Beste jongeren, Zonder al te veel te willen beschrijven ivm herkenbaarheid, heb ik de volgende vraag aan jullie. Ik ben nu drie maanden gescheiden. Na vier weken stapt vader in een ' verwachte reboundrelatie'. Omdat dit in de zomerperiode plaatsvindt, besluit hij onze kinderen (5 en 8) en zijn reboundvriendin (dochtertje 5), 18 jaar jonger mee te nemen op vakantie, als ' een vriendin'. Niet echt eerlijk dus. Mijn oudste stelt vragen over de reden waarom zij meegaat. Ik vind dat haar vader dat moet beantwoorden dus ik blijf integer. Ik vraag me af of jullie ervaringen hebben met het op vakantie gaan met een ' potentiële stiefmoeder' na zo'n korte tijd en in hoeverre jullie verwachten dat dit schade oplevert bij onze kinderen. Jullie snappen dat ze op vakantie wel uit hetzelfde bed stappen. Ik maak me vooral zorgen om mijn hooggevoelige, 8-jarige dochter die veel meer ziet dan uitspreekt. Heel graag jullie reactie. Alvast hartelijk bedankt voor jullie reacties.

Na een lange periode waarin veel is gebeurt heb ik besloten om te gaan scheiden van mijn man. Nu komen wij niet uit de omgangsregeling. Ik heb een dochter uit een eerdere relatie van 17 en samen hebben wij 3 jongens. De oudste is 12( gaat nu naar de middelbare school), de middelste 10 (groep 8) en de jongste 9 (groep 6). Voorstel van mijn man is een week op/week af regeling waarbij ze op de woensdagmiddag bij de ander zijn en daar ook mogen eten. Mijn voorstel heeft wat meer wisselingen maar daarbij verblijven ze wel beide ouders gedurende de week. zondagavond tm woensdagmiddag bij de een dan woensdagavond tm vrijdagavond bij de ander. De weekenden om en om. De kinderen willen beide ouders in hun week en ik geef eerlijk toe dat ik een hele week ook erg lang vind. Graag jullie advies als experts. Ik wil het graag zo goed mogelijk regelen zodat iedereen gelukkig is. Alvast bedankt!

Ik wil graag een vraag stellen aan de jongeren: Stel dat je ouders gescheiden zijn en je tussen de 12 en 16 bent. Je woont doordeweeks bij je moeder en vrijwel elk weekend bij je vader en zijn vriendin met haar kinderen. Doordeweeks heb je veel activiteiten en in weekend niet. Je geeft je moeder aan dat je het fijn vindt dat je ruimte krijgt om je te ontwikkelen tot een (uniek)persoontje, mag afspreken met vrienden, uiteraard gaat huiswerk voor, mag geregeld gamen met zo. Je moeder zit niet als een havik boven op je dus. Je geeft ook aan dat je vrijwel nooit zin hebt om naar je vader te gaan, omdat zowel hij als zijn vriendin je continue in de gaten houden en overal (negatieve) kritiek op geven. Je durft hierover niets tegen je vader te zeggen, omdat hij heel dominant is en direct boos wordt als je maar even tegen gas geeft. Zou je dan de omgangsregeling willen aanpassen en zodat je ook wat vaker in de weekenden bij je moeder bent? Zou je hulp willen om de situatie bij je vader prettiger te laten worden, dit omdat je voelt dat je daar niet sterk genoeg voor bent? Dat iemand je help om samen met je vader over je situatie te praten. Of zou je zo je jeugd door willen brengen en je vrijwel ieder weekend en de helft van iedere vakantie gestrest te voelen. En bij iedere gunst ( of je naar een feestje mag, bij je team van hockey mag kijken tijdens een wedstrijd, afspreken met een vriend)die je je vader wil vragen angst voelt en hoopt dat hij je de ruimte geeft en niet boos wordt en jouw tijdsinvulling bepaald. Zou je het fijn vinden als je moeder dan voor jullie gaat proberen hulp te krijgen? Ik ben benieuwd naar jullie reactie. Wil je nog iets weten voordat je antwoord geeft, vraag het gerust.

Ik ben sinds twee jaar gescheiden, ik heb twee kinderen,meisje van 14 en mijn zoon is 10, ze zijn heel wijs en gelukkig praten ze veel met mij. Hun vader en ik hebben co-ouderschap en wilde dat de kinderen vrij waren om bij beide ouders te zijn... Ongeveer een jaar geleden brachten wij (ik heb een vriend, woon ook mee samen en dit gaat redelijk goed) Samen met de kids hun spullen alvast wat eerder voor hun weekje bij hun vader, hun vader niet alleen er zat een vrouw op de bank ( op zich niks aan de hand) de kinderen stelde hun eigen netjes voor en wij gingen weg, nog buiten gehoor/zicht afstand van de kinderen zei ik wel tegen hun vader "had je niet even kunnen waarschuwen". De schrik zat er goed ik vooral mijn dochter had het moeilijk, na lang praten was ze gekalmeerd, geen half uur later stond het op de media "ik heb een relatie met .....", dochter weer aan de telefoon helemaal verdrietig. Hun vader heeft uitraad recht op zijn geluk, maar het is niet helemaal "netjes" gegaan naar mijn mening. Dus als de kinderen bij mij waren, zag hij zijn vriendin (mooi opgelost), er zijn een aantal dingen voorgevallen waardoor de kinderen het gevoel kregen dat zij niet belangrijk waren... Gisteravond midden nacht appte mijn zoontje, mama papa is ineens weg zonder wat te zeggen, hij heeft het nu (in het begin merkte je weinig, maar dat is vaak bij mijn zoon,dus hou ik het toch extra in de gaten) heel moeilijk, vriendin van hun vader heeft ook een zoon en mijn zoon wil er niks mee te maken hebben... Het is allemaal lastig, ik wil zo graag ze helpen, maar ga zeker niet bemoeien in hun vaders leven, maar als het om de welzijn van de kinderen gaat wel, ik heb al een hele moeilijke periode gehad met mijn zoon gehad, allerlei onderzoeken voor autisme, add/adhd... Hij is een grens geval (zo noemen ze het) met heel veel geduld, consquent, en luisteren ben ik een heel eind gekomen, maar ik maak mij zorgen om ze allebei, hun vader kan nog impulsief zijn, pas achteraf over nadenken... Ik ben diegene die hem naar school brengt, tussen de middag, en eind van de dag, werk ook 5 dagdelen per week en ik hoor alles en alle frustratie uiten ze bij mij (veilig voor ze) maar hoe kan ik hier mee omgaan, ik praat niet negatief over hun vader of vriendin, hoor ze ook niet uit..... Wat is jullie advies? (Sorry voor de lang verhaal)

Zo herkenbaar dit verhaal Ik weet bijna zeker dat het afkomstig is van mijn dochter . Probeer er wat van te maken schat , en je mag mij altijd bellen, appen wat je maar wilt , ik wil er altijd voor je zijn . Ik mis jouw ook ontzettend . Ik hou veel van je .

Me dochter (13) heeft het verkeerde beeld van mijn nieuwe vriendin en wil geen contact meer met me , ze woont bij haar moeder die al vrij snel een nieuwe vriend had (zonder kinderen) en ook snel bij hun is ingetrokken . Nu heb ik al 3 weken geen echt contact met mijn vriendin meer maar wil wel verder met haar , als we ons zagen was dat altijd bij mij in het weekend maar hier voelt ze zich niet prettig omdat me dochter in de buurt woont .. wie kan me advies geven wat ik kan doen .. het beetje contact wat ik met me dochter heb praat ik nooit over mijn vriendin maar zei wel en altijd negatief , wat kan ik doen zodat we weer een gezellig weekend kunnen hebben en me dochter me weer wil zien .

Me dochter (13) heeft het verkeerde beeld van mijn nieuwe vriendin en wil geen contact meer met me , ze woont bij haar moeder die al vrij snel een nieuwe vriend had (zonder kinderen) en ook snel bij hun is ingetrokken . Nu heb ik al 3 weken geen echt contact met mijn vriendin meer maar wil wel verder met haar , als we ons zagen was dat altijd bij mij in het weekend maar hier voelt ze zich niet prettig omdat me dochter in de buurt woont .. wie kan me advies geven wat ik kan doen .. het beetje contact wat ik met me dochter heb praat ik nooit over mijn vriendin maar zei wel en altijd negatief , wat kan ik doen zodat we weer een gezellig weekend kunnen hebben en me dochter me weer wil zien .

Ik lig al 1,5 jaar in scheiding maar heb al enige tijd een nieuwe relatie. Nu is het zo dat ik graag van kinderen van gescheiden ouders zou willen weten hoe zij dit ervaren en hoe ik dit het beste en onder welke omstandigheden aan mijn dochtertje kan vertellen ( 8 jaar )????? Wat hebben jullie als prettig ervaren?? ( als ik het natuurlijk een hartstikke moeilijke situatie )

Tja, een vraag. Sinds 2004 gescheiden en een lieve vriendin. mijn 2 zoons zijn 23 en 18 jaar, maar vanaf dag 1 moesten ze haar niet. Dat doet me veel verdriet en haar inmiddels na zo veel jaar ook . Was ook niet makkelijk , ze had zelf een dochter van de zelfde leeftijd en die moest ook wennen aan het idee, ze was altijd enigst kind. Ik ging eerst een jaar op mezelf wonen , had de boys elke dinsdag-donderdag aaf en om het weekend met alle liefde. Wel met de bedoeling om ze (niet geforceerd) te laten 'wennen' aan die nieuwe vrouw. Nooit het idee gehad om haar op te dringen als nieuwe moeder; dat kan natuurlijk nooit en zou respectloos zijn tegenover hun echte moeder. Hun echte moeder is chronisch ziek geraakt en is al enkele jaren afgekeurd thuis. Ik heb nooit problemen gemaakt omtrent alimentatie of andere zaken; dat kan de reden niet zijn voor hun afkeer die dan wellicht ingefluisterd zou zijn door ma. Altijd meegenomen op vakanties, waarbij ze totaal mijn nieuwe vriendin negeerden. Nu inmiddels zoveel jaar later; mn oudste zoon studeert in Leiden , mn jongste zoon gaat binnenkort ook met een vervolgstudie beginnen. Ik ben zo'n vader die wél om zn kinderen geeft, maar de kinderen willen zelf niet. Wat heb ik fout gedaan? waar ging het mis? feestdagen komen ze niet, nooit niet. Kerst niet, oud en nieuw niet, op mn verjaardag niet en op Vaderdag niet. Dat doet heeel veeel pijn , hoe ouder je wordt. Ik ben na een ruzie op mezelf gaan wonen ( weer) in 2014 . In t begin kwamen ze langs en waren ze blij dat ik alleen woonde. Toen ze in de gaten hadden dat ze ook wer langskwam kwamen ze niet meer. Nooit meer. Kheb toen gezegd jongens, dit kost me teveel geld ( ik kon t maar net betalen allemaal), jullie komen niet meer langs, ik blijf niet alleen. Ik trok weer bij mn vriendin in. Voor mijn gevoel is de hele boel mislukt. Ik heb altijd een gezin willen hebben . Nu worden kinderen ouder, dus op een gegeven moment hebben ze hun eigen leven en zie je ze steeds minder. Om ze toch te zien ga ik naar ze toe. Naar t huis van mn ex vrouw, dan haal ik mn jongste zoon op om te gaan eten bij de Mc Donalds, of naar mn oudste zoon in Leiden, daar studeert hij en woont hij op kamers. Maar eigenlijk is dit geen leven zo. Ik loop achter hun aan , en ze vinden t best. Op een gegeven moment moet het toch zo zijn dat ze moeten begrijpen dat papa gelukkig is met deze vrouw ( inmiddels al 13 jaar) en dat pa's keus toch ook gerespecteerd moet worden ? in plaats daarvan hoor ik niks. Tegenwoordig hebben ze (al jaren eigenlijk) een mobiel. Maar als ik niet app of sms of bel, hoor ik niks. Weken niet. Maanden niet. is t allemaal zo slecht geweest? Bij t opvoeden van de kinderen hadden we samen afgesproken om ons niet te bemoeien met de opvoeding van elkaars kinderen. Ze hebben t nooit slecht gehad bij me ( ons) . Kheb altijd vakanties willen vieren met ze, altijd interesse getoond in alles wat ze deden of gingen doen. Maar ze moeten haar niet. Ik zou bijna zeggen: wat moet je haar niet? je kent haar nognieteens. Nooit gewild ook. Herken je hier iets van? tis allemaal een verdrietige zaak . Vaak zie ik op tv kinderen die met hun ouders dingen doen, dan denk ik: dat ga ik nooit meemaken. Ik voel me als vader natuurlijk mislukt, en uitgespuugd. Ik zal deze pagina van dit forum denk ik niet meer kunnen bezoeken. Dus als je wilt reageren wil je dat aub op mn emailadres doen? elke reactie is welkom natuurlijk. Alvast bedankt .

Of mijn vraag nu te maken heeft met de pubertijd of toch met de scheiding (nu bijna 9 jaar geleden) dat weet ik niet. Ik heb een hele lieve dochter van 16 jaar. Ze woont bij haar vader en komt eens in de twee weken bij ons (mijn nieuwe partner en zijn 3 kinderen ongeveer dezelfde leeftijd, iets ouder). Haar vader woont 30 km verder. Als mijn dochter bij ons is, is ze heel gesloten. Letterlijk en figuurlijk sluit ze zich bijna in haar kamer op. Soms praat ze wel eens over gewone dingen maar dat is vaak wanneer we met z'n tweetjes zijn. Ze heeft het nu veel over de vakantie die ze met haar vader gaat beleven. Ik laat haar daar ook enthousiast over vertellen maar ik ben best jaloers als ik dat zo hoor. Dat enthousiasme kom ik in de tijd bij ons niet tegen. Ik begin dan erg te twijfelen aan mezelf. Hoe kan ik haar een warm gevoel geven of doe ik dat al? Haar vader is avontuurlijk en mijn partner is veel rustiger, dus ik begrijp ook dat het leven bij mij misschien een stuk saaier is. Ze is soms net een snoepje achter glas...Je zou zo graag het snoepje willen pakken, maar je kan er niet bij....