Bang zijn voor reactie

Hé Isis ik heb op dit moment het zelfde probleem mijn moeder kan ik goed praten met mijn vader niet hij vindt van wel maar met hem is het gewoon altijd moeilijk en als ik het ergens niet mee eens ben dan wordt hij boos wat soms wel een week kan duren. En als ik een dag bij mijn moeder wil blijven wordt hij boos en gaat me ondervragen. Het is nu ook zo erg dat ik liever niet naar mijn vader wil. Maar ik durf niks te zeggen omdat ik bang ben dat hij boos wordt maar eigenlijk zou ik het gewoon moeten zeggen en dan weg gaan want maar oké hij zal boos worden maar wat kan hij ja alleen dat maar eigenlijk zou een vader zulke keuzes moeten steunen ook al vind hij het lastig het is jou leven en je wil toch ook niet tot je 18e dit blijven doen?

Lieve Isis,

Wat vervelend dat je af en toe niet lekker in je vel zit. Het lijkt me wel fijn dat je dit goed met je moeder kan bespreken.

Ik heb zelf depressieve en sombere periodes gehad en ik kon daar niet altijd goed over praten. Ik had altijd het gevoel dat niemand het echt begreep en daardoor stopte ik het weg.

Uiteindelijk ben ik steeds vaker over mijn gevoel gaan schrijven. Dat luchtte mij heel erg op. Ik heb toen een theatervoorstelling geschreven over mijn ouders scheiding en deze voor hun opgevoerd. Op die manier konden ze zien en horen wat dit met mij deed. Nu vind ik het soms nog steeds fijn om iets op te schrijven in plaats van te zeggen. Het voelt wat minder confronterend, en iemand kan ook nadenken over wat ze terug kunnen zeggen.

Ik hoop dat jij ook je eigen manier vindt om het met je vader te bespreken, op je eigen tempo en moment.

Liefs,

Doutsen

Hoi Isis, wat fijn dat je je verhaal met ons deelt! Ik herken mezelf heel erg in jouw situatie. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 7 was. In het begin ging ik elke woensdag tot en met zaterdag naar mijn vader. Ik vond het soms moeilijk bij mijn vader. Mijn schoonmoeder had andere regels thuis en ik vond het lastig om mij daar thuis te voelen. Onder andere door de scheiding zat ik ook wel eens met mijn mentale gezondheid. Ik kon soms uit het niets heel verdrietig zijn. Mijn moeder kon daar dan ook beter mee omgaan dan mijn vader. Mijn vader wilde altijd precies de reden weten, maar dat kon ik ook niet zeggen. Soms was ik gewoon ineens heel verdrietig. Mijn moeder vroeg niet te veel door, maar troostte mij vooral en dat had ik nodig!

Ik heb er uiteindelijk met mijn vader over gesproken. Ik had opgeschreven wat ik hem wilde vertellen. Ik wilde hem vertellen dat het echt niet aan hem lag, maar dat ik soms gewoon verdrietig was en de troost van mijn moeder nodig had. En als dit gebeurde op dagen dat ik bij hem was, dat ik dan graag even terug wilde naar mijn moeder. Mijn vader, moeder en ik hebben toen de afspraak gemaakt dat ik mocht aangeven wanneer het even niet ging. Als ik echt een slechte dag had bij mijn vader, ging ik eerder terug naar mijn moeder. Maar soms was het ook genoeg om even met mijn moeder te bellen of even een stukje met haar te wandelen (ze woonden dicht bij elkaar). Zo kon ik wel bij mijn vader blijven, want ik wilde hem ook graag zien! Mijn vader vond dit in het begin wel moeilijk, maar hij begreep het wel. Dit was uiteindelijk een hele goede oplossing voor ons. Heb jij het er al eens met jouw ouders over gehad? Misschien werkt zo’n afspraak ook wel voor jullie, net zoals het voor mij deed! Ik hoop dat je iets hebt aan mijn ervaring en dat je in ieder geval weet dat je niet alleen bent!

Heel veel liefs van mij!