Ik wil gelukkig zijn

Hoi lieve Maan! Wat goed dat je op het forum deelt waar je mee zit. Lijkt me super lastig als je ruzie hebt met je vader en moeder en je moeder roept wel hele onhandige dingen als ze boos is, hoor! Ik kan me voorstellen dat het voor jou een moeilijke situatie is en dat je helemaal geen zin hebt in zoveel gedoe. Ik zou allereerst bij jezelf eens nagaan wat je nu eigenlijk écht wil: als er geen ruzie zou zijn, bij wie zou je dan het liefst willen wonen? Waar voel je je het meest op je gemak? Waar voel je je het meeste thuis? Een volgende stap kan zijn om eens met je ouder(s) te gaan praten. Uiteindelijk is het natuurlijk de bedoeling dat jullie ruzies kunnen voorkomen. Daar kun je het gewoon samen over hebben, hoe je dat wil aanpakken. Ik denk dat het voor je moeder ook hartstikke vervelend is als er de hele tijd ruzie is, en misschien waardeert ze het wel heel erg als je daar met haar een oplossing voor wil zoeken. Je kunt er ook altijd met een docent op school of bijvoorbeeld je mentor over praten. Verder wil ik je nog wijzen op het Buddy-project van Villa Pinedo. Je wordt dan gekoppeld aan een buddy die zelf gescheiden ouders heeft, waarmee je kunt praten over de scheiding en over andere dingen waar je mee zit. Misschien kan dat je helpen. Succes met alles! Anne

Lieve Maan, Wat dapper van jou dat jij hier je verhaal wil delen! Ik ben ook een kind van gescheiden ouders en ik herken mij heel erg in jouw verhaal. Ik heb ook altijd bij mijn moeder gewoond omdat ik het daar het prettigst vond. Ik ging ongeveer om het weekend steeds naar mijn vader, maar die kreeg 2 kindjes met zijn nieuwe vriendin waardoor het best druk was in huis. De band met mijn moeder was en is ontzettend goed, alleen merkten wij allebei dat naarmate ik ouder werd wij allebei erg behoefte kregen aan onze eigen ruimte. Hierdoor kon het erg botsen tussen ons en konden wij heel erg ruzie maken. Mijn moeder riep dan ook altijd dat ik maar snel uit huis moest gaan. Dit kon mij dan wel kwetsen, ook al wist ik dat ze dit uit boosheid riep en het niet persoonlijk bedoelde. Als we dan allebei weer een beetje afgekoeld waren dan boden we altijd weer onze excuses aan elkaar aan en gingen we er even over praten. Uiteindelijk konden we er dan ook altijd wel weer om lachen! Ik zou je daarom willen meegeven om altijd naar je moeder uit te spreken wat jou dwars zit, want dit kan een enorme opluchting zijn en het zorgt er misschien voor dat jullie elkaar daardoor beter begrijpen. Daarnaast sluit ik mij volledig aan bij wat Anne zegt. Luister altijd goed naar je eigen gevoel en maak geen beslissingen omdat je denkt dat dat voor een ander beter is. Het moet voor joú goed voelen en jij moet erachter staan (: Ik vond het daarnaast ook altijd fijn om het met vriendinnen erover te hebben, omdat die soms hetzelfde meemaakten thuis. Wist je al dat er veel blogs, volgs en open brieven zijn gemaakt door jongeren die ook gescheiden ouders hebben? Wellicht staat er iets tussen waar je iets aan hebt, je kunt ze vinden via de volgende linkjes: https://www.villapinedo.nl/blog/ https://www.villapinedo.nl/open-brieven/ Succes lieve Maan! X

lieve Maan, wat fijn dat jij jouw verhaal met ons wilt en durft te delen. ik herken heel goed wat je bedoeld, ik heb dit zelf ook gehad, het ene moment had ik een half jaar lang dikke ruzie met mijn moeder en daarna wilde ik juist graag bij haar wonen. het is denk ik erg lastig op onze leeftijd, voor beide partijen voor ons en voor onze ouders, en dat kan regelmatig botsen. mijn moeder pakt daarin tegen ook altijd het slachttoffer rol. ik geef hier persoonlijk eigenlijk nooit antwoord op, dan antwoord ik meestal met oke of niks, want ik weet toch wel beter denk ik dan. wat ik erg fijn vind om te lezen is dat je heel goed weet wat jij wilt, dat is erg belangrijk. misschien zou je het daar eens een keer met je moeder over kunnen hebben wat je precies dwars zit, of misschien beter opschrijven en dan aan je moeder en of eventueel vader geven, ik vind schrijven persoonlijk altijd makkelijker dan uitspreken. zo weten jouw ouders ook beter wat er in jouw hoofdje omgaat en waar jij daadwerkelijk behoefte aan hebt. dit heb ik zelf ook gedaan, zelf heb ik het met maatschappelijk hulp en mijn moeder besproken toen destijds. misschien zou je zoiets ook aankunnen vragen op jouw school? hopelijk heb je wat aan mijn verhaal, liefs, kaylee