Hoi, mijn ouders zijn gescheiden en we zitten in een lastige situatie thuis. Mijn moeder gaat verhuizen en mijn vader komt in de buurt wonen. Mijn vader heeft ons laatst verteld dat hij verkering heeft met een andere. vrouw en ik vind dat heel moeilijk. Ik wil zeggen dat ik dat niet zo leuk vind, maar dat durf ik niet zo goed. wat moet ik doen?

ik ben 4 mei benik 9 jaar en het was wel leuk maar ja

Hoii ik zit heel erg met iets. Ik ben een 16 jarig meisje en woon bij mijn moeder. Mijn ouders zijn al 8 jaar gescheiden en nog steeds heb ik er heel erg moeite mee. Mijn vader woont twee uur van mij vandaan en dus ga ik 1 keer in de twee weken een weekend naar hem toe. Wat ik erg gezellig vindt. Bij mijn moeder woon ik ook weer in een samengesteld gezin wat ik erg gezellig vindt. Alleen heb ik het gevoel dat de band tussen mijn vader en ik heel erg verminderd aangezien ik hem minder zie dan mijn “stiefvader”. Ik mis hem Daardoor echt heel erg. Ik bel heel veel met hem en soms komt hij naar ons toe wat ik ook erg leuk vindt. Maar ik voel me schuldig voor Mn vader ook, omdat ik nu in mijn examens zit waardoor ik zijn weekenden oversla en voel me heel schuldig tegen over hem, maar ik vindt het zelf ook heel jammer. Wat kan ik hier tegen doen? Tegen het schuldig voelen en hoe kan ik hem vaker spreken om mijn band met mijn vader hoog te houden?

Ik ben al meerdere keren op dit forum beland, maar ik kon nooit de moed verzamelen om zelf iets over mijn situatie te delen. Dan hierbij toch een poging. Mijn ouders zitten voor mijn gevoel al jarenlang in het proces om uit elkaar te gaan. Eind vorig jaar was het dan eindelijk zover en besloot mijn vader het huis te verlaten. Ik dacht dat het beter was voor mijn moeder. Maar ondanks dat hij al zeker vijf maanden ergens anders woont, zijn ze nog steeds niet gescheiden omdat ze het tegenhoudt. Ze houdt nog steeds van hem, zegt ze. Maar in dezelfde adem zegt ze dat hij nooit van haar heeft gehouden en haar altijd heeft gekleineerd. Voor mijn gevoel is ze nooit gelukkig geweest met mijn vader, ik weet niet beter. Ik heb nog nooit iets positiefs over hun relatie gehoord. Dat is de situatie. Het bootje waar we in zitten kabbelt steeds verder naar een afgrond. Mijn vader is al uit de boot gesprongen en ik zou willen dat ik genoeg zelfvertrouwen had om dat ook te doen. Ik ben immers twintig, op kamers wonen hoort op mijn leeftijd. Ik weet niet waarom, maar ik kan mezelf niet fysiek uit de situatie trekken. Mijn moeder huilt bijna elke avond terwijl ik als praatpaal dien. Mentaal trek ik me al jaren terug. -Is het terecht dat mijn moeder mij als praatpaal gebruikt? -Is het erg om geen verantwoordelijkheid te nemen en me af te sluiten ook al vraagt mijn moeder steeds om hulp bij de scheiding? -Is het beter om de situatie achter me te laten en op kamers te gaan?

Ik heb sinds een tijdje dat ik het soms fijner bij me vader vind. Maar dan voel ik me soms schuldig. Want als ik dan een tijdje bij me moeder ben geweest (een week ofzo) dan vind ik het ook heel fijn bij haar. En als ik dan bij me vader ben in bijv. de vakantie en ik ga dan na school op maandag weer naar school dan is het altijd een beetje vervelend tussen mij en me moeder omdat ik me vader mist en ik weet niet zo goed wat ik moet doen dan. Miss handig om te weten, mijn ouders hebben al 6 jaar niet meee gepraat en hebben dus nogsteeds ruzie.

Hoi ik ben su.... ik wil anoniem blijven en mijn ouders gaan scheiden en ik ben erg emotioneel hier door. Ik weet nii wat ik moet doen want ik vind het moeilijk om er in reallife over te praten.

In de mei vakantie zou ik naar mijn vader gaan, door examens, afspraken met vrienden en andere dingen ben ik niet geweest. Mijn vader was hier erg boos over en vind dat ik gewoon had moeten komen omdat ik ook tijd genoeg had voor leuke dingen en niet zou willen komen. Dit is helemaal niet waar maar was erg druk met school en andere dingen. Nu hebben we gister wat gegeten en daarna had ik te weinig interesse getoond of iets dergelijks. Dit alles zou de schuld van mijn moeder zijn. Ik snap niet goed wat ik anders had kunnen doen in deze situatie en heb niet echt de motivstie gekregen om vaker te komen als het steeds niet goed is

Hoi allemaal, Mijn ouders zijn inmiddels zo'n 3 jaar uit elkaar. Het zou dan ook fijn zijn dat ze nu wel eens normaal met elkaar kunnen praten, maar dit gebeurt niet. Ik heb er altijd al wel last van gehad. Je zit er altijd tussenin. Maar de laatste tijd wordt het wel steeds erger. Ze zadelen me nu eigenlijk op met allemaal financiële problemen, waar ik me nog niet mee hoef te bemoeien. Zo kreeg ik eerst altijd zakgeld, maar dit was in een keer stopgezet. Als ik het zelf niet had aangegeven bij m'n moeder had ze er zelf waarschijnlijk ook niks over gezegd... Ik zou nu kledinggeld krijgen en van dit geld zou ik alles moeten halen (kleding, kapper, uitjes, etc, etc.) Mijn vader is het hier niet mee eens en vindt het bedrag veel te weinig. Hij betaalt alimentatie en mijn moeder zou dus volgens hem makkelijk meer kunnen geven. Nu wil hij de alimentatie naar mij over gaan maken i.p.v. naar mijn moeder. Ik weet zeker dat dit alleen maar meer problemen gaat veroorzaken. Nu weet ik niet goed wat ik moet doen... Kunnen jullie mij misschien helpen? Groetjes Sanne

Hallo Mijn papa en mama gaan scheiden papa zegt dat hij verlieft is op iemand die vaak bij ons tuis kwam. Deze iemand heeft voor veel ruzie gezorgt en toen ze hier bleef slapen hoorde ik haar belle met een vriendin dat ze papa en mama uit mekaar ging halen. Toen zag ze dat ik daar stond heeft ze me bang gemaak. Heel lang durfde ik niks te zeggen maar heb mama een lange brief geschreven. Mama was toen verdrietig omdat ze het zo erg vind dat ik niets durfde te zeggen. Papa gelooft mij niet. Papa is anders nu onze grote auto moest weg en hij heb nu een kabrio met maar vier stoelen maar we zijn al met vier kinderen. Op fotoos van vroeger is papa anders zijn ogen zijn liever. Nu lijken ze op dode vissen ogen. Nu papa die vriendin heb is hij bijna nooit thuis hij beloof veel maar liegt. Mama wil niet dat we slecht over papa denken of praten en papa zegt dat mama aleen maar slecht praat. Ik woun dat papa kan horen hoe mama steeds goed over hem praat. Die vriendin van papa zorgt voor ruzie ze is zogenaamt verlieft op papa geworden toen mama zei dat ze niet meer welkom was bij ons huis. Het lijk wel of papa in een soort droom leef en niet wil zien wat er echt gebeurt. Ik mis mijn echte papa ik wil dat mijn kleine broertje weet hoe het is om een echte papa te hebben. Papa geef mama van ales de schuld en mama blijf nog steed goed praten. Ze begreip ons maar ze wil gewoon geen slechte dingen van ons horen. Wat kan ik doen? Pliess help me

ik wil eerder als 12 naar mijn vader kan dat ? ik hou het bij mijn moeder niet uit . ik huil in mijn bed . hoe kan ik eerder naar mijn vader . hoe doe ik dat ?