezoekregelingen doorzetten ?? Ik hoop dat er iemand is die mij advies kan geven, want ik mis mijn dochter extreem veel !! !! Met groet, Kees.

Hoe kan ik mijn dochter helpen? Ik ben moeder van twee meisjes 9 en 10 jaar mijn man en ik zijn 5 jaar uit elkaar, en hebben co ouderschap. De communicatie tussen ons als ouders is goed en ook met de nieuwe partners aan beide kanten voeld het goed. Mijn oudste dochter heeft since een half jaar steeds meer moeite met de wissel. drie dagen voor een wissel huilt zij savonds dat zij niet wilt wisselen. Zij geeft aan dat zij het bij papa en mama even fijn vind, maar heeft veel verdriet als zij afscheid moet nemen. Aanvangs was het eventjes huilen maar het wordt steeds erger en soms kan zij nachten niet slapen. Van mama's kant naar papa's kant is erger, maar ook andersom heeft zij soms verdriet. Wij praten veel en zij was nu 4 x bij een kindertherapeut, maar zij heeft nog steeds veel verdriet. Hoe kan ik haar nog meer helpen?

Hallo, ik heb een vraag. Kunnen jullie mij vertellen waarom een kind twee of meerdere verhalen of zelfs verhalen verzinnen/fantaseren naar ouders gescheiden ouders toe? Als ouder ga je er vanuit dat je kind de waarheid spreekt, want dit is wat ik mijn kinderen leer. Doordat mijn kind verschillende verhalen verteld over gebeurtenissen die zij mee maakt thuis bij beide ouders, nog erger dit wordt besproken met buren, vrienden, familieleden en opa's en oma's. Waar ik nu erg mee zit is dat ik mijn kind wil vertrouwen, maar keer op keer kom ik er achter dat mijn kind niet de waarheid spreekt. Je merkt duidelijk dat het kind aan het uitspelen is. Door dat er onwaarheden worden verteld door mijn kind, brengt dit de communicatie alleen maar moeilijkheden op met de andere ouder. terwijl BJZ er steeds op hamert dat je moet communiceren met de andere ouder. Dus mijn kind verergert de situatie alleen maar. Beide ouders vertrouwen elkaar nu niet meer en de andere partijen doen hier ook nog een groot deel aan mee. hierdoor kunnen ouders ook nauwelijks communiceren met elkaar.