ik vind het zielig voor mij vader, omdat hij na de scheiding vaak alleen is. ik vraag me af hoeveel procent van de kinderen in Nederland heeft gescheiden ouders? ik voel me nu soms best alleen.

Wat moet ik doen als mij ouderd ruzie hebben want als ik opkom wordt het nog erger

Hé ik kom niet meer bij mijn vader momenteel dat vind ik niet erg maar mijn vader wel er is binnen kort ook een rechtszaak en ik ga op gesprek dat vind ik erg spannend maar ga het wel doen mijn vader heeft al een paar keer geist dat hij ons kreeg maar dat liet mijn moeder gelukkig niet gebeuren het is momenteel zelfs zo erg bij mijn vader dat ik dood wou gelukkig gaat het nu iets beter met me maar ik blijf het spannend vinden kan om de week ook niet naar school omdat mijn vader me dan komt ophalen en dat wil ik niet maar als dit alles zorgt dat ik bij mama kan blijven heb ik er denk ik wel voor over en nu is mijn vraag hebben jullie tips voor mij om deze periode door te komen of wat zouden jullie doen als jullie in mijn schoenen stonden?

Hoe moet je zeggen dat je iets wil maar je durft niet

Heyy Ik ben 12 jaar en mijn ouders zijn vorige zomer vakantie gaan scheiden ik weet ook de reden de reden is dat mijn vader meerdere keren is vreemd gegaan nu heeft hij een vriendin maar die heb ik nog nooit in het echt gezien of gesproken ik heb laatst in mijn vaders telefoon gekeken en keek ik door de berichtjes van haar en me vader en er stonden echt hele rare dingen over ze hadden het over een operatie om een baby te krijgen ik was echt super bang ik heb het nog tegen niemand verteld dat ik dat heb gezien behalve tegen me beste vriendinnen maar elke keer als ik me vader nu aan kijk denk ik daar aan en ik ben er nu echt wel een beetje klaar mee want ik ben achter meer dingen gekomen in de relatie van mijn ouder hebben ze ondertussen een openrelatie gehad mijn vader die ging gewoon met andere vrouwen soms en me moeder die ging met de POSTBEZORGER die elke woensdag een broodje bij ons ging eten maar toen was dat allemaal gestopt ze hadden geen openrelatie meer maar mijn moeder spreekt heel erg veel nog met die POSTBEZORGER maar ik weet nou niet zo goed of ze iets hebben met elkaar of gewoon goede vrienden zijn

Mijn ouders zijn sinds 3/4jaar gescheiden, mijn vader is er nog steeds helemaal stuk van het gaat steeds slechter met hem. Ik(16) woon bij mijn vader en mijn zusje(14) bij mijn moeder, mijn broertje(12) is er om de week. Ik wil wel naar mijn moeder maar heb sterk het gevoel dat dat mijn vader veel pijn doet alsof ik mijn moeder over hem zou kiezen. Papa heeft het echt heel moeilijk, en dan vind ik super erg voor hem, hij is heel erg lief maar ik hoef niet de hele tijd zijn zielige verhalen te horen. Hij slaapt slecht en slaapt ook vaak bij mij op de kamer, dat vind ik soms prima maar niet altijd. Hij zegt dat hij dan beter slaapt en zich anders 'buitengesloten' voelt, ik weet niet goed hoe ik daarmee om kan gaan. Ik ben een meisje van 16 ik wil gewoon mijn privacy. En hij praat vaak over hoe moeilijk hij het heeft, hij kijkt ook altijd heel moe/verdrietig en dat vind ik echt verschrikkelijk. Als ik het aan mensen probeer uit te leggen lijken ze het niet echt te begrijpen dan zeggen ze dat ik niet voor hem hoef te zorgen, en dat is ook waar, dat wil ik ook niet. Maar ik wil hem wel helpen. Ik voel me best alleen omdat mijn vriendinnen met gescheiden ouders heel makkelijk van ouder wisselen, maar mijn vader maakt het juist alleen maar zwaarder voor mij. Ik heb binnenkort eindexamens (havo) en ik stress hem echt heel erg. Ik kan me helemaal niet goed concentreren, maar ik wil echt echt echt niet zakken. Al mijn vriendinnen staan er zo goed voor terwijl ik nu op gezakt sta...

het is ect niet keuk als je uoders gaan schijden want je weet niet watje moet doen en het is heel ver moeiend wantje moet dan over naare dingen denken en soms weetje nie warom je uoders gan schijden en dan sitjes daar dam mee maar het is vijn om met iemand er over na te denken maae ik ga naar een thetrapi en dat is heel vijn want dan kan je er over na denken bedankt voor het lezen.

Vorig jaar, einde van de zomer, is mijn vader vertrokken. Hij zat al vaak tegen mij een beetje te klagen over haar en haar gedrag (begrijpelijk... ze is heel opvliegend en met haar kan je gewoon niet praten.) en ik klaagde ook over haar tegen hem. Nu, toen mijn vader vetrok en ze besloten om te scheiden, heb ik dit haar verteld, en nu gebruikt ze dit voortdurend tegen mij. Mijn moeder haar leven is kapot door mijn vader, maar ik kan mijn vader niet de schuld geven dat hij vertrokken is. Nu steekt mijn moeder de schuld van de scheiding op mij, gooit heel de tijd verwijten naar mijn hoofd (ik kan niet mijn mond houden en ben impulsief en zeg dus vaak ook kwetsende dingen die ze dan later tegen mij gebruikt), en ze praat voortdurend slecht over mijn vader. Ik weet echt niet meer wat ik moet doen. Het gebeurt vaker en vaker dat ik in de les of op school niet probeer te wenen, en ik wil gewoon niet meer naar mijn moeder. Ze reageert gewoon haar bitterheid op mij af. En ik ga er echt kapot aan. Ik weet dat ik niet de beste dochter of persoon ben, en dat ik ook echt rot ben tegen haar, maar wat moet ik zelfs doen? Ben ik hier de slechterik of is mijn mama gewoon toxisch?

Mijn ouders praten niet meer met elkaar we krijgen nu hulp maar ik ben dat het nooit meer goed komt. Weet iemand hoe ik van dat gevoel af kan komen?

Ik wil niet meer naar mijn vader omdat hij vaak gemeen doet en dat is niet voor het eerst. Hij zegt altijd dat wij (want ik ben met z'n drieën, met een zusje en zus) heel veel huishouden moeten doen terwijl hij zelf ligt te luieren. Hij geeft ons heel veel bevelen. Hij heeft heel veel regels en houdt zich daar niet aan, maar wij moeten ons daar wel aan houden. Bijvoorbeeld, eet je eten op. Bordje leeg. Maar dat doet hij dan zelf niet. Ik vind mijn moeder wel aardig. Wat zou ik kunnen doen?