beste lotgenoten, mijn ouders zijn al 5 jaar gescheiden en ik ben er inmiddels al aan gewend, sinds 2 jaar heeft mijn moeder een nieuwe vriend die ik erg aardig vind, en ook met zijn kinderen heb ik goed contact! alleen heb ik de laatste tijd het gevoel dst mijn vader zo eenzaam is, ik wil het er liever niet over hebben met mijn vader want hij praat liever niet over dat soort dingen en ik liever ook niet met hem, meestal praat ik met mijn moeder als het over de scheiding gaat, maar k vind dit een beetje een raar onderwerp om met mijn moeder te over hebben want het is toch mijn vader. mijn vriendin zegt dat ik hem moet koppelen, maar dat ga ik echt niet doen, ik hoop gewoon dat mijn vader uit zichzelf een vriendin krijgt. maar hij lijkt zo eenzaam nu en ik heb medelijde met hem! wat kan ik doen? ik wil het er liever niet met hem over hebben? groetjes van lisa

hey lieve mensen, mijn ouders zijn 3.5 jaar geleden gescheiden. het contact tussen hen is erg goed en ze hebben wel ergernissen maar geen ruzie (tot zover ik weet). nog geen half jaar nadat mijn ouders waren gescheiden had mijn moeder al een nieuwe vriend. Als snel kwam hij vaak over de vloer en ik mocht hem heel graag. Hij heeft ook 3 zoons waarvan ik met 1 een hele goede band heb, het voelt als een broertje voor mij. We zijn met zijn alle op vakantie geweest en dat was echt heel gezellig. Maar toen ik vanmiddag thuis kwam zag ik een documentje op de computer staan dat ik nog niet kende, ik klikte het nieuwsgierig aan en wat bleek nou. het was een brief van mijn moeder die ze gisteravond heeft gemaakt aan haar vriend om het uit te maken. in de brief schrijft ze dat ze het ons pas gaat vertellen als hij het ook aan de kinderen gaat vertellen. dus ik mag het nog helemaal niet weten! ik ben er eigenlijk kapot van want ik mocht de vriend van mijn moeder heel graag en hoe moet ik nou doen tegen de kinderen als zij het uiteindelijk ook te horen krijgen? De jongste zit bij mij op school, wat moet ik zeggen?? 'ja he jammer van onze ouders dus doei dan maar?' help me asjeblieft, ik weet echt niet wat ik moet doen ik wil de vriend en de kinderen echt niet kwijtraken!! lieve groetjes van een meisje met een dilema

Ik zit in een rot situatie thuis, gescheiden ouders. Ik wil misschien afstand doen van mijn vader. De situatie is zo vervelend. Hij geeft amper nog om mij, hij heeft een nieuw kind en er is weer een kind onderweg. Hij heeft een schuld van 200.000 euro. Wat zijn mijn rechten met afstand doen, als ik het eventueel zou willen doen?

Hallo, Ik ben pas geslaagd voor mijn havo-examen, en heb natuurlijk een diplomauitreiking. Mijn ouders zijn gescheiden, en het is vanzelfsprekend dat mijn moeder meekomt, omdat ik met haar een hele goeie band heb en bij haar woon. Nu weet ik niet of ik mijn vader moet/wil uitnodigen. Ik heb bijna geen contact met hem omdat ik daar geen behoefte aan heb. De enige reden waarom ik hem zou uitnodigen is omdat ik het anders 'zielig' vind, en omdat hij dan een belangrijke gebeurtenis in m'n leven zou missen. Maar eigenlijk weet ik niet zeker of ik hem erbij wil hebben. Ik denk dat ik hem niet zou uitnodigen omdat ik dat wil. Ik weet niet zo goed wat ik moet doen. Als ik hem niet uitnodig, zou ik me heel erg schuldig voelen.. Wat moet ik doen?

hoi allemaal, ik heb 5 dagen geleden te horen gekregen dat mijn ouders uit elkaar gaan... dit was (en is) echt een enorme schok, ik had dit echt niet verwacht! gelukkig is het geen vechtscheiding ofzo, maar wel lastig want mijn ouders hebben het superlang voor mij en mijn broertje verborgen gehouden. ik voel me best wel bedrogen hierdoor... Het ene moment ben ik boos, daarna vind ik afleiding en is het even weg, maar daarna komt het weer 3x zo hard binnen en besef ik hoeveel er vanaf nu allemaal gaat veranderen. alles lijkt ineens zo oninteressant en ik heb nergens zin in. Als ik alleen ben, wil ik met iemand zijn en als ik met iemand ben wil ik weer alleen zijn, als ik eet ben ik misselijk maar als ik niet eet heb ik weer trek etc... gelukkig heb ik wel hele lieve vriendinnen, en mijn paard die superfijn zijn voor afleiding, maar toch blijft het altijd in mijn achterhoofd zitten... ik kan me nergens op concentreren, heb super hoofdpijn de hele tijd, ik eet niks, en ik slaap nu al 5 dagen achter elkaar 4 uurtjes maximaal... heeft iemand tips hoe ik hier allemaal mee om moet gaan? xxx

hey allemaal, mijn ouders zijn 3 weken geleden gescheiden. het is zooooo onwijs moeilijk, zelfs is er meer bij komen kijken. ik vind het vooral moeilijk om verder te kunnen want het heeft mijn toekomst vernagelt ( en ik hou het nog netjes ) maar er is geen moment of gebeurtenis wat meer pijn doet dan de ander. zoals dat je eigen ouders allebei uit ellende zelfmoord willen plegen of dat je vader zo snel al een andere vriendin heeft of dat je vader zijn vriendin stiekem mee neemt op vakantie waar je haar dan echt onder ogen moet komen en je haar niet eens kent. zelf heb ik 2 verschillende hulpen gekregen. jeugdzorg en kies maar voor mij werkte praten niet. dat vind ik er juist zo moeilijk aan want zo kan ik het dus niet kwijt. ik ben onwijs blij dat je al je wanhoop en frustratie hier eruit kan gooien. ps: als een ouder dit leest hoop ik dat je voelt wat voor pijn je kinderen doet met die pijnlijke scheiding.

Mijn ouders zitten nu midden in een (v)echtscheiding. Mijn ouders maken al ruzie sinds ik in groep 7 zit. In groep acht werd het erger, en nu ik in de eerste zit blijft het niet meer alleen bij praten......ik heb sinds dit jaar ook hevige ruzie met mijn ouders.... het enige waar zij het wel over eens kunnen zijn is hoe vervelend (netjes uitgedrukt ) ik ben..... ik lig savonds in mijn bed te huilen. Als ik thuis kom van school ren ik direct naar mijn kamer toe en blijf daar tot ik moet slapen. Ik vermijd dus al het contact met mijn familie. Ik ben sinds ik op de middelbare ben zwaar depressief en denk vaak aan zelfmoord.... de enige reden waarom ik nog geen zelfmoord heb gepleegd is omdat ik een hele leuke klas heb en hele leuke vriendinnen heb...... hierbovenop word er ook nog van me verwacht dat ik naar 2vwo ga. Maar ik kan me niet meer concentreren, en ik haal alleen maar onvoldoendes..... ik weet echt niet meer wat ik met mijn leven aanmoet, hebben jullie tips?

Goedendag, Mijn ouders zijn al gescheiden sinds 2002. Daaruit hebben ze van al hun financiën berekent hoeveel mijn vader (wij, mijn zus jongere broertje en ik woonde bij mijn moeder) mijn moeder zou moeten betalen. Daaruit is besloten dat mijn oudere zus iets van 35 euro kreeg ik 200 en mijn broertje 175 euro.het totale bedrag zou naar mijn moeder gestort worden. Zo gezegd zo gedaan dit is zo 10 jaar doorgegaan. Totdat ik bij mijn vader ging wonen. Mijn vader en mijn stief moeder wouden de financiën opnieuw laten berekenen omdat de woonsituatie veranderd was. Maar mijn moeder hielt dat tegen. Mijn vader betaalt nu al 3 jaar voor mijn broertje en mijn zus. Maar mijn zus is nu 18 geworden en heeft dus recht de alimentatie zelf te krijgen. Ik daarentegen krijg helemaal niks van mijn moeder. En dat lijkt mij niet eerlijk volgend jaar word ik ook 18 en verwacht ik ook alimentatie van mijn moeders kant. We hebben meerdere keren voorgesteld om alles opnieuw te laten berekenen maar dit verzoek is meerdere keren afgewezen. Ook is er voorgesteld om het tegen elkaar af te strepen maar ook dit voorstel is afgewezen. Mijn vraag is nu: heb ik recht op alimentatie? Zo ja kan ik zelf naar een rechter stappen? Aangezien ik nog minder jarig ben? Groetjes

Mijn oma schrijft dit voor mij. Mag ik al tijdens de scheiding kiezen bij wie ik wil wonen

Lieve ouders, ik zie hoe erg jullie je best doen, en hoe graag jullie dingen goed willen regelen voor jullie kinderen. Ik stel dit heel erg op prijs, en wil alle ouders hiervoor bedanken. Toch wil ik door het beschrijven van een situatie die ik zelf heb meegemaakt jullie een belangrijke boodschap meegeven. Ik heb zelf gemerkt dat ouders door het graag goed te willen doen voor het kind, zelf gaan invullen wat goed is voor hen. Zo ook in mijn gezin. Mijn broertje woont op zichzelf in Nijmegen en dat weekend kwam hij een avond naar huis. Het is voor hem dan lastig of hij naar onze vader of moeder moet gaan. Nu hebben onze ouders al een grote stap gemaakt in hun relatie. Na de scheiding hebben ze een lange tijd moeilijk contact gehad en was het contact vooral via e-mail. Nu de laatste jaren, 14 jaar later (zo zie je maar hoe lang dit proces bij ouders kan duren), komen ze voor het eerst in elkaars woning en kunnen ze face-to-face met elkaar praten. Ik ben persoonlijk teleurgesteld dat dit pas zo laat tot stand is gekomen, en dat ze niet eerder op een normale manier met elkaar konden communiceren, want ik heb er toen ik jong was meer behoefte aan gehad dan ik nu heb, nu ik meer zelfstandig ben. Desalniettemin ben ik erg blij dat het contact nu beter verloopt. Mijn vader kan nu op de koffie komen bij mijn moeder en andersom (als het om zaken gaat wat betreft ons, de kinderen). Nu David, mijn broertje, naar huis kwam vanuit Nijmegen stelde mijn vader direct: 'Ik kom dan wel koffie drinken bij mama, dan heeft David geen last van een loyaliteitsconflict, zo hoeft hij niet te kiezen.' Ik vind het erg lief dat hij er zo over na denkt, maar hij beslist hierdoor wel wat hij/wij 'prettig’ zouden vinden. Ik vind het namelijk heel onwennig om met mijn ouders samen om een tafel te zitten, en ook mijn broertje spreekt mijn ouders liever los van elkaar. Zo zijn wij dit na al die jaren gewend. Zonder hier met ons over te hebben beslist hij dus voor ons wat hij kan doen om ons te ondersteunen in de loyaliteit die wij ervaren naar beide ouders. Zoals ik al zei, het is heel lief bedoelt van hem maar pap, je kunt ook gewoon vrágen wat wij prettig vinden en hoe wíj dit het liefst voor ons zien.. Dit is daarbij ook meteen mijn advies naar ouders. Luister naar je kind, ga in gesprek met je kind en beslis niet voor hem/haar of hen wat zij prettig vinden. Geef je kind te ruimte zelf keuzes te maken en ga deze keuzes niet invullen.