Lieve mensen, Een jaar geleden bleek dat een man die ik al een paar jaar kende, inmiddels al ongeveer een jaar verliefd op mij was. Het kwam voor mij nogal plotseling, omdat ik me zelfs nooit had afgevraagd wat ik voor hem voelde - hij was immers getrouwd. Zijn zoons, toen 14 en 15 jaar, kende ik een beetje maar niet erg goed. Hij had een jaar geprobeerd er niets mee te doen en verder te gaan met zijn huwelijk, maar kwam tot de conclusie dat dat niet meer te redden was. Hij vertelde alles aan zijn vrouw en ze hebben met zijn tweeën nog geprobeerd verder te gaan maar ook dat lukte uiteindelijk niet. Inmiddels zijn ze gescheiden. Het ging allemaal behoorlijk snel en vooral zijn oudste zoon, inmiddels 16, is erg boos en wil zijn vader niet zien. Zijn jongste zoon komt eens in de week een middag bij hem. Mijn vriend stuurt beide zoons wel whatsapp-berichtjes, bijvoorbeeld na sportwedstrijden, of als hij weet dat zijn oudste zoon een open dag heeft bezocht, of na andere belangrijke of minder belangrijke bezigheden van zijn zoons of van hemzelf, maar wil zichzelf niet opdringen. Voor zover ik kan zien probeert zijn ex-vrouw, met wie hij vrij koel contact heeft maar goed dingen kan regelen en afspreken, hem niet zwart te maken of zijn zoons bij hem weg te houden. Ik zorg altijd dat ik er niet ben als zijn zoon langskomt, omdat ik weet dat zijn ex-vrouw dat niet prettig vindt. Met kerst hebben we wel een paar dagen met zijn drieën doorgebracht en dat vond ik gezellig. Zijn zoon zegt niet altijd veel, maar vond het volgens mij niet vervelend dat ik er was. Mijn vriend heeft het er erg moeilijk mee dat hij zijn kinderen zo weinig ziet en ik zou graag iets doen om het contact gemakkelijker of beter te maken. Ik moedig hem aan om de deur open te houden, berichtjes te blijven sturen zonder antwoord te vragen of te verwachten, probeer leuke dingen te verzinnen om met zijn jongste zoon te doen (met zijn tweeën of met zijn drieën, of voor mijn part met een vriend of met zijn broer erbij als zij dat willen). Het maakt mij daarbij niet veel uit of ik erbij ben of niet. Heeft iemand advies, kan iemand aangeven wat ik anders moet doen, of dat ik echt beter uit de buurt kan blijven en me er zo weinig mogelijk mee moet blijven bemoeien? Met de oudste zoon heb ik helemaal geen contact geprobeerd op te nemen, en de jongste zegt nou eenmaal uit zichzelf niet veel. Meningen, ervaringen, adviezen zijn heel welkom. Alvast veel dank!

Als vriendin van een gescheiden vader met 4 pubers in de leeftijd van 12 tot en met 16, heb ik een vraag. Zelf heb ik geen scheiding meegemaakt, de vader van mijn, inmiddels studerende, uitwonende dochter is overleden. De vader is geconfronteerd met een scheiding waarbij de moeder met de kinderen weg is gegaan en de vader de gelegenheid heeft gegeven zijn spullen te pakken. De kinderen hebben nog nooit met hun ouders samen om tafel gezeten om de situatie te bespreken. Dit is 1,5 jaar geleden. Het heeft een jaar geduurd voor de zorg gelijk verdeeld was, om de week, de kinderen wilden dit wel eerder, maar de moeder niet. De moeder reageert op geen enkel bericht van de vader. Dit betekent dat er nooit overleg is over en met de kinderen samen. Hoe kun je dit doorbreken? Het is echt nodig dat er communicatie is tussen de ouders maar ook tussen ouders en kinderen samen. Wat kun je als derde partij hierin betekenen? Wel of niet met de kinderen praten. Wel of niet met de moeder, die ik niet ken, gaan praten. Of er alleen maar zijn? Dit laatste is nu het geval, ik ben er af en toe, doe wat zorg, soms halen of brengen, of koken, ze mogen alles vragen, maar ik houd me verre van opvoedkundige zaken. Dat vind ik iets van de ouders.

Goedemorgen, Drie jaar geleden gingen mijn vrouw en ik uit elkaar. Ik had geen geld meer en zij een ander, dat was kort gezegd de aanleiding. Eerst gingen dingen redelijk maar nu ik weer geld verdien hebben we ruzie omdat ik vind dat ik dat niet hoef te delen. De rechter vindt dat ook. Opgestaan plaats vergaan, zoiets. Nu komt de vraag: mijn ex is erg boos en ik mag al twee jaar haar huis niet in. Dus nu is onze dochter jarig en wil ik haar feliciteren. Mijn ex zegt 'doe dat maar op de stoep en de voordeur'. Mijn vraag is of ik dat moet doen. Moet ik mijn dochter laten zien dat ik aan haar denk op haar verjaardag en dat dat voorgaat, of moet ik wachten met mijn kado tje tot ze bij mij is. Wat vinden jullie?

Als mijn dochter binnenkort 15 wordt en bij haar moeder is die mij niet thuis wil ontvangen moet ik dan wel of niet 's-ochtends bij de voordeur een kadootje geven?

Hoi, ik lig in scheiding met mijn man..wij hebben 2 kindjes die beide vlak na elkaar jarig zijn.. Mijn oudste word 6 en heeft alles heel erg goed door. Haar wens is om haar verjaardag te vieren met haar broertje.. Met iedereen erbij. En daar ligt het probleem. Mijn ex-man en ik hebben het hier over gehad en zijn toen beide tot het besluit gekomen om dit voor haar te doen. Wij hebben dit vertelt aan haar en ze was dol blij. Nu 2 weken later trekt mijn ex-man zijn belofte in en is mijn dochtertje heel erg verdrietig. Ik heb geprobeerd om via familie leden het als nog te laten plaats vinden maar er wird alleen maar heel onredelijk gereageerd. Moet ik deze strijd doorzetten of kan ik beter een alternatief bedenken voor de situatie? Groetjes

Goedendag, Als eerste wil ik kwijt aan jullie dat ik blij ben dat ik deze d site gevonden heb. Ik zit momenteel in vechtscheiding die al anderhalfjaar duurt. We zijn destijds begonnen met mediation maar dat is helaas mislukt. Ondertussen heb ik een leuke man ontmoet waar ik het heel leuk mee heb. Mijn kinderen zijn in de leeftijd van 26,28 en 29 jaar. Mijn zoon heeft mijn vriend geaccepteerd maar is heel boos op zijn vader om waar deze 6 jaar geleden mee is begonnen, een relatie met een andere vrouw en daarbij in ook een kind verwekt heeft. Mijn toekomstige ex is met de hakken in het zand gaan staan toen ik vertelde dat ik een vriend had. Vanaf dat moment ging het mis. Voor onze kinderen lijkt me dit alles ook heel erg ingewikkeld. Een scheiding, ik een nieuwe vriend, hun vader een nieuwe vriendin en een halfbroertje erbij (woont bij de moeder in Afrika). Met mijn oudste dochter van 29 heb ik momenteel het mist contact wat ik heel erg vindt. Ik heb haar weken geleden een persoonlijke brief gestuurd met mijn gevoelens en mijn fouten en begrip ook voor haar. En dat ik geen idee heb hoe dit voor haar is en het graag zou willen weten van haar hoe zij zich voelt in deze hele nare situatie. Ze heeft toen wel aangeven erop terug te komen. Ik denk wel eens dat het voor volwassen kinderen soms nog ingewikkelder is dan voor jonge kinderen. Wat is wijsheid om te doen. Ik weet dat tijd en geduld hierbij ook heell belangrink is.

Ondanks rechtszaken en ouderschapsonderzoek (waarbij kinderen ook gehoord zijn en gebleken is dat kids door gedrag van de vader in de knel zitten) blijkt het toch onmogelijk dat onze kleinkinderen kunnen worden beschermd tegen de psychische mishandeling door het sterk narcistische en psychopatische gelijkende gedrag van de vader ( ook geconstateerd door maatschappelijk werkster die kids heeft begeleid bij KIES training). Vader zet bij de klinisch psychollog netjes zijn handtekening onder alle 60 afspraken die nodig waren om kids rust en duidelijk te bieden, waarmee gelukkig ook ots dreiging afgewend is, maar vader gaat in bijzijn van de kinderen onverminderd en zelfs versterkt door met zijn minachtingscampagne naar de moeder en haar totale netwerk. Hoe kun je de schade bij de kinderen zoveel mogeljk beperken?

Hallo, mijn man en ik liggen in een scheiding. Helemaal niet leuk. Echter mijn dochter van 17 jr trekt naar mijn man toe en neemt daarbij mijn rol over. Mijn man bespreekt van alles over de scheiding met haar: zoals hoeveel geld ik mee kan krijgen. Ik vind dat dat niet kan. Heb mijn man en haar daarover aangesproken. Mijn man zegt dat hij niets met haar bespreekt, maar mijn dochter spreekt letterlijk mijn na. Ik heb het gevoel dat ik als een kind door haar behandeld word. Hebben jullie tips voor mij hoe ik hiermee kan omgaan?

Wij gaan scheiden en moeten het onze kinderen nog vertellen. Ze zijn 13 en 15. Hoe vertellen we het de kinderen?

Denken jullie dat het goed is als we zeggen: 1. We willen gaan scheiden omdat er teveel spanningen/ruzies tussen ons zijn? (dit hebben ze de afgelopen jaren natuurlijk kunnen merken) 2. Het ligt niet aan de kinderen dat we gaan scheiden. 3. Het is zo dat we door hen (waar we allebei heel veel van houden) juist nog langer bij elkaar gebleven zijn, omdat we dachten dat het beter/fijner voor hun zou zijn. Ik twijfel vooral of we punt 3 moeten noemen. Ik wil het zeggen om aan te geven dat we juist van hun houden en juist voor hun gedaan hebben wat we dachten dat goed was. Maar ik wil hun ook juist geen schuldgevoel aanpraten dat we voor hun bij elkaar zijn gebleven, maar daardoor nog een extra tijd met spanning/ruzies bij elkaar zijn gebleven. Verder andere tips van jullie wat we het beste wel en niet kunnen zeggen, zijn welkom.

Ik wacht op mijn dochter. Zal ze contact zoeken? Ze is nu 18 en ik heb haar laten weten, via een mediator,dat mijn deur altijd voor haar open staat . We hebben al ruim 16 jaar geen normaal contact omdat haar moeder dat niet wilde. Ik geloof in een toekomst vader-dochter. Vooruitkijken. Zou ik kans maken?