Ik en mijn man zijn nu een jaar uit elkaar. Mijn man had al een nieuwe vriendin. Onze kinderen hebben haar ontmoeten en kunnen goed met haar opschieten. Ik ben blij voor hun maar ik vind het nog steeds moeilijk. Ik heb haar tot nu toe nog niet ontmoet. De kinderen vragen ga je haar ontmoeten? Ik heb voor mezelf geen behoefte om haar te ontmoeten moet ik het toch voor de kinderen doen. Ik praat vriendelijk over haar en stel vragen en laat de kinderen dingen over haar en hun vertellen. Graag jullie advies. Ik wil niet de kinderen in een spagaat zetten maar ik wil ook niet doen alsof ik alles ok vinden. Graag jullie advies...

Mijn dochter van inmiddels 6,5 is een week bij haar vader en een week bij mij. De eerste paar maanden deden we om en om als hij vrij was had hij haar en andersom. Dat was te onrustig naar ons idee en moest ze vaak van huis naar huis... Nu doet ze het hier erg goed op bijna nu twee jaar. Je kan voorstellen om het een zit te proberen?! Natuurlijk zullen de eerste weken wat lastig zijn ook je kind moet eraan wennen. Nu heeft ze ook een goede band met papa zijn nieuwe vriendin en voelt zich daar thuis ook als papa werkt. Hij werkt fulltime. Gr

Hallo, Mijn man en ik zijn gescheiden toen mijn zoon 2 was, nu is hij 12. Hij gaat na de zomervakantie naar het voortgezet onderwijs. Wij wonen in verschillende plaatsen en hebben scholen bezocht in beide. Nu heedt de voorkeur van mijn zoon de school in de woonplaats van zijn vader, op 10 min fietsen afstand. We hebben het er toen met z'n drieën over gehad dat mijn zoon dan eventueel bij hem zou kunnen gaan wonen omdat dit makkelijker en fijner voor hem is ivm de afstand. Maar nu ziet zijn vrouw dit niet zitten. Dit vond ik nogal moeilijk om te horen, heeft iemand misschien een suggestie om dit zo fijn mogelijk op te kunnen lossen? Mvg.

Hallo, mijn man en ik liggen in scheiding: ik wil dit niet, mijn man wel. Om een vechtscheiding te voorkomen te voorkomen ga ik in zijn wens mee. Ook al schreeuwt mijn hele hart dat ik dit niet wil. We willen als ouders graag co-ouderschap: echter mijn dochter van 17 jr wil dit niet: wil mij minder vaak zien en mijn zoon van 13 jr gaat hier ook in mee. Mijn hart brak toen ik dit hoorde. Nu zeggen de kinderen op de web-site luister na de kinderen. Echter wat moet ik als mama: mijn maatje vertrek, mijn huwelijk is over, mijn gezin bestaat niet meer en mijn kinderen willen liever naar mijn ex. Hoe moet ik hier als moeder tegen aan kijken? Ik heb mijn kinderen niet misbruikt of zoiets, maar zal zeker mijn fouten hebben gemaakt, zoals ook mijn ex dat gedaan heeft. Ik krijgt nu het gevoel dat ik dubbel gestraft wordt. Graag jullie reactie

Mijn zoontje woord 11 jaar en wij hebben een vecht scheiding gehad. en kunnen nog steeds niet met elkaar overweg . mijn zoontje is altijd al een binnen veter geweest. maar kan gelukkig wel vertellen hoe hij het bij vader heeft gehad. en ik ben blij als hij het naar zijn zin heeft gehad. en wat vader met hem heeft gedaan, in de tijd dat hij bij vader was . Vader komt zijn zoon voor de deur op hallen . en mag bij mijn echt niet binnen, daar licht wel mijn grens . ik heb echt alles voor mijn zoontje over maar zijn vader binnen laten , dat kan ik echt niet. hoe zou ik als moeder het beste mijn zoontje kunnen begeleiden

Beste allemaal, Omdat ik het niet meer weet wat te doen vraag ik jullie om raad. Ben nederlandse maar woon alweer 19 jaar in het Luxemburg. Ben getrouwd met een Luxemburgse man en we hebben 2 kinderen (14 en 7 ). Door allerlei onenigheden tussen mijn man en mij, dat gaat van zijn vroegere alcoholisme tot mijn slordigheid, zijn we nu op een punt aangekomen waar het niet meer gaat. Loze beloftes van ons allebei, dat is nu al zo'n 2 tot 3 jaar aan de gang. Door deze problemen en ook doordat mijn man niet wilde dat ik ging werken na de geboorte van ons 2de kind, ben ik in een neerwaartse spiraal geraakt. Ook is mijn man een erg koud en hard persoon, praten is er niet bij, schreeuwt liever dat ik alles verkeerd doe( omdat ik niet alles op de mm recht zet). Nou heb ik ook mijn negatieve trekken, ik trek me dus helemaal terug in mijzelf, denk wel aan de kinderen, maar konstateer elke dag weer dat zij er onder lijden. Mooi weer spelen kan ik ook niet. Nu denk ik er al veel langer aan om naar Nederland terug te gaan, mede door een koele mentaliteit hier waardoor je er nooit echt bij hoort. Dat heb ik dus met mijn man besproken, en hij heeft gezegd dat ik kan gaan waar ik wil, onze oudste mag van hem zelf kiezen, maar de jongste mag niet mee. Nu heb ik me hier juridisch voor laten lichten en heb ik inderdaad weinig tot geen kans de kinderen alle 2 mee te krijgen tenzij ik hier in Luxemburg blijf. Door meerdere redenen is het zo goed als onmogelijk om hier te blijven, o.a door de torenhoge woonlasten. Dan zonder werk, geen cent gespaard, kon ook niet want ik heb al 7 jaar geen salaris. Ik vertrouwde op mijn man. Maar nu puntje bij paaltje komt blijkt dat ik helemaal niks heb, dus ook geen begin wat je toch nodig hebt met 2 kinderen. We wonen in een mooi huis met tuin en een hond. Ik kan hier blijven wonen maar dan is het elke dag ruzie. Ik wil zo graag het beste voor onze kinderen, en als ik logisch nadenk dan weet ik t niet meer, dan voel ik me een ontaarde moeder. Want de beste oplossing is dat ik weg ga, een nieuwe start maak en dan probeer om tot een overeenkomst te komen wat de kinderen willen. Hier blijven de kinderen in hun vertrouwde omgeving, ze hebben hun school en sport en vrienden en vriendinnen. Ik ben bang dat als ik wegga dat ik het niet goed doe, als ik hier blijf ga ik er aan onderdoor, dan ben ik ook niks waard als moeder. Misschien kunnen jullie me raad geven vanuit kinderogen

Lieve kinderen van dit forum, Ik hoop dat jullie advies mij verder kan helpen naar de zoektocht wat het beste zou zijn voor mijn zoontje van 1 jaar oud. Na de geboorte van mijn zoon is er heel veel veranderd tussen mij en mijn man. Het lijkt er op dat de patronen uit zijn jeugd heel sterk naar boven zijn gekomen en daardoor de relatie uit balans is geraakt. Zo erg dat hij veel naar mij uithaalt iedere dag met negatieve verwijten, beschuldigingen of vervelende opmerkingen. Een paar maanden geleden ben ik begonnen met dit onder de aandacht te krijgen van mijn man in de hoop op verbetering door er over te praten. Dit is eigenlijk alleen maar verergerd. Inmiddels zijn we uitelkaar en het vertrouwen in de relatie is weg. We wonen een grote afstand bij elkaar vandaan, ongeveer 1 uur en 3 kwartier rijden met de auto. Het ziet er naar uit dat we de komende tijd door de omstandigheden niet dichterbij elkaar kunnen wonen. Nu is de norm voor hele kleine kinderen twee dagdelen (bv. middagen) in de week bij de niet verzorgende ouder (in dit geval de vader) en de rest van de tijd bij de verzorgende ouder (in dit geval de moeder). Wat is wijsheid vanuit jullie perspectief? Met wat voor regeling zou mijn zoon van 1 jaar gelukkig kunnen zijn? Aangezien hij ook graag met papa tijd door brengt.

Goedemiddag, Wat een mooie, verdrietige en indringende berichten lees ik op deze site en wat dapper en goed dat jullie je hier kunnen uiten! Ik ben nu 3 jaar geleden gescheiden, mijn zoontje is nu 5. Hij was dus nog maar anderhalf jaar. We hebben een co-ouderschap; hij is ma en di altijd bij mama, wo en do bij papa en om het weekend wisselen we. Hij geeft aan dat fijn te vinden omdat hij ons dan allebei veel ziet. We hebben beide een nieuwe partner waar hij het goed mee kan vinden, maar zowel ik als zijn vader proberen ook tijd samen te zijn met hem. Verjaardagen vieren we gewoon met z'n allen. Papa, mama, stiefouders en alle familie daaromheen. Een keer in het kwartaal gaan we met papa, mama, stiefouders en onze zoon iets leuks doen. Ook dat vind hij ontzettend fijn. We praten nooit naar over elkaar en hebben eigenlijk ook nooit ruzie. Hij mag altijd de ander bellen als hij iemand mist en naar school avonden e.d. gaan papa en mama gewoon samen. Natuurlijk is dit allemaal niet vanzelf gegaan, maar we hebben altijd geprobeerd het belang van onze zoon voorop te zetten. Mijn vraag is nu eigenlijk dat ik ook lees hier dat kinderen van ouders die nog wel goed met elkaar omgaan het moeilijk vinden te begrijpen waarom ze zijn gescheiden. Wat is jullie advies om daarover te beginnen? Of wat is sowieso jullie advies, als je wel goed met elkaar omgaat? Ik hoor graag van jullie!

Mijn dochter is seksueel misbruikt door haar vader. Ze is verhoord en heeft verteld wat vader gedaan heeft. Ze was toen 4 jaar. Omdat vader zegt dat hij het niet heeft gedaan en er geen getuigen zijn (geen bewijs en niemand die het gezien heeft) is de zaak hierom helaas geseponeerd, dat wil zeggen dat vader dus niet als schuldige, maar ook niet als onschuldige wordt aangewezen. Hij komt hiermee dus weg zonder gestraft te worden. Jeugdzorg en de raad van de kinderbescherming staan achter vader en vinden dat mijn dochter in de toekomst met hem onbegeleide omgangen moet gaan hebben. Ze wijzen mij als schuldige aan. Mijn dochter is al van kleins af aan enorm bang van hem, heeft na 5 jaar knokken eindelijk speltherapie waarvan haar begeleider heeft gezegd dat als zij niet meer naar haar vader wil dat zelf tegen haar vader moet zeggen. Eerst durfde ze dit niet, maar uiteindelijk heeft ze dit gedaan. Eindelijk een begeleider die luistert naar het kind. Tenminste zo leek het. Ze had in nog geen half jaar tijd bij het omgangshuis inmiddels al de derde begeleider. Nu zijn de omgangen tijdelijk stop gezet, maar ze zal binnenkort weer naar het omgangshuis moeten. Het lijkt erop alsof iedereen die hierin hulp verleent, gedwongen wordt om niet naar mijn dochter te luisteren, dit denk ik omdat nu ineens haar begeleider die speltherapie geeft, vindt dat mijn dochter weer naar haar vader moet, terwijl ze eerst zelf tegen haar gezegd heeft om duidelijk en eerlijk te zeggen wat ze zelf wil. Je begrijpt natuurlijk wel dat het kind haar begeleider ook niet meer vertrouwd en durft daar nu ook niet alles te vertellen wat er aan de hand is. Het is inmiddels de zoveelste begeleider die niet naar haar luistert. Ze heeft veel buikpijn en wil niet naar haar vader. Ze is er prikkelbaar, boos en verdrietig onder. Ik ben compleet machteloos, ik kan na 7 jaar strijden niet meer mijn dochter beschermen. Wat zegt haar begeleider tegen mij, dat wanneer mijn dochter boos en verdrietig is ik haar niet mag knuffelen, wat ze nou juist nodig heeft, geborgenheid, maar haar moet straffen en naar haar kamer moet sturen. Dus ik moet haar straffen voor iets wat niet haar schuld is en daarmee moet ik dus eigenlijk maar doen alsof er niets is gebeurd. Zodat ze van mij ook geen steun meer krijgt en afgewezen wordt. Ik heb een gesprek bij het omgangshuis over hoe verder te gaan. Ja daar heb ik als moeder niets over te zeggen, ik werk al 7 jaar mee aan begeleide omgangen, dat zijn geen fijne jaren geweest, het stagneerde steeds door fouten en loze beloftes van jeugdzorg, zoals ze beloofden dat mijn dochter goed begeleid zou gaan worden dmv speltherapie. Ondanks aandringen van mij werd er niets gedaan. Na bijna 5 jaar hiervoor geknokt te hebben, had ik het eindelijk zover gekregen met weer een begeleider via vrouwenhulp, die overigens ook niet geholpen heeft maar meer kapot heeft gemaakt, dat we speltherapie voor mijn dochter zouden krijgen, helaas kwam hier net weer een rechtszaak tussen waarbij wij een OTS opgelegd hebben gekregen en dus via jeugdzorg uiteindelijk dus speltherapie is geregeld. Je snapt nu wel weer geen onafhankelijke partij die weer gedwongen wordt door jeugdzorg om naar hun te luisteren en niet naar het kind. Wat kan ik doen als moeder die zich ernstige zorgen maakt om de toekomst van haar kind. Ik heb een gesprek gehad bij het omgangshuis, daar zei ik dat ik beter mijn kind aan vader mee kan geven en haar kan laten verkrachten door hem. Daar werd volmondig met ja op beantwoord door de omgangsbegeleider. Helaas ik ben te goeder trouw en heb ik dit gesprek niet opgenomen. Ik zei je geeft nu zelf aan dat ik dat moet doen, werd afgescheept met oh nee dat floepte eruit het overviel me wat je zei. Als ik haar niet mee geef wordt mijn dochter bij mij weggehaald. Dus met andere woorden geef haar mee, laat maar toe, maar dan woont ze nog wel bij jou. Hoe ik de toekomst van mijn kind zag werd mij gevraagd. Nou als zij naar vader moet onbegeleid, dan gaat hij verder met waar hij mee bezig was, dan wordt ze een onhandelbare puber, waar niets mee te beginnen valt en komt in aanraking met de verkeerde personen. Nou dat is nogal doemdenken zeggen ze dan. Alles wat ik zeg of doe wordt tegen mij gebruikt. Ik kan niets goed doen, wanneer mijn dochter stampij maakt bij het omgangshuis dat ze niet wil en ik zeg dan tegen haar dat ik er niets aan kan doen maar het moet. Dan krijg ik te horen dat ik dat niet moet zeggen. De secretaresse is de enige die achter ons staat, zij kan ook niks doen, ze heeft zelf ook het nodige meegemaakt en zit ook in een complete hel. Een totaal vreemde begeleider dacht met haar wel een gesprek te kunnen hebben, waarom ze niet naar vader wil. Dat kreeg ze er niet uit, ze roept mij en mijn vader erbij en zegt ze wil niet met mij praten hierover. Zegt ze anders gaat het toch ook goed, waarom de laatste keer dan niet? Zeg ik oh ja ging het goed dan? Waarop mijn dochter antwoordde met nee. Ze wou nooit, maar werd gedwongen en omdat ik dan maar moest zeggen dat ik mee ging, ging ze uiteindelijk wel mee. Dus vraag ik aan mijn dochter waarom wil je dan niet praten. Zegt ze dat ze papa nooit, nooit meer wil zien. Wordt mij nu afgerekend, omdat ze dus volgens hun gedwongen werd door mij om te zeggen wat ze wil. Als ik niets had gezegd, hadden ze me dat weer aangerekend. Hoe dan ook, alles wat ik doe als verzorgende ouder is fout. Ook heb ik er niet goed aangedaan, omdat ze bij de laatste omgang niet mee naar binnen ging. Ik trok haar mee, maar ze trok mij nog veel harder terug, ik heb nekklachten, dus dat deed pijn, ze is sterker dan ik, dus ik kreeg haar niet mee. De secretaresse er net aan kwam en ik haar vroeg wat moet ik doen, ze wil niet mee. Ik naar binnen moest gaan en haar moest laten staan. Heeft de secretaresse tegen de nieuwe begeleider gezegd dat ze een kindje had dat niet naar vader wil. Ik had haar niet buiten mogen laten staan, was fout dat had nooit mogen gebeuren. Ze was niet alleen, mijn vader blijft altijd in de auto wachten, die is bij haar gaan staan, om te proberen haar naar binnen te brengen. Ik heb daar bij het omgangshuis al diverse moeders gesproken, wij worden gezien als negatief beinvloedbare moeders. We kunnen niets goed doen en alles wat je zegt of doet wordt tegen je gebruikt. Heeft hier iemand ervaring mee? Waar kan ik om hulp vragen voor mijn dochter? Is er iemand die ons kan bijstaan in deze zaak. Ik heb een goede advocaat, mijn ex heeft nooit ouderlijk gezag gehad, helaas is dit nu ineens wel toegewezen, hoewel de rechter zelf had aangegeven, gezien wij als ouders nog steeds niet door een deur kunnen het nog niet nodig vond dat wij gezamenlijk gezag hadden. Helaas heeft hij het gekregen, omdat de raad van de kinderbescherming niet vond dat zij tussen twee ouders klem zou komen te zitten en allebei de ouders gezag moeten hebben, ongeacht in wat voor hel wij met hem hebben geleefd. Ik ben er helaas te laat achter gekomen dat ik met een narcist heb geleefd, hoewel mijn moeder daar meerdere keren op gewezen had, maar ik had niet helemaal duidelijk wat dat was. Hij heeft mij gedurende onze relatie bedreigd, geslagen, gekleineerd en tegen mensen opgezet. Ik kan een heel boekje over hem opendoen. Maar hij ontkent alles en draaid zelfs feiten om. Hij heeft gezegd dat als ik bij hem weg zou gaan, hij mij kapot ging maken. Nou dat is hem aardig gelukt, maar niet alleen mij, ook mijn dochter. Hij weet iedereen te manipuleren, mensen die hem kennen, moeten hem niet. Hij heeft zelf geen vrienden. De vrienden die hij had, heeft hij gekwetst en hij gaf mij de schuld, dat ze mij niet moesten, hij zag niet in dat het aan hem zelf lag. Ze kwamen niet meer dat lag aan mij. Ik heb nog steeds contact met die vrienden. Die zeggen tegen mij dat het niet aan mij lag maar aan hem. Ze kwamen overigens nog wel bij mij, wanneer hij niet thuis was. Wat moet ik doen? Wie helpt ons? Ik weet het niet meer? Hoe houd ik mijn kind veilig en is er een instantie die wel naar het kind luistert? Het is slechts een deel van ons leven, maar we leven in een hel.

Dag lezers van het forum, Ik zou graag jullie advies willen. Ik ben nu 4 jaar gescheiden, mijn dochter is 8 jaar. Sinds 2 jaar heeft haar vader een nieuwe vriendin. Zij heeft 4 kinderen. Mijn dochter is om het weekend bij haar vader en dan is de vriendin met kinderen daar ook. In het begin waren de andere kinderen er soms, maar nu altijd. Mijn dochter vertelt er gezellige dingen over, maar ze wil ook graag met haar vader alleen zijn en dat gebeurt nu bijna niet meer. Ze vindt het ook moeilijk dat er ineens zoveel andere kinderen in haar huis zijn en er zijn ruzies. Laatst vertelde ze dat ze naar bed moest en in de badkamer was met een van de andere kinderen. Ze moest nodig naar toilet, maar het andere meisje zat op de klep en wilde er niet af. Mijn dochter vond het vervelend en barstte in tranen uit. Haar vader vond vervolgens dat ze niet zo kinderachtig moet doen. Hij vindt vaak dat ons dochter kinderachtig doet als de andere kinderen er ook zijn. Mijn dochter is heel verdrietig om deze situaties en voelt zich niet begrepen. Hoe kan ik haar helpen? Hartelijk bedankt voor jullie antwoorden! groetjes, Fillipien, Zoetermeer