Hallo,

Mijn vriend en ik zijn nu ca. 4 maanden uit elkaar. Onze kinderen (een tweeling van 6) beginnen zich nu te beseffen dat het niet tijdelijk is. We zijn eerder een tijd uit elkaar geweest. Ze hebben verdriet en missen hun vader heel erg. Ze wonen bij mij. Hun vader komt elke week een dag langs en om de week zijn ze een weekend bij hem. Het verdriet van ze, raakt mij heel erg, omdat zij niet gevraagd hebben om deze situatie en zij hun vader zo moeten missen. Als ze hun vader missen mogen ze hem bellen en we hebben afgesproken dat we dat op een vaste tijd doen. En ik probeer met ze te praten en ze te troosten. Ik zeg dat zij er niks aan kunnen doen en dat we allebei van ze houden. Maar ik begrijp hun verdriet zo goed. Ik wil ze zo graag helpen maar zeggen 'het komt wel goed' kan natuurlijk niet. Hebben jullie nog tips. Een boek of iets wat jullie hielp om je vader of moeder minder te missen? Dank alvast.

ik ben vader van zoontje hij is inmiddels 13 jaar bijna 14 ik ben 3 jaar gescheiden maar ik heb heel veel ellende gehad ivm mijn ex ivm kinderen . de kinderen woon nu bij haar ik betaal allimatatie . daar is en co ouderschaplan opgezet maar daar wordt totaal niet mme omgekeken . mijn ex heeft wel hoofd gezag over het jongste zoon en ik betaal meer allimatatie ivm dat de kinderen woon definitief bij haar . maar maanden heb ik wel bijna geen contact gehad met de jongste 13 jaar dus en hij wil nu wel contact bij mij houden en wil om de week bij mij zijn op vaste dagen maar ik wil dit niet ivm ik moet alles via zijn moeder spelen wat gaat totaal niet . ik wil allen met mijn zoon afspreken zonder zijn moeder toestemming of wat er ook . maar zij houd dit nu tegen en wil dat wij toch co ouder schap plan opzetten . mijn vraag is is het mogelijk om rust te creeen voor mijn zoon dat hij heeft de recht om te kiezen en dat in het rechtszaal , rechter zal wat anders beslissen . maar ik weet nu dat het wordt helemaal niets met contact tussen min en mijn ex . wat zijn mijn rechten hierover ik vermoed dat de rechter gaat bij mij zoon vragen wat hij wil maar ben bang zijn moeder speelt dit in eigen handen via onze zoon . de rechter gaat niet kijken naar de velden en ellende ruzies tussen mij en haar wat denk je hiervan ??// ik wil rustig met mij zoon zien op onze manier zonder dat zijn moeder mijn leven verder bepaald en wil uur maken ...graag je advies gr p.t

Hallo, Ik zou graag advies van jullie willen. De vader van mijn 2 kinderen en ik zijn nu twee jaar uit elkaar. Dat ging (voor zover dat kan bij een scheiding) in harmonie. We doen regelmatig dingen samen. En daar begint het bij mij te wringen... ik wil verjaardagen, Sinterklaas en andere belangrijke gebeurtenissen graag samen vieren. Maar ik wil er geen gewoonte van maken dat wij regelmatig samen eten, samen naar een pretpark gaan, etc. Ik heb dat vanavond tegen mijn ex gezegd en hij reageerde nogal beledigd. Mijn dochter van 6 doet nog heel graag dingen met zijn vieren. Ik heb aan haar uitgelegd dat papa en mama uit elkaar zijn en dat dat betekent dat wij belangrijke dingen als verjaardagen, Sinterklaas, zwemdiploma's etc. samen doen, maar de rest doorgaans niet. Papa hoort bij haar en ik hoor bij haar en dat zal altijd zo blijven, maar papa en mama horen niet meer bij elkaar. Dat vindt ze moeilijk en het maakt haar verdrietig, maar ik heb het gevoel dat met al die gezamenlijke activiteiten we niet duidelijk zijn in dat wij geen gezin meer zijn. Wat ook meespeelt bij de weerstand die ik voel om dingen samen te doen is dat mijn ex regelmatig weg is als de kinderen bij hem zijn. Ze hebben meerdere malen aangegeven - ook bij hem - dat ze aandacht missen. Ik heb liever dat hij thuis is als de kinderen bij hem zijn dan dat hij langskomt voor een spelletje als ze bij mij zijn. Hoe voelt dat voor jullie? Wat is voor jullie belangrijk dat ouders nog samen doen? Vinden jullie dat ik egoïstisch ben als ik mijn eigen leven wil leiden, met maar een hele beperkte plaats voor mijn ex? Omdat mijn kinderen nog steeds verdriet hebben van de scheiding vind ik het moeilijk om bij mijn ex mijn grenzen aan te geven, maar daar wordt uiteindelijk niemand beter van, denk ik... Ik hoor graag van jullie! dank alvast!

Hallo, Ik heb een aantal vragen aan jullie, hoe hebben jullie het contact met de vader ervaren na de scheiding, wat had verbeterd kunnen worden, hoe is de relatie tussen jullie en de vaders sinds de scheiding, en wat voor invloed heeft dit op jullie gehad, heeft de moeder hier ook invloed(positief en negatief) op gehad? wat is jullie zienswijze op de positie van de gescheiden vader? Alvast bedankt voor de moeite. Daniel

De vader van mij dochter is haar, toen zij 18 werd, minder alimentatie gaan betalen. Zonder overleg. Door tussenkomst van het LBIO heeft zij inmiddels wel gekregen wat haar toekomt. Helaas wil haar vader haar nu niet meer zien en niet meer meebetalen voor haar rijbewijs. Dit doet haar veel pijn. Zij houdt immers nog steeds van haar vader, omdat hij haar vader is. Nu heeft hij een advocaat genomen om een herberekening te laten maken, hij wilde niet ingaan op het voorstel van het LBIO. Mijn dochter heeft inmiddels zelf ook een advocaat. Dit alles doet haar veel pijn. Zij wil niets met deze financiele zaken te maken hebben, zij wil er niet over na hoeven denken. Zij zit in de eindexamenklas. Hebben jullie tips voor mij, hoe haar het beste te kunnen helpen?

Hallo, mag ik advies van jullie over het volgende; wij (ouders) hebben al besloten om te gaan scheiden. De kinderen weten dit nog niet, maar we willen het hen binnenkort wel vertellen. Waar moeten we aan denken als we het gaan vertellen? Wat moeten we juist wel of niet zeggen? Wat moeten we wel of niet doen bij het "slecht nieuws gesprek". Er is mij veel aan gelegen om dit gesprek op een goede, open en respectvolle manier te voeren. Daarvoor wil ik graag tips. Dank voor de antwoorden!

Beste kinderen, Ik ben sinds 3,5 jaar vriendin van een vader van 2 kinderen (9 en 7 jaar) De moeder van de kinderen vindt hun vader niet goed genoeg en heeft hem en de kinderen dat vaak genoeg duidelijk gemaakt. Verbaal geeft ze over hem af (waar de kinderen al dan niet bij zijn) of hield de kinderen (met smoesjes) bij hem weg in de weekenden dat hij omgang met ze mocht hebben. Hij ging eraan onderdoor en we bemerkten dat de kinderen last kregen van loyaliteitsconflict. Ik heb me als vriendin zoveel mogelijk op de achtergrond gehouden en de vader zoveel mogelijk getroost en bijgestaan. Hij heeft zich nu sinds begin dit jaar teruggetrokken van de strijd die de moeder voerde en de kinderen leken een gezin te vormen met hun stiefvader, hun halfbroer (3 jaar) en de moeder. Echter deze relatie is ook op de klippen gelopen en kregen we te horen dat alle kinderen uit huis geplaatst zijn, sinds april dit jaar. In allemaal verschillende gezinnen. We vinden het verschrikkelijk voor de kinderen en zouden graag voor ze zorgen, echter we willen geen strijd met de moeder meer aanwakkeren. Wat vinden jullie dat we het beste kunnen doen? We krijgen 16 november in gesprek met de jeugdzorg te horen wat er verder zal gebeuren met de kinderen. Ze kunnen waarschijnlijk nooit meer fulltime terug Nasr hun moeder, omdat ze het niet aankan. Graag jullie raad voor een radeloze vriendin van een vader, die erg veel van hem en zijn kinderen houdt en voor iedereen het beste wil.

ik weet het gewoon niet meer. de moeder van mijn dochters blijft maar strijd voeren, wilt niet communiceren en blijft doorgaan tot dochters niet meer bij mij willen komen. 1 dochter is al zover, ik val haar maar niet meer lastig met contactpogingen maar anderzijds kan dat weer worden opgevat als desinteresse. op instagram wordt ik door haar geweigerd. de jongste komt nog wel graag bij mij maar die merkt nu ook de fratsen. soms denk ik dat het beter is om maar gewoon weg te gaan

Ik wil mijn kind ontzorgen en de spullen die zij vergeten is/nodig heeft, ophalen 'in het andere huis'. Maar hoe vind je de balans als ouder in 'prinsessengedrag' en 'ontzorgen-vanwege-kind-in-gescheiden-situatie'? Ik wil niet dat mijn dochter met spullen hoeft te slepen, met tassen vol het schoolplein op stapt vanwege een wissel. Ik vind dat ik als ouder die spullen moet ophalen. En ik wil ook dat mijn dochter daar niets van merkt; de spullen die zij nodig geeft zijn gewoon aanwezig. Hoe dat is geregeld, is niet haar probleem. Kind, je wilt niet weten hoe schuldig ik mij voel over mijn beslissing om te scheiden. Hoe verdrietig het mij maakt dat mijn dochter al lastige dilemma's heeft en nog gaat krijgen. Ze is pas 7. Ik ben wel een leukere moeder geworden en ben blij met de band die ik met mijn dochter heb! daar houd ik mij aan vast. Bedankt dat jullie ervaringen en gevoelens delen. Ik leer daar zo ontzettend veel van en dat komt mijn kleine meisje alleen maar ten goede. Lies

Lieve jongeren, Heeft iemand van jullie ooit meegemaakt dat jullie ouders ver van elkaar gingen wonen? Wat deed dat met jullie, zowel emotioneel als wat betreft praktische problemen?