De scheiding was al moeilijk genoeg voor mijn kinderen (12 en 15). Kinderen wonen bij hun moeder, ongeveer 70 km bij mij vandaan. Moeder is weer getrouwd en heeft opnieuw een kind gekregen. De oudste gaat niet lekker op school, niet lekker met stiefvader en voelt zich niet veilig in omgeving. Nu wil hij bij mij komen wonen. Hij is hierover al een poosje in gesprek op school. HELP ! Wat nu, natuurlijk is hij welkom, maar dit is niet iets wat je zomaar beslist. Ik heb hem nu een opdracht gegeven om het eea. op te schrijven. Best wel uitgebreid, maar ik stelde hem voor dat het verhaal zo duidelijk zou moeten zijn, dat als ik het aan een vreemde zou laten lezen, dat die vreemde je meteen zou begrijpen. Dit zou hij dan ook op school aan zijn mentor (zorgcoördinator} kunnen laten lezen. Die is overigens allang op de hoogte. Wat moet/kan ik, volgens jullie, doen zodat hij een juiste beslissing neemt? Het is natuurlijk heel belangrijk dat hij over ALLES goed nadenkt!

Hoi, Ik ben Ines. Onze situatie is iets anders dan een gescheiden gezin. Mijn man heeft een buitenechtelijke relatie. Ik heb het zo kunnen regelen dat hij op vaste tijden daar heen gaat. Twee nachten en dagen in de week. En iedere keer voor hij terugkomt spreken we af om weer met elkaar in te tunen. Dit heeft drie jaar geduurd voordat het goed liep. Onze jongste heeft er schade van opgelopen. Mijn man kan maar niet inzien dat hij hier werk te doen heeft. Hij voelt zich machteloos om met onze jongste om te gaan. Het herstel en vertrouwen van die dochter-vader relatie is dan ook nog compleet weg. Hebben jullie raad voor ons? Hartelijk dank alvast. Ines

Ja, helaas is het ons niet gelukt het gezin intact te houden. We gaan uit elkaar, gelukkig nog op rustige manier, en zijn nu bezig met de omgangsregeling. We hebben 3 kinderen; meisje bijna 12, meisje bijna 6 en jongen van bijna 4. We gaan op 2 straten afstand wonen, wat voor ons perfect lijkt nu voor de kinderen. De vraag; wat is een verstandige omgangsregeling in belang van de kinderen ?? Mijn insteek (want nog niet samen helemaal over eens) is maximaal 4 nachten bij de andere ouder. Dan duurt het niet TE lang met missen. Wat zijn jullie ervaringen? Waar moet ik op letten? Wat werkte op de jongere leeftijden het beste ? Ik begrijp dat elke situatie en elk kind anders is, maar zoek wat handvatten. Alvast erg bedankt voor jullie feedback.

Geachte,ouders Ik weet niet meer wat ik moet doen mijn kids worden bij mij weggehouden, en mijn kids moeten alles stiekum doen moeder mag niks weten... Ze zitten dus in loyaliteistconflict want ze willen wel contact met mij, maar mogen niet van hun moeder. Met mijn ex heb ik geen contact meer die ziet mij alleen als een geldautomaat, moet ik dit via de school spelen van mijn kids? Of gelijk via de kinderbescherming? Ik weet het niet meer.... Groeten,berzorgde vader.

Vraag aan jullie kids die dit helaas al waarschijnlijk hebben moeten meemaken. Ik loop met pijn in mijn lijf (letterlijk en figuurlijk) rond, mijn bonusdochter (stief klinkt zo naar!) wordt vergiftigd (figuurlijk) door haar moeder. Ik heb vanaf de eerste dag getracht 'n goede relatie met haar moeder te hebben, gesprek gevoerd dat het in het belang van het kind is dat we allemaal 'n kop koffie kunnen doen op speciale momenten, zoals verjaardagen etc.etc. Zodat die kleine meid niet hoeft te kiezen. Dat zeggen wij (vader en Bonusouder) ook altijd. Je mag van zowel mama als papa evenveel houden. Jij hoeft niet te kiezen. Het ging redelijk (de exen hadden nog wel wat moeit), we konden elkaar gewoon te woord staan er was communicatie enzo. Maar sinds 4 jaar heeft zij 'n nieuwe relatie en sinds zijn bemoeienis is het van kwaad tot erger. Ze communiceert niet meer, alleen als het haar uitkomt. MAAR het alle ergste is dat ze tegen die kleine al jaren dingen zegt als, Papa maakt Mama verdrietig, hij doet lelijk naar mij. ( gaat over na 6 x vragen over vakanties en geen antwoord te krijgen dat hij schrijft en NU wil ik antwoord!) want wij moeten ook weten wanneer we vrij moeten plannen. Nu wilde ze zonder toestemming en zonder elke vorm van overleg en buiten de aan het begin van het schooljaar met veel pijn en moeite gemaakte afspraak om over 10 dagen op vakantie gaan. En wel de dag voordat die kleine jarig is en bij ons zou zijn, valt toevallig zo in de regeling en normaal zien we haar dan niet op die dag. Daar was vader het niet mee eens en heeft aangeven dat hij het dit keer niet voor moeder gaat oplossen. De visite is al lang uitgenodigd, we zouden er een feestje van maken, dat weet die meid ook. Na haar verjaardag zou ze dan 2 weken bij moeder zijn (normaal is ze elk weekend bij ons), dus ze kon gewoon 3 dagen later op vakantie gaan. Wij hebben het beheer over het paspoort, want moeder is nog nooit ergens met dochter heen geweest (wilde ze niet)! Maar wij geven het paspoort niet mee omdat ze anders weggaat zonder overleg, toestemming. Wij moesten maar met ons hand over ons hart strijken (Als wij wat vragen,mee wonen 70 km uit elkaar en ze is in buurt, dan moeten wij achter haar aanrijden om die meid terug te brengen (een van de vele voorbeelden) We hebben aangegeven dat als ze de reis omboekt naar na haar verjaardag dat ze het paspoort en de toestemming krijgt. De essentie van mijn vraag, moeder is afgelopen zondag bij het terugbrengen in bijzijn van die kleine, vreselijk tegen mijn man tekeer gegaan. Met schelden en doen en vervolgens in ons bij zijn zeggen tegen die kleine dat ze van Papa niet mee op vakantie mag met Mama. Wij zijn weggelopen en hebben niets gezegd om de boel voor die kleine te sussen. Maar wat moeten we en kunnen we aankomende vrijdag nu zeggen. Waarheid is dat Mama liegt, maar dat wil je niet horen als kind en wij willen het niet zeggen. Maar ze moet ook niet denken dat ze van Papa niet mee mag op vakantie, want dat is niet zo. Alleen niet ineens 3 dagen eerder en wel op haar verjaardag! Ik vind dit vreselijk voor die kleine schat, zo willen wij het niet. HELP!

Hallo Ik ben Henry ik ben een trotse vader van maik (12 jaar) en brent (10) jaar zoals wel begrijpen ben ik gescheiden van de moeder van mijn jongens en jammer genoeg is het uitgelopen op een vechtscheiding . ik vertel altijd tegen de jongens dat ze niet moeten kiezen tussen papa of mama maar ik wil dat graag maar als de andere kant constant zegt hoe slecht ik ben en haar mishandelt heb (wat niet waar is) heb ik toch de neiging om mijn eigen te verdedigen het laatste is dat ik een bericht kreeg van mijn oudste zoon waarom ik niet voor hem gezorgd heb als baby . het zijn allemaal leugens . mijn oudste zoon wil mij niet zien nu een ruim een half jaar omdat hij alle leugens gelooft . mijn jongeste daarintegen komt super graag en wil eigenlijk bij ons wonen . hoe moet ik omgaan met deze situatie. ik zie mijn oudste zoon afglijden en wil eigenlijk dat hij naar een kinderpsycholoog gaat . als ik daar over begin dan wordt ik gewoon uitgelachen door mijn exvrouw . ik weet het niet zo goed meer . mag ik dan echt geen papa zijn ? gr henry

Beste kinderen/jongeren, Mijn man kan heel slecht tegen de drukte van een gezinsleven. Toen onze kinderen (19 en uitwonend, 14 en 12) kleiner waren, kon hij het aardig handelen. In de loop der tijd werd hij steeds sneller boos om niks en dan buiten proportie. Hij scheldt ons daarbij uit en doet neerbuigend over mensen en dingen die wij leuk vinden. Even later doet hij weer gewoon overdreven ' leuk' . Ondanks herhaald erover praten komt het steeds terug. Hij weet niet waarom, wel weet hij dat hij het liefst alleen is, in ieder geval thuis te weinig aan rust toekomt zoals hij die nodig heeft. Mijn thuiswonende kinderen willen het liefst niet meer bij hem zijn elke dag. We lopen nu allemaal steeds op onze tenen en voelen een constante spanning. Mijn man en ik willen onze relatie en samenleven als gezin niet te snel opgeven en zoeken naar een minder drastische oplossing dan echt scheiden, dus onze relatie opgeven. Eventueel gaat hij apart wonen, maar zien we elkaar nog wel als partners en ook op gezette tijden als gezin. Doen wij/ doe ik hier goed aan of neem ik mijn kinderen dan (nog steeds) te weinig in bescherming tegen de grillen van hun vader. Of is deze situatie van niet scheiden maar apart wonen nog te onzeker of onveilig voor ze. Ik kom op internet eigenlijk niets tegen over een dergelijke ' oplossing' maar zou heel graag jullie mening hierover horen.

hoi, ik zou graag van een van jullie willen horen of je een idee hebt over een brief die ik aan mijn kind kan sturen? een brief waarin ik uitleg waarom wij als ouders jaren geleden uit elkaar zijn gegaan. maar een ook een brief die moed geeft en perspectief. maw; hoe leg je een kind van 12 jaar uit waarom je zo'n moelijke beslissing hebt genomen? tips en suggesties erg welkom. dank je wel alvast.

Hallo allemaal, Ik ben moeder van 2 meiden van 4 en 1,5 jaar oud. Ik zie de relatie met mijn vriend al een tijdje niet meer zitten, we zitten niet op 1 lijn ( wel qua opvoeding) maar verder niks. We hebben niks meer gemeen en voor mij is het gewoon op. Gevoelens zijn weg.Bij mij vriend is dit echter niet zo. Hij houd heel veel van mij alleen ik niet meer op die manier van hem Mijn vriend is heel goed voor de kinderen en als ik de relatie verbreek kwets ik hem maar vooral ook de kinderen. Ze zijn dol op hem en willen ook echt niet dat we uit elkaar gaan. En ik ruk ze ook weg uit hun veilige omgeving. De enigste die dood ongelukkig is ben ik momenteel. Wat is jullie advies? Bvd

Zeven jaar geleden zijn we gescheiden. We hebben twee jaar gedaan (veel gesteggel over de alimentatie) over het echtscheidingsconvenant. Toen het convenant klaar was, ben ik samen met onze twee kinderen verhuisd naar een andere woonplaats. Nieuw begin, nieuw leven, convenant naleven en rust, dacht ik. Dus niet. Mijn ex-man begon de gemaakte afspraak over partneralimentatie opnieuw ter discussie te stellen. Opnieuw veel geruzie over en weer, mijn ex startte een rechtszaak, na 1,5 jaar eindelijk weer duidelijkheid; nieuwe afspraken gemaakt, en weer rust, dacht ik. Dus niet. Omdat de fiscale regels over kinderalimentatie per 1 jan. 2015 zijn gewijzigd (niet langer fiscaal aftrekbaar voor mijn ex) begon mijn ex eind vorig jaar al te klagen en een gesprek over verlaging van de kinderalimentatie te eisen. Feitelijk zijn we dus sinds 2008 al aan het ruziën over geld, en dat vreet aan mij. Ik leid eronder. Ik voed de kinderen in mijn eentje op, mijn ex heeft een omgangsregeling (1x per 14 dagen een weekend). Hij verdient uitstekend, heeft een riant salaris. Ik verdien niet veel, wil graag meer werken of een betere baan, maar het lukt me niet echt. Ik heb wel eens tijdelijk een kleine baan erbij, maar dit loopt weer telkens af. Het lukt me nauwelijks om rond te komen,en ik lig elke keer wakker van de dreigende claims van mijn ex. Hij wil elke mogelijke financiële verbetering aan mijn kant meteen gaan berekenen en dit op de alimentatie in mindering brengen. Hij heeft voldoende draagkracht, maar kan het simpelweg niet accepteren dat hij ruim 100 euro per maand zou moeten inleveren. We zijn nu al zeven jaar aan het vechten om geld, omdat hij telkens terugkomt op de alimentatie. Het vreet energie, ik heb slapeloze nachten en veel stress. Het erge is dat dit een goede verstandhouding met mijn ex volledig in de weg staat, en dat maakt me intens verdrietig. Want dat heeft uiteraard effect op onze kinderen. Mijn ex claimt alweer met allerlei procedures als ik niet inga op zijn eisen. Hij gaat ervan uit dat de nieuwe fiscale regels voor mij veel voordeliger uitpakken maar dat is nog maar de vraag. Hij gunt mij geen cent extra. Ik kan het echt niet meer aan. Moet ik maar toegeven aan zijn eisen, ook al heb ik het geld hard voor de kinderen en mij nodig? Hoe moet ik hier nu mee omgaan, ook naar onze kinderen? Ik ben echt radeloos. Constant ruzie over geld, terwijl ik zo graag anders wil. Voor mijn kinderen, maar ook voor mezelf.