mijn ex en ik zijn ongeveer een jaar geleden gescheiden. we zijn op goede voet en kunnen alles, in ieder geval rondom onze 8 jarige dochter, goed bespreken. nu vertelde mijn ex afgelopen weekend dat ze een nieuwe relatie heeft met een man die ook een 8 jarige dochter heeft. dat is voor mij geen probleem, ik gun het mijn ex van harte. kan ik haar niet gelukkig maken dan hopelijk een ander wel. gisteren had ik mijn dochter na school opgehaald. en ze vertelde me vol enthousiasme over de nieuwe vriend, over dat ze een soort zusje erbij heeft gekregen, en dat ze uitkijkt naar het weekend wanneer ze weer bij haar moeder is omdat ze dan haar ''zusje'' en haar papa weer ziet, want hij is zo aardig. plots zei ze dat ze de nieuwe vriend geen papa noemt, want ze heeft maar één papa en dat was ik. ik weet niet waarom, maar de tranen bleven stromen, en nu ik dit opschrijf wordt ik weer emotioneel. ik weet niet hoe mijn gevoel te omschrijven, behalve dat ik me zo klein voel als mijn prinsesje me vertelt hoe gelukkig zij en haar moeder is... hebben meer mensen deze fase gehad of ...? zijn er tips om hiermee om te gaan?

Ik ben moeder van twee prachtige zoons, 6 en 9. Helaas gescheiden. Afgelopen week vroeg mijn oudste mij waarom papa zo vervelend tegen mij praat en waarom wij niet meer lief met elkaar zijn, zoals voorheen. Ik voelde zo intens verdriet en wist weinig uit te brengen. Ik heb hem gezegd dat het nooit zijn schuld is, en dat hij dat altijd moet onthouden. Meer kwam er niet uit. Omdat ik zelf niet begrijp waarom mijn ex man dit doet. Hoe kan ik het dan in hemelsnaam aan hem uitleggen.

Hoi, ik ben nu net 2,5 maand uit elkaar. Ik woon met mijn kinderen in een nieuw huis. Mijn dochter is 8 en mijn zoon 5. Mijn dochter is een aantal keren bij haar vader geweest, maar wil niet meer. Mijn zoon gaat wel. Wat moet ik hiermee doen? Ik wil haar niet pushen, maar het kan toch ook niet zo zijn dat ze nooit meer gaat en ik vind het moeilijk om er bij hem over te beginnen. En ze mag natuurlijk thuisblijven. Maar ik weet niet wat ik hiermee moet. Misschien kan iemand mij advies geven. Ze geeft aan dat ze het niet fijn vind, maar kan niet vertellen wat dat is en dat snap ik ook heel goed. Ik hoor het graag.

beste allemaal, mijn ouders zijn twee jaar geleden gescheiden. Er werd me op dat moment hoe erg kinderen er altijd de dupe er van zijn. helaas zijn de vader van mn dochter en ik ook uit elkaar, dus maak het dubbel mee. wat ik leer van mijn ouders is zorg dat je de geschprekken buiten de kinderen om moet houden. ik probeer altijd dingen te bespreken als mijn dochter op bed is of op school of mocht het heel nodig zijn regel ik oppas, helaas ziet mijn ex dit niet in en bespreekt hij altijd alle dingen waar de kleine meid bij is. probeer het dan ook aftekappen. zelf heb ik van de scheiding van mn ouders heel veel meegekregen. ik was van beide hun praat paal. ik wist er geen raad meer mee en toen de emmer overliep ben ik een paar dagen thuis weggelopen, om mn kop leeg te maken. loop voor de scheiding van mn ouders omdat er te veel is gebeurd wat op mn netvlies brand nu bij psycholoog. groetjes michelle

Ik heb 3 kinderen en we zijn nu een jaar uit elkaar. Het verloopt tot op heden in goede harmonie. De kinderen zijn om het weekend bij hun papa. Maar mijn oudste, dochter van 7, ziet er altijd erg tegenop omdat ze mij dan zo mist. De jongens hebben er minder moeite mee. Wat kan ik het beste tegen mijn dochter zeggen om haar een beter gevoel te geven?

Mijn ex en ik hebben 2 weken geleden afgesproken samen de middelbare scholen te bezoeken met onze dochter (11) die een keuze moet gaan maken voor een vervolgopleiding dit jaar. Na twee bezoeken waarin hij haar erg claimt en zij zich bij mij naderhand afvraagt waarom ik achteraan loop, krijg ik nu een bericht van mijn ex: "Dit gezien de sfeer tussen ons wat een slecht effect en een ongezonde spanning geeft op de kinderen. Ik kan en wil het zelf niet meer aanzien". Ik zet mijn trots opzij en ga toch. Ondanks dat het voor mij minstens net zo moeilijk, of nog moeilijker is! Of doe ik daar geen goed aan?

Hallo, Ik lig nu 3 jaar in (complexe of vecht) scheiding met contactpersonen ouderschap (week op week af). ik heb het boek en de online cursus gedaan daarnaast traject kinderen uit de knel en een jaar ots gehad vervolgd door mediation. Er word door hulpverleners erkent dat de kinderen (meisje 7 en jongen 9) in een ernstige loyaliteitscris zitten. Gesprekken tussen de moeder en mij lopen elke keer op niks uit zij verteld elke keer precies het tegenovergestelde van mij en laat mij weinig kans tot een normaal gesprek te voeren Door aan 1 stuk door te praten met verschillende onderwerpen achter elkaar. Contact is er niet behalve wekelijkse overdrachten per mail bij wel contact heeft ze vaker valse aangifte gedaan. Afspraken die gemaakt zijn worden genegeerd zodat de hulpverlener uit beeld is. De kinderen hebben enorme last hiervan en ik zie hun langzaam kapot gaan. ik volg naar mijn inzien zoveel mogelijk het boek "aan alle gescheiden ouders" alleen nu weet ik het niet meer. De kinderen gaan eraan onderdoor. Hulpverlening doet tot nu toe niet aan waarheidsvinding hun moeder speelt mooi weer dan zodat er eigenlijk niks op te lossen is en er bijna geen probleem lijkt te zijn, behalve dat de kinderen beschadigd zijn. Dit word ook op mijn bord gegooid omdat we beide verantwoordelijk zijn voor de kinderen. Dan geeft mijn zoontje ook op school aan (in de week dat hij bij zijn moeder is) dat hij niet bij papa wil wonen, als ik hem vraag of ik iets anders kan doen om het beter voor hun te maken krijg ik antwoord "nee papa je doet het goed alleen jij en mama moeten gewoon sorry zeggen tegen elkaar" Dat doet me gedeeltelijk goed anderzijds ben ik jaren lang gemanipuleerd en misbruikt door mijn ex en een sorry zit er niet in ik ben nu nog bezig om mijn leven op orde te krijgen met alle tegenwerking van mijn ex. De kinderen zijn vrij om te bellen, knutselen of te praten over hun moeder als ze bij mij zijn aan de andere kant krijg ik geen contact als ze bij hun moeder zijn me zoontje mocht afgelopen maandag mij niet eens een knuffel geven en durfde niks te zeggen toen ik de spullen kwam brengen. Mijn vraag wat kan ik doen om het voor de kinderen beter te maken of welke Hulp zou ik kunnen inschakelen voor hun. Nogmaal ik ben radeloos en ik weet het niet meer. Peter

Mei 2016 heb ik besloten om te scheiden van mijn vrouw. Deze beslissing valt heel zwaar voor ons allebei. We hebben een dochter van 6 jaar. Ik vond het verschrikkelijk zwaar om de beslissing kenbaar te maken, en meteen te vertrekken uit ons huis. Angst om ons dochtertje minder te zien was daar een van de redenen van. Uiteindelijk had ik een paar maanden later woonruimte en ben ik vertrokken. We hebben zo goed mogelijk afspraken gemaakt voor de opvang van onze dochter. Dat is fijn. Maar ik merk dat er bij haar veel in haar hoofdje om gaat. Bij mij komt dat er niet altijd uit. Ze praat liever niet, naar wordt vrij snel boos. Bij haar moeder lukt dat soms beter endat maakt me nog onzekerder dan ik al ben over mijn eigen kunnen als vader. Ik vind zelf dat ik door het vuur ga voor haar... Ik ben eigenlijk op zoek naar tips om haar een betere uitlaatklep te bieden voor haar gevoelens. Ze is graag bij me, zit graag op schoot, voorlezen en film kijken. Lekker tegen elkaar aan. Fijn. Maar dat laatste stapje en haar de mogelijkheid te geven om ook bij mij haar zorgen te uiten, het lijkt me niet te lukken. Tips? Ik hoor het heel erg graag. Groeten van een (bijna) wanhopige en onzekere vader.

Mijn dochter van 13 wil meer bij haar moeder zijn dan bij mij omdat ze mijn huis te klein vindt.

Opa en Oma in het buitenland Al sinds de scheiding, 4 jaar geleden, blijft een eventueel bezoek aan de ouders van mijn ex met onze inmiddels 8 jarige zoon een punt van strijd. Ze wonen in het buitenland en kunnen helaas niet praten met onze zoon omdat hij de taal niet spreekt. Mijn ex wil met onze zoon daar naartoe voor minstens twee weken. Ik vertrouw mijn ex niet met de zorg zo lang o.a vanwege zijn psychische klachten. En de familie kan niet praten met onze zoon. Onze zoon slaapt al twee jaar niet meer bij zijn vader omdat zijn nieuwe vriendin met wie hij samenwoont dit niet wil. Zij zegt mij dat dit is omdat zij voor de zorgtaken opdraait voor onze zoon. Ook is er vaak strijd tussen haar zoon en onze zoon. Mijn ex is boos dat ik het familiebezoek blokkeer en weigert voor van alles zijn handtekening. Voordat mijn ex ging samenwonen kwam onze zoon regelmatig het weekend bij zijn vader. Ze zien elkaar nu ieder weekend een paar uurtjes. Ik ben erg boos over het feit dat onze zoon zo de deur gewezen wordt maar gun hem ook een band met zijn andere grootouders en de jongste telg van mijn ex en zijn vriendin. Een bezoek aan Nederland is lastig ivm visa en de financiëen van mijn ex.Ik wil zo graag dat er omgang kan zijn zonder de vijandige sfeer die er nu vaak is.