Duidelijk verhaal

Hallo Anke, Bedankt voor je bericht en begrijpelijk dat je wilt weten wat er echt speelde destijds. Dat wat jij beschrijft met het gevoel dat het voor jou toen 'normaal' was, herken ik heel goed van vroeger. Als kind snap je bepaalde dingen nog niet zo goed en dan als je ouder bent, bekijk je het vanuit een andere zichtwijze. Ik begrijp heel goed dat je duidelijkheid wilt over de situatie, dat zou ik in jou ook wel willen. Je bent ook oud genoeg om te weten wat de echte reden was, zonder smoesjes en al. Ik begrijp ook heel goed dat je het spanned vindt om in gesprek te gaan, ik vind dit zelf ook altijd enorm spannend. Maar het is voor wel denk ik wel goed om het thema nogmaals aan te snijden, aangezien jij dan ook meer innerlijke rust hebt. Want als ik in jou situatie zat, zou ik ook van alles gaan invullen over wat er speelde en waarom wie op wie boos is. Ik weet natuurlijk dat het enorm spannend is, maar ik zou het gesprek met beide ouders zoeken. Beide ouders in één ruimte. Als je het spannend vindt om dit aan te kondigen, zou je hen ook een brief of appje kunnen sturen over dat je hier behoefte aan hebt en ook recht hebt om het verhaal te kennen. En dan zou je het gesprek kunnen aangaan met hen. Natuurlijk weet je niet, of ze dan wel toegeven wat er echt speelde. Maar proberen kun je het altijd. Als dit niet gebeurt, dan zou ik het denk ik wel even laten voor wat het is. Je kunt je ouders natuurlijk ook niet dwingen of dergelijke om je de waarheid te vertellen, maar ik vind dat je hier wel recht op hebt! Ik wilde toen ik ouder was ook de waarheid weten, ik heb dit ook van mijn moeder te horen gekregen. Het was eenzijdig, maar haar verhaal, bevestigde wel al het gedrag van mijn vader. Hierdoor hoefde ik voor mijn gevoel niet meer in gesprek met hem te gaan, aangezien hij er ook nooit voor mij was. Ik hoop dat je iets aan mijn advies hebt en ik wens je enorm veel succes en liefs, Anne

Lieve Anke, Dank voor het delen van je verhaal. Ik herinner me dat ik me zo voelde toen ik niet precies wist wat er was gebeurd, en herken de frustratie zo erg! Mijn vader is destijds vreemdgegaan. En ja, toen ik dit net wist ben ik hier best een tijdje boos over geweest. Hoe kon hij dit doen? Aangezien hij nog steeds met dezelfde vrouw is als met wie hij destijds vreemdging, heb ik toch ergens het gevoel dat het niet voor niks is geweest. Mijn moeder heeft het me ooit verteld toen ik ernaar vroeg, maar compleet zonder oordeel. Of nouja, ze heeft er nu vrede mee en is blij dat ze gelukkig zijn. Negatieve dingen over je ouders horen is nooit fijn, dus ik snap dat dit je ook irriteert. Dit lijkt me ook heel normaal om tegen ze te zeggen. Je kunt ze denk ik niet dwingen om te vertellen wat er is gebeurd, maar wel aangeven wat je vervelend vindt om te horen, bijvoorbeeld die negatieve dingen of leugens. Als zij het er dan liever niet over willen hebben, is dat toch aan hen vrees ik. Maar leugens zijn nooit de oplossing. Gezien je er wel erg mee zit, zou ik het onderwerp zeker aansnijden. Je legt hier aan ons heel mooi uit dat je je mening niet per se over hun zult veranderen, ook niet als je vader echt vreemd gegaan is. Dit kan je natuurlijk ook tegen hem zeggen, misschien maakt dat hem wat meer gerustgesteld om erover te praten. Verder kan misschien een manier zijn om erover te beginnen, om te zeggen dat ze allebei wat anders vertellen en wat dat met je doet. Zo hoef je niet direct de vraag te stellen (wat mij ook mega lastig zou lijken), maar geef je wel aan dat het gevoel dat je voorgelogen wordt echt niet tof is. Misschien kan dit een weg openen naar een gesprek. En zo niet, heb jij in ieder geval je gevoel geuit, wat al een opluchting op zichzelf zal zijn! Mocht je het lastig vinden om er überhaupt over te beginnen, kunnen de open brieven van Villa Pinedo je misschien helpen. Hier kan je er eentje vinden voor alle gescheiden ouders: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/ Omdat dit niet direct jouw woorden zijn, kan dit misschien een makkelijker stapje zijn. Ik hoop dat je hier wat aan hebt lieve Anke, en zo niet of heb je meer vragen en of dingen die je kwijt wil, stel ze gerust, je bent altijd welkom bij ons! Veel liefs en succes, Madelief

Lieve Anke, bedankt voor het berichtje op het forum. Ik kan me voorstellen dat je nog steeds met vragen loopt als je nooit een eenduidig antwoord hebt gehad over de situatie. Mijn vader en moeder maakten al heel wat jaren ruzie, voordat ze gingen scheiden. Na zo'n ruzie zei mijn moeder dan altijd dat ze bij mijn vader zou weggaan. Dat deed ze niet, dus dat geloofde ik op een gegeven moment niet meer. Totdat het moment kwam dat ze wél echt wegging. Mijn broertje en ik kregen te horen dat mijn moeder bij mijn vader zou weggaan en dat ze dus gingen scheiden. Dat is al een klap op zich, waar ik veel verdriet om had. Ook al had ik het aan kunnen zien komen, het is nooit leuk. Een week later kwam het nieuws dat mijn moeder al een nieuwe vriend had. Dat was nog een klap er bovenop. Hier kwamen veel gevoelens van verdriet, boosheid en teleurstelling bij kijken. Wel is het zo dat mijn ouders dus eerlijk zijn geweest over de scheiding en wat er speelde (al kwam dat nieuws dan een week later). Dat heeft me wel geholpen om het een plekje te kunnen geven, omdat ik gewoon wist hoe het zat. Dat maakt niet dat het makkelijker was, maar ik heb nooit vraagtekens gehad bij de scheiding verder. Dat vond ik erg fijn. Dus ik kan me voorstellen dat het niet fijn is als je nog wel met vragen rondloopt. Ik begrijp dat het via Whatsapp makkelijker is, maar zoals je zelf al aangeeft is dat denk ik niet de beste manier. Wel zou ik je tip willen geven om er zeker nog eens naar te vragen. Dat jij al jarenlang met vragen rondloopt, wil zeggen dat je het nog niet hebt kunnen afsluiten (Wat logisch is als je geen antwoorden krijgt). Ik vind dat je er dus zeker naar mag vragen bij je ouders en dat je het recht hebt op antwoorden. Ik zou je daarbij willen meegeven om vooral vanuit de ik-boodschap te praten en daarmee te vertellen wat je hier ook zegt: dat je het fijn vindt om een duidelijk verhaal te hebben en dat je het belangrijk vindt dat je ouders eerlijk zijn. Ik denk dat je in dit bericht op het forum al zo mooi omschrijft waar jouw behoefte ligt en waarmee je geholpen zou zijn. Dat mag je zeker ook tegen je ouders zeggen. Dat zal inderdaad eng en spannend zijn, maar dat is niet gek. Het gaat namelijk niet over wat je vanavond gaat eten, maar een belangrijk onderwerp. Als je echt niet goed weet hoe je het kunt aanpakken, is het eerst op papier zetten misschien een manier. Dan weet je wat je wilt zeggen en ben je 'voorbereid'. Zo voorkom je dat je dingen vergeet die je graag wilt zeggen of vragen. Ik hoop dat je hier wat aan hebt en ik wens je veel sterkte! Liefs, Nadine