Maak me zorgen om mijn vader

Hoi lieve Danae, Wat een lastige situatie waar je nu in zit zeg... Wat goed dat je ons op het forum hebt weten te vinden en dat je er hier over komt praten! Ten eerste wil ik even zeggen dat ik het ontzettend lief vind dat je je zo bekommerd om je vader. Als je ouders gaan scheiden zit je daar natuurlijk zelf ook heel erg mee, dus dat je veel denkt aan je vader vind ik heel lief van je. Wat mooi! Je zegt dat je zelf ook met tranen in je ogen zit als je denkt aan het feit dat je vader met tranen in zijn ogen zat. Is dat alleen omdat je je zorgen om hem maakt of ook omdat je het zelf zo'n verdrietige situatie vindt? Toen mijn ouders gingen scheiden vond ik het ook heel lastig om ze met zo veel verdriet te zien. Hierdoor ging ik heel veel aan hun denken en mijn verdriet eigenlijk niet meer delen. Is dat ook wat er nu bij jou gebeurt? Mij hielp het destijds om met mijn ouders (en in jouw geval dus je vader) te gaan praten over dat ik me zorgen over hen maakte. Dit luchtte veel op, maar zorgde er ook voor dat ik beter begreep hoe zíj zich voelden en dat zij beter begrepen hoe ík me voelde. Hoe zou je het vinden om een gesprek met ze aan te gaan? Mocht je dat nog wat te spannend vinden (wat ik me kan voorstellen) zou je ook kunnen meedoen aan het Buddyproject. Dat is een speciale app waarin je kan praten met een jongere die ook gescheiden ouders heeft. Daardoor begrijpt hij/zij heel goed waar je doorheen gaat en kunnen jullie van alles bespreken. Via deze link kan je er wat meer over lezen: http://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy. Misschien dat dat ook een optie kan zijn! Ook wil ik tot slot nog even zeggen dat het je misschien kan helpen om een 'happy playlist' aan te maken, waar je naar kan luisteren wanneer je verdrietig bent of je zorgen maakt. Mij hielp het altijd heel erg om naar blije muziek te luisteren in plaats van sad songs! Liefs en heel veel sterkte, Lisa

Lieve Danae, Wat dapper dat je hier op het forum om advies komt vragen zeg. Wat vervelend dat je ouders gaan scheiden. Ik kan me voorstellen dat dat voor niemand fijn is. Een scheiding brengt altijd heel veel emoties met zich mee. Voor de kinderen, maar ook voor de ouders. Het is niet gek dat je vader zich rot voelt, ook hij voelt hier een heleboel emoties bij. Maar dit is een keus geweest van je ouders, zij zijn volwassen, zij gaan hier overheen komen. Natuurlijk is het even moeilijk, maar hoe lief het ook van je is dat je je zorgen om je ouders maakt, dat is niet jouw taak. Jouw ouders komen hier samen wel uit, en uiteindelijk zal je vader zich er ook minder verdrietig om gaan voelen. Dat is iets wat tijd nodig heeft. Ik kan me wel goed voorstellen dat je je zorgen om hem maakt hoor, en het is ook echt heel lief. Ik herken het ook wel, ik maakte me vroeger ook zorgen wanneer ik zag dat een van mijn ouders verdrietig was. Maar wij kunnen er uiteindelijk niet voor zorgen dat ze niet meer verdrietig zijn, of dat ze weer gelukkig zijn. Wij kunnen alleen zorgen voor ons eigen verdriet en ons eigen geluk. Je schrijft dat er bij jou ook tranen op komen als je erover schrijft of aan denkt. Dat is helemaal niet gek, dat is zelfs heel normaal. Het is logisch dat je verdrietig bent in deze situatie, dat mag. Ik was dat vroeger ook, echt heel erg. Wat mij vroeger vooral heeft geholpen, is mijn verdriet er laten zijn. Accepteer dat het erbij hoort, en wees maar even een poos lekker verdrietig. Ik vond het fijn om te huilen, met verdrietige liedjes, op deze manier konden mijn emoties er een beetje uit. Meestal voelde ik me daarna weer wat leger, het luchtte meestal wel op. En daarbij, heeft het me heel goed geholpen door te praten over mijn gedachten en gevoelens. Dit kan zijn met je ouders, maar dat hoeft natuurlijk helemaal niet. Je zou er ook over kunnen praten met een vriend of vriendin, of misschien wel een opa of oma, of oom of tante, of misschien wel een leraar. Het gaat erom dat je je fijn voelt bij die persoon. Vaak kunnen mensen met wie je praat, de problemen niet oplossen, maar het is wel al fijn dat er iemand is die naar je wil luisteren, dat je je gedachten en gevoelens even kunt uiten. En dat mag natuurlijk ook gewoon bij je ouders. Je mag best zeggen dat je je verdrietig of bang of boos of iets anders voelt, zij zullen dat heus wel begrijpen. En erover praten, is iets wat mij altijd wel goed geholpen heeft, dus ik denk dat dat jou ook wel zou kunnen helpen :) Wist je dat we hier bij Villa Pinedo ook buddy's hebben waarmee je zou kunnen praten? Dit zijn jongeren die net als jij en ik ook gescheiden ouders hebben. Via de Villa Pinedo app kun je dan met hem of haar praten. Samen kunnen jullie dan ervaringen uitwisselen. Hij of zij kan je advies geven als je ergens mee zit, maar kan ook gewoon naar je luisteren als jij dat fijn vindt. Ik zal hier de link geven, dan kun je er zelf meer informatie over vinden: https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/ Het hoeft natuurlijk niet, maar ik kan me voorstellen dat je het misschien wel fijn vindt om ervaringen uit te wisselen met iemand die dezelfde soort ervaring heeft als jij, en dus goed weet hoe je je kan voelen. Ik hoop dat ik je zo een beetje heb geholpen. En natuurlijk ben je altijd welkom hier op het forum, voor als je meer vragen hebt of als je even je verhaal kwijt wilt :) Veel liefs, Samantha

lieve Danae, wat fijn dat je jouw verhaal met ons wilt delen. wat ontzettend lief om te lezen dat je zo bezorgt bent om je vader, dit vind ik erg mooi. ik kan mezelf daar heel erg in vinden, ik ben namelijk iemand die wanneer ik zie dat het slecht gaat met iemand die ik lief heb, dat ik daar juist heel erg voor ga proberen te zorgen om maar te zorgen dat ze zich weer blij en gelukkig voelen. een scheiding is natuurlijk niet makkelijk, mijn vader is toevallig nu ook sinds een paar maanden uit elkaar met mijn stiefmoeder, en daar heeft ook hij veel verdriet van gehad. dit vond ik ook erg lastig, eerst verstijfde ik helemaal, toen ik het hoorde, en daarna heb ik zoveel mogelijk gedaan voor mijn vader. nu zijn onze vaders natuurlijk volwassen mensen en kunnen ze dit echt wel goed alleen, maar hoe fijn is het dat wij dochters er ook voor ze zijn. mijn vader vind vaak gewoon een knuffel al genoeg, of dat ik gewoon bij hem ben. misschien kun je je vader in deze periode wat vaker een knuffel geven, en aangeven dat jij er ook voor hem bent, want hij zal er ook altijd voor jou zijn. doordat je schrijft dat je zelf ook tranen krijgt in je ogen als je dit schrijft lijkt het in mijn ogen dat jij er ook wel wat moeite mee hebt dat de scheiding nu echt rond gaat komen. zou het misschien fijn zijn voor je om een buddy te nemen? waar je alles tegen kunt vertellen en aan kunt vragen, zie het als een soort bonus vriend of vriendin,, in de volgende link vind je meer informatie over het buddy traject: https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ hopelijk heb ik je een beetje kunnen helpen, liefs, kaylee

Lieve Danae, bedankt voor je berichtje op het forum. Wat lief om te lezen dat je zo bezorgd bent om je vader. Ik snap het wel, een scheiding is niet niks. Gelukkig hebben je ouders wel allebei al bijna een huis, waar ze hopelijk opnieuw gelukkig kunnen worden. Het is heel normaal dat je verdrietig wordt om deze situatie/ om je vader. Mijn moeder had al een nieuwe vriend, toen ze nog bij mijn vader was. Ze vertelde het nieuws dat ze bij mijn vader zou weggaan en een week later kwam daar het nieuws van een nieuwe vriend nog eens bovenop. Mijn moeder is toen meteen bij haar nieuwe vriend ingetrokken en begonnen met een 'nieuw leven'. Mijn vader, broertje en ik moesten alles nog verwerken en mijn moeder was al heel wat stappen verder dan wij. Dat heeft me ook heel veel verdriet opgeleverd. Ik ken de zorgen die jij om je vader hebt wel, want ik was ook bezorgd om mijn vader. Ik woonde al op kamers toen mijn ouders gingen scheiden, dus ik was alleen in de weekenden thuis. Ik wilde dan altijd zoveel mogelijk bij mijn vader zijn, omdat het voelde alsof ik voor hem moest 'zorgen' en moest laten zien dat ik er voor hem was. Na een tijdje merkte ik wel dat dat gewoon niet kan. Mijn vader heeft zijn eigen leven en ik ook. En dat wist (weet) hij. Hij heeft nooit van mij verlangd dat ik er voor hem moest zijn of voor hem moest 'zorgen', dat voelde ik alleen zelf zo. Ik merkte wel dat dat veel energie kost en dat het niet 'hoort' dat je als kind voor je vader wil zorgen. Natuurlijk wensen we onze ouders het beste, maar zij zijn de volwassenen en hebben daarin een eigen verantwoordelijkheid. Wij als kinderen kunnen dat niet voor hen doen. Dat moeten ze zelf doen. Ik weet dus dat het heel moeilijk is, maar probeer je geen zorgen te maken om je vader. Nu is het even een hele nare en vervelende, verdrietige periode, maar daar komt je vader uit, echt waar! Jij bent zijn dochter en jullie kunnen natuurlijk samen praten over wat er gebeurt en gebeurd is, maar probeer je geen zorgen te maken. Je vader is een volwassen man en hij moet voor zichzelf zorgen. En ook voor jou natuurlijk! Dus nogmaals: Ik vind het superlief. Maar vergeet vooral jezelf niet! Heel veel sterkte en liefs, Nadine

lieve Danae ik heb het zelfde mijn vader had ook tranen waneer hij moest weg gaan