Mijn dochter heeft besloten om bij haar vader te gaan wonen, ze is 14 jaar. Natuurlijk heb ik daar veel verdriet van maar ik wil haar ook niet tegenhouden. Zij vindt dat het plaatje thuis niet meer klopt omdat mijn nieuwe partner ook bij ons woont. Hij is best wel snel in beeld gekomen nadat ik van haar vader ben gescheiden, dat is nu 1,5 jaar geleden. Op vakantie hebben we het heel leuk met elkaar maar thuis vindt ze het moeilijk. Herkent iemand dit en hoe kan ik haar helpen? een verdrietige mama

Mijn dochter heeft besloten om bij haar vader te gaan wonen, ze is 14 jaar. Natuurlijk heb ik daar veel verdriet van maar ik wil haar ook niet tegenhouden. Zij vindt dat het plaatje thuis niet meer klopt omdat mijn nieuwe partner ook bij ons woont. Hij is best wel snel in beeld gekomen nadat ik van haar vader ben gescheiden, dat is nu 1,5 jaar geleden. Op vakantie hebben we het heel leuk met elkaar maar thuis vindt ze het moeilijk. Herkent iemand dit en hoe kan ik haar helpen? een verdrietige mama

Hallo, ben een moeder van een zoon van bijna 12 jaar, die al vanaf het moment dat zijn vader en ik uit elkaar zijn, moeite heeft om naar zijn vader te gaan te willen... Zijn vader woont inmiddels ruim 80 kilometer bij ons vandaan en onze zoon komt daar een keer in de twee weken en helft van alle vakanties. Nu heeft hij al vele malen gezegd, niet naar zijn te willen, zich niet prettig te voelen... Helaas is communicatie met zijn vader niet mogelijk en doe ik, via een ander. Dit zint zijn vader niet en ook dat hij vindt dat ik zijn zoon tegen hem opzet. Nu erkennen wij best de problemen, maar mijn ex wil ze niet toegeven en wijst naar mij. Dit vindt ik erg moeilijk, ook voor onze zoon . Nu vindt hij dat de situatie zo slecht is, dat hij melding schijnt gedaan te hebben bij Veilig thuis. Ik vind dit juist een foute keuze, daar dit ook voor onze zoon geen prettig idee is. Zijn er van jullie uit ideeen wat je in zo'n situatie kan doen? hoop dat jullie mij en mijn zoon willen helpen?

Hallo, ben een moeder van een zoon van bijna 12 jaar, die al vanaf het moment dat zijn vader en ik uit elkaar zijn, moeite heeft om naar zijn vader te gaan te willen... Zijn vader woont inmiddels ruim 80 kilometer bij ons vandaan en onze zoon komt daar een keer in de twee weken en helft van alle vakanties. Nu heeft hij al vele malen gezegd, niet naar zijn te willen, zich niet prettig te voelen... Helaas is communicatie met zijn vader niet mogelijk en doe ik, via een ander. Dit zint zijn vader niet en ook dat hij vindt dat ik zijn zoon tegen hem opzet. Nu erkennen wij best de problemen, maar mijn ex wil ze niet toegeven en wijst naar mij. Dit vindt ik erg moeilijk, ook voor onze zoon . Nu vindt hij dat de situatie zo slecht is, dat hij melding schijnt gedaan te hebben bij Veilig thuis. Ik vind dit juist een foute keuze, daar dit ook voor onze zoon geen prettig idee is. Zijn er van jullie uit ideeen wat je in zo'n situatie kan doen? hoop dat jullie mij en mijn zoon willen helpen?

Hallo ik heb een vraag, ik zit pas in een scheiding en heb 2 kids van 2 en 4jaar. Nu is het zo dat mijn ex man negatieve dingen zit te zeggen tegen mijn kind van 4. Mijn kind zit hiermee en ze weet zich niet meer goed te uiten. Driftbuien en tegendraads als ze bij me is. Ik heb de kids nu alleen in t weekend. Wat is het beste wat ik hiermee kan doen?

Hallo ik heb een vraag, ik zit pas in een scheiding en heb 2 kids van 2 en 4jaar. Nu is het zo dat mijn ex man negatieve dingen zit te zeggen tegen mijn kind van 4. Mijn kind zit hiermee en ze weet zich niet meer goed te uiten. Driftbuien en tegendraads als ze bij me is. Ik heb de kids nu alleen in t weekend. Wat is het beste wat ik hiermee kan doen?

---

Hallo, Beginnen bij het begin dan maar. Ik en de vader van onze zoon zijn al vanaf zijn 1e levensjaar gescheiden. Hij heeft altijd veel moeite gehad met een omgangs regeling. Nu weten we sinds enkele jaren dat hij autisme heeft, uk is nu 5 jaar ( "bijna 6 hoor!" ) Maar weer wilt hij niet naar zijn vader, we hebben de afspraak dat we hem niet dwingen omdat dat enkel op huilen en drama uitkomt. Nu heeft uk zelf met de phygoloog een plan bedacht hoe hij weer naar zijn vader toe kan. Super goed dacht ik! Maar helaas vind papa het maar niets en wilt het op zijn manier en niet anders. Nu zit jeugdzorg ook in de mix en die vinden uk zijn plan ook top en willen het zo ook laten zijn. Nu heb ik het gevoel dat ik uk onrecht aandoe door hem zijn plan te laten uitvoeren en hem niet te dwingen iets te doen wat hij niet wilt. Ik ben bang dat uk hierdoor zijn vader niet langer zal zien. Wat zijn jullie ideeen hier over?

---

Hallo, Beginnen bij het begin dan maar. Ik en de vader van onze zoon zijn al vanaf zijn 1e levensjaar gescheiden. Hij heeft altijd veel moeite gehad met een omgangs regeling. Nu weten we sinds enkele jaren dat hij autisme heeft, uk is nu 5 jaar ( "bijna 6 hoor!" ) Maar weer wilt hij niet naar zijn vader, we hebben de afspraak dat we hem niet dwingen omdat dat enkel op huilen en drama uitkomt. Nu heeft uk zelf met de phygoloog een plan bedacht hoe hij weer naar zijn vader toe kan. Super goed dacht ik! Maar helaas vind papa het maar niets en wilt het op zijn manier en niet anders. Nu zit jeugdzorg ook in de mix en die vinden uk zijn plan ook top en willen het zo ook laten zijn. Nu heb ik het gevoel dat ik uk onrecht aandoe door hem zijn plan te laten uitvoeren en hem niet te dwingen iets te doen wat hij niet wilt. Ik ben bang dat uk hierdoor zijn vader niet langer zal zien. Wat zijn jullie ideeen hier over?

Ik had een andere man. Mijn zoon van 16 heeft alles meegekregen en kiest nu partij voor zijn vader. Nu willen mijn man en ik proberen weer bij elkaar te komen maar mijn zoon is heel boos op mij en wil dat niet. Mijn man luistert naar mijn zoon en wil zolang wachten met samenkomen totdat onze zoon het goed vind. Wat moet ik doen?

Hoe luister je naar je kind als je kind nog geen 2 jaar is of pas over 'n maand wordt geboren ? Hoe voorkom je dat het een vechtscheiding wordt als je opzich netjes en respectvol uitelkaar wil gaan maar de ene ouder contact met de kinderen wil houden en de andere dat niet ziet zitten ? Waarom moet hierboven een (en slechts een van twee) geslacht(en) worden aangegeven terwijl er ook steeds meer mensen zijn waarvoor die keuze minder opgaat ?