Wat zijn mijn rechten als ik twaalf ben? Ik ben een kind van 5 jaar geschieden ouders. Ik ga elke week met tegenzin naar me vader. Ik wil graag alleen bij me moeder wonen. Wat zijn mijn rechten?

Hallo, hoe kan ik bij mijn vader en moeder een andere omgang voor stellen? Nu zie ik ze allebei een halve week. Ik wil graag week op, week af, maar durf dit niet voor te stellen. Wie kan mij helpen? groetjes Annabel

Hallo, ik zit in een situatie en ik weet niet goed wat ik moet doen. Mijn ouders zijn 9 jaar geleden gescheiden, dat ging allemaal goed. Mijn ouders bleven vrienden, ik zag mijn vader en mijn moeder nog vaak en we spraken nog wel is met zn 3e af. Tot ik een stiefmoeder kreeg 3 jaar geleden. Ik zag mijn vader altijd op woensdag en donderdag en om het weekend. Mijn stiefmoeder en ik konden het echt niet vinden met elkaar. Als ik er ben voelt zij zich of er te veel aandacht naar mij toe gaat vanuit mijn vader. Ze ziet mij als een soort van concurrentie. Daardoor ging ik alleen nog om het weekend naar mijn vader. Tot dat mijn stiefmoeder het niet meer kon uitstaan dat ik daar kwam, ik mocht niet meer komen. Mijn vader liet dit allemaal gewoon gebeuren. Mijn moeder is erg boos op mijn vader dus gezellig met zn 3e afspreken gebeurd niet meer. Ze negeren elkaar. Ik zie mijn vader nu 1 x in de maand en dan gaan we in een hotel zitten, omdat we niet bij mijn stiefmoeder mogen komen. Ik zie mijn vader nu ook niet meer met kerst of sinterklaas. Ik hou nog steeds heel veel van mijn vader, ondanks alles. Maar ik weet niet goed hoe ik moet zeggen dat ik eigenlijk heel boos op hem ben. Dat hij mijn stiefmoeder zo der gang laat gaan. Weten jullie hoe en wat ik moet zeggen?

Hoi allemaal, Ik heb een dilemma en weet zelf niet meer zo goed hoe ik het op kan lossen, ik hoor daarom heel graag jullie mening over het volgende: Ik woon inmiddels 5 jaar bij mijn moeder en stiefvader, daarvoor woonde ik bij mijn vader, daarvoor weer bij mijn moeder en daarvoor bij mijn ouders samen, lekker duidelijk dit! ;) Ik heb heel veel moeite met mijn stiefvader, hij is dus echt alles behalve flexibel terwijl mijn broer, moeder en ik juist ontzettend flexibel zijn. Alles moet altijd precies op dezelfde manier en natuurlijk op zijn manier, als het niet zo gaat wordt hij boos. Er worden van ons op zich geen gekke dingen verwacht maar als iets een keer mis gaat spreekt hij me direct aan op een vervelende toon, hij verheft altijd zijn stem en klinkt dan erg boos. Ik kan daar niet goed tegen en vind dat hij mij met respect moet behandelen. Ik doe echt ontzettend hard mijn best om geen fouten te maken en om alles precies te doen zoals hij dat wil maarja af en toe zie je nou eenmaal een druppel van de douchewand over het hoofd als je deze droog maakt, om zulke dingen gaat het. Hij moet ook altijd laten merken dat hij de baas is ( het huis is van hem), dat zegt hij niet letterlijk maar zo voelt het voor mij. Dat is dus super lastig uit te leggen maar dat zit hem in kleine dingen, als hij me iets vraagt om te doen, reageer ik dan vraagt hij nogmaals om bevestiging, terwijl ik al heb toegestemd. Klinkt niet echt als een duidelijk voorbeeld maar ik weet niet zo goed hoe ik het beter uit kan leggen. Hij is ook echt een koning in afwegen, als ik ooit de hond niet uit kan laten vraag ik hem of hij het dan voor mij wil doen. Dat kan dan maar dan moet ik het een keer voor hem terug doen. Ik begrijp heus wel dat als het vaak voorkomt je het terugdoet maar ik vind het zelf veel fijner om het gewoon af en toe voor elkaar te doen, zoiets hoef je niet af te wegen, vind ik. Ik merk dan ook dat ik zelf heel erg verander door hem, dat ik ook wil dat hij het voor mij terug doet, ik vind dat echt heel erg omdat ik zelf niet zo wil zijn. Nog een voorbeeld: als ik mijn licht boven aan heb laten staan moet ik naar boven om hem uit te doen, terwijl als zijn lamp aanstaat ik hem gewoon uitzet, zo'n grote moeite is dat toch niet, zou je zeggen..Ik laat zijn lamp nu voortaan aanstaan, hij betaalt toch zelf de rekening. Zo erg is het nu geworden, ik heb me verlaagt tot zijn niveau.. Ik heb alles wat hierboven staat een paar weken terug aangekaart, ik heb toen aangegeven dat het me een goed idee leek om een nieuwe start te maken en we hebben daarbij onze verwachtingen naar elkaar ook uitgesproken. Het ging toen heel even goed maar nu lijkt het zelfs nog erger te zijn dan voorheen. Ik merk de laatste tijd dat het me heel erg hoog zit, ik kan de ene irritatie niet laten zakken of de volgende is er alweer. Het stapelt allemaal op, ik heb het er ook over met vriendinnen maar krijg het niemand echt goed uitgelegd. Alleen mijn broer maar die praat niet super veel, als we het erover hebben vind ik dat wel fijn. Ook heb ik hier al met mijn moeder over gepraat, maar zij heeft haar relatie met mijn stiefvader eigenlijk gewoon voor de kinderen staan. Ze zegt zelf ook als het nu escaleert met hem door ons dat zij dan uiteindelijk alleen is omdat wij over een paar jaar het huis uit gaan. Ergens snap ik wel wat ze bedoelt maar het is voor mij wel een hele grote afwijzing dat ze haar eigen kinderen niet op nummer 1 heeft staan. Onze band is dan ook niet zo goed, ik merk deze afwijzing best vaak omdat ze veel meer bezig is met hem dan met ons en ik merk dat dat me ook echt heel erg verdrietig maakt. Nu zit ik met het dilemma dat ik eigenlijk denk dat het gewoon tijd is dat ik op mezelf ga. Ik studeer echter nog anderhalf jaar lang en als ik op mezelf ga wil ik hier in het dorp blijven en wordt het dus een appartement. De gehele financiële opsomming van de kosten zal ik jullie besparen, mijn bericht is al veel te lang! Maar in ieder geval is het gewoon super duur en zal ik dus moeten lenen. Het komende half jaar kan ik nog wel wat werken maar ik denk niet dat ik super veel kan werken tijdens het afstuderen. Als ik dan dus maximaal moet lenen verhoog ik mijn studieschuld in een jaar tijd echt met 12000 euro ofzo, dat vind ik echt heel erg veel geld ik heb nu al een best grote studieschuld opgebouwd. Ik wil natuurlijk echt super graag weg maar ik vind dit wel een groot nadeel, het wordt lastig om rond te komen en ondertussen bouw ik ook nog een super grote studieschuld op. Hebben jullie advies voor mij, ik hoor heel erg graag jullie mening en zeg vooral gewoon wat je denkt, daar heb ik het meeste aan! Sorry voor mijn lange bericht, ik wilde het graag goed uitleggen!

Hallo, mijn ouders zijn al 12 jaar gescheiden. eerst ging ik elke 2 weken naar mijn vader (om het weekend). er waren veel spanningen tussen ons en na een heftige ruzie besloot ik om er mee te stoppen. nu, ruim 3 jaar later heb ik weer wat contact met hem. maar nu is het juist mijn moeder waar ik veel ruzie mee heb, ze word vaak boos om hele kleine dingetjes en dan maakt ze van zichzelf het slachtoffer. dan kan ze opeens weer heel blij zijn. maar die boosheid reageert ze dan op mij af. en dan roept ze dingen als "ik heb geen zin meer je om bij jou in de buurt te zijn". hoewel ze toch mijn moeder is heb ik geen zin in die ruzies elke keer, ik word er dood ongelukkig van. moet ik dan maar bij mijn vader gaan wonen? mijn moeder zegt altijd dat als ik me niet gelukkig hier voel dat ik altijd bij hem mag wonen. maar het is heel anders bij mijn vader (o.a. stiefmoeder + stiefzusje). het enige wat ik wil ik gelukkig zijn en me kunnen focussen op school en vrienden. kunnen jullie me helpen?

Lief forum, Ik loop al een tijdje met een probleem wat zo op en af weer terugkomt en ik vreselijk haat: geld. Ook al wil ik er het liefst niet over nadenken, het is zo vervelend dat ik hoop dat jullie misschien tips hebben. Ik ben altijd voornamelijk door mijn moeder opgevoed, wat ik heerlijk heb gevonden. Ook al hadden we helemaal niet breed, de aandacht compenseerde alles wat ik eventueel "miste", en ik kijk met een warm gevoel terug op mijn jeugd bij haar. Mijn vader heeft altijd fulltime gewerkt, maar wel alimentatie betaald, al is dit door hunzelf afgesproken en was dit niet perse een groot bedrag. Anyway, nooit problemen mee gehad als kind, ik had voor m'n gevoel alles wat ik nodig had. Toen ik 21 werd, stopte de alimentatie. Ik heb altijd zelf gewerkt en alles zelf betaald, wat me redelijk goed afging. Toen ik op kamers ging wees een vriendin me op het feit dat je een aanvullende beurs kunt aanvragen als je ouders niet in staat zijn je financieel te supporten, waardoor studeren en op kamers wonen wat behapbaarder kan zijn. Toen ik dit aanvroeg, werd mijn verzoek afgewezen gezien mijn ouders genoeg zouden verdienen om me te kunnen ondersteunen. Nu wil het feit dat dit bij mijn moeder totaal niet waar is, en mijn vader dit niet wil. Ik heb het meerdere keren voorzichtig aangesneden, maar werd altijd met een slap kort antwoord weggestuurd. Omdat dit blijkbaar vaker voorkomt, is er een optie dat je aangeeft dat één ouder niet wil betalen, en in dit geval zou het alleen gebaseerd zijn op mijn moeders salaris, wat me wel ondersteuning zou opleveren. Alleen het probleem is, als je dit wil, dat je met meerdere verklaringen moet komen waarom je met de andere ouder een conflict hebt, onderschreven door jezelf, de desbetreffende ouder en een hulpverlener oid. Ik vind het zo lastig om dit bij m'n vader aan te kaarten, maar heb ook veel stress door de financiële situatie en het feit dat hij in alle luxe leeft, altijd dure spullen koopt, op dure vakanties gaat met zijn nieuwe vrouw en naar mij toe doet alsof hij niks kan missen. btw, hij weet van het feit dat ik een beurs aangevraagd heb, m'n ouders hebben daar beiden een brief over gehad. Hellup, iemand advies? Liefs

hoi mensjes op villa pinedo. Mijn ouders gaan scheiden en ze hebben allebei al bijna een huis. Maar vandaag gaan ze tekenen voor de scheiding. En mijn vader voelt zich er echt rot bij ik zag tranen in zijn ogen. Nu ik dit schrijf komen ze ook op. Misschien komt dat omdat er een sad liedje in mijn playlist zit die nu draait. Heeft iemand tips want ik maak me echt zorgen om mijn vader plz help me Liefs Danae

Hoi! Mijn ouders zijn al een hele tijd gescheiden. Toen dat gebeurde was ik nog erg klein en had ik helemaal niet door wat er gebeurde. Het was eigenlijk allemaal best 'normaal' voor mij. Ik heb toen regelmatig vragen gesteld aan mijn ouders, bijvoorbeeld waarom ze uit elkaar zijn gegaan, maar daar heb ik nooit een eenduidig antwoord op gekregen. Mijn moeder is heel goed in negatief praten over mijn vader, en volgens haar is hij vreemdgegaan. Ik geloof dat mijn moeder het heel zwaar heeft gehad in die tijd en ik snap dat ze boos is. Ik geloof haar verhaal ook, hoewel ik ook vind dat ze bepaalde dingen (zoals het vele negatieve gepraat) anders had moeten aanpakken. Mijn vader daarentegen, staat er best wel voor open om met mijn moeder te praten, en hij zegt ook geen negatieve dingen over haar. Maar hij ontkent altijd dat hij is vreemdgegaan. Hij heeft me vroeger een heel ander verhaal verteld. De verhalen spreken elkaar zo erg tegen dat ik eigenlijk nog steeds geen idee heb wat er destijds allemaal gebeurd heeft, en op een bepaalde manier vind ik dat wel heel lastig. Ik zou zo graag willen dat het niet zo'n groot raadsel zou zijn en dat ik het er gewoon met ze over kon hebben. Het boeit me namelijk totaal niet of iemand vreemd is gegaan of niet, maar ik vind het fijn om een duidelijk verhaal te hebben, en ik vind het fijn als mijn ouders eerlijk tegen me zijn. Mede om die laatste reden heb ik nu al jaren niet meer gevraagd wat er destijds gebeurd is. Ik ben bang dat ik wéér tegengestelde verhalen te horen krijg, en dat één van mijn ouders tegen me liegt. Dat zou me enorm teleurstellen. Ik vraag me af wat jullie in deze situatie zouden doen ... toch nog een keer het onderwerp aansnijden, of niet? En zo ja: hoe dan? 'In het echt' vind ik dat een beetje eng, maar via whatsapp vragen stellen is, hoewel het veel makkelijker is, misschien ook niet de beste manier. Bedankt voor het lezen!

mijn ouders zijn zins vorig jaar December gescheiden en ik spreek mijn vader never nooit niet ! wat zou je daar aan kunnen doen?

Wat is de kans dat ik weer met mijn vader kan wonen? Mijn ouders zijn al en aantal jaar ¨officieel¨gescheiden maar ze woonde altijd samen. Ik woonde al 10 jaar in hetzelfde huis. Dit jaar besloot mijn moeder dat ze genoeg geld had om ergens anders naartoe te verhuizen. (samen met haar vriendje, die trouwens ook bij ons woonde, heel erg awkward). Ik moest mee verhuizen en had er geen zeggenschap in, ik zit nu al 3 maanden op mijn nieuwe school, ik sta overal onvoldoende, ik heb geen vrienden en ik voel me erg alleen. Ook mijn mentor heeft dit gemerkt en is met mij en de coördinator in gesprek gegaan, ze zijden dat ze me wouden helpen en dat als het nodig was ze en hulp programma in konden schakelen. Ik zei ja, maar ik voel me eigenlijk best schuldig, ik weet dat mijn moeder haar best doet om mij blij te houden, maar ik wil bij mijn vader wonen. Ik heb altijd al en betere band gehad met hem. Ik ben laatst ook in gesprek gegaan met beide ouders, ik heb ze mijn mening verteld, mijn moeder begon meteen oplossingen te zoeken naar al mijn problemen, behalve misschien de hele oorzaak van het probleem dat ik gewoon weer terug wil. Zodra ik dat zei werd het gesprek dood serieus. Ze begon met ¨de rechter heeft dit al besloten¨ en hoe ik beter mijn best moet doen, en dat als het niet voor ons was dat ze allang terug gekeerd was naar het land van heerkomst waar ze wel en goed betalende baan kon vinden, en dat ze bij haar vader wil zijn (komisch, je zou denken dat als ze bij haar eigen vader wil zijn dat ze dat ook voor mij begreep). En dat ik op moest houden met op (cloud nine) te zitten, dat het leven niet zo makkelijk is. Ik weet dat het kinderrechter bestaat, maar zelfs schreef ik en brief heb ik twijfels dat ik mijn zin zou krijgen. Mijn moeder zou dat nooit toestaan, en mijn vader zegt nooit wat,over hoe hij zich erover voelt.