Financiën

Lieve Anne, Wat een lastige situatie, maar wat goed dat jij je verhaal hier deelt! Ruzies zijn nooit fijn en ik kan goed begrijpen dat jij daar nou ook echt goed klaar mee bent. Ik had toen mijn ouders een aantal jaar geleden gescheiden waren ook veel ruzie, bij mij was dit vooral een frustratie vanuit mijn kant. Ik kon die hele scheiding eigenlijk maar moeilijk bevatten en reageerde daardoor mijn frustraties uit op mijn ouders. Bij mij was dit ook voornamelijk op mijn moeder, omdat ik bij haar woonde na de scheiding. Ruzie was in mijn geval ook het laatste wat ik wilde, maar inderdaad, toch draaide het hier destijds wel vaak op uit. Toen ik er later bij stil stond heeft het mij heel erg geholpen om mij zo nu en dan eens in haar schoenen te verplaatsen. Ik bekeek op die manier situaties vanuit een ander perspectief. Ik begon meestal ook meer te luisteren naar wat zij nou daadwerkelijk tegen mij probeerde te vertellen. Heel vaak vatte ik het iets te aanvallend op, terwijl het eigenlijk alleen maar een uiting was van haar gevoelens. Ik snap dat je situatie op dit moment lastig is. Ik ga over twee jaar ook studeren en ik denk dat bij mij een soort gelijke situatie gaat plaatsvinden. Ik heb er nu soms al op een rustige manier met mijn moeder over gesproken en wij hebben toen besloten dat ik tegen die tijd naar mijn vader toe ga, om te vragen of hij wil bijdragen aan mijn studie. Je ouders zijn in principe namelijk beiden verantwoordelijk. In jouw geval betaalt je vader al alimentatie en is het meer je moeder die er mee zit als ik het goed begrijp. Ik weet natuurlijk niet goed hoe de situatie zit, maar misshien is het een mogelijkheid om een gesprek aan te gaan met zowel je moeder als je vader? Je kan dan proberen om goed uit te leggen hoe jij je er bij voelt en dat jij er niet tussenin wil staan. Ik snap dat dit best lastig is, ik vond dat althans wel altijd. Ik probeerde altijd alles maar op te lossen of er mee te bemoeien, maar uiteindelijk is het toch echt iets wat je ouders zelf moeten oplossen. Ik denk dan ook dat het misschien voor jou ook kan helpen, om duidelijk tegen je moeder aan te geven dat het iets is wat zij met jouw vader moet oplossen en jij er niet tussenin wil zetten. Vooral, omdat jij aangeeft geen moeite te hebben met de situatie zoals die nu is. Wanneer jouw moeder dit wel heeft, is dit echt iets wat zij zal moeten proberen op te lossen met je vader. Jij blijft een kind van gescheiden ouders en of je dan twintig bent of niet, het is niet jouw taak om problemen op te lossen tussen de ouders. Jij verdient het ook om een gelukkig leven te kunnen leiden, zonder problemen van een ander te hoeven oplossen. Je kunt dus dit proberen te bespreken met je vader en je moeder. Of dit allebei apart is of samen, dat is maar net hoe jou situatie is. Het is denk ik vooral belangrijk om het onderwerp bij beiden ouders aan het licht te brengen, op die manier kan het misschien goed opgelost worden en hoeft het zich later ook niet weer voor te doen. Wat ik meestal deed in lastige gesprekken, was rustig blijven en goed uitspreken hoe ik mij bij alles voelde. Hierbij probeerde ik ook goed naar mijn ouder(s) te luisteren, zodat zij ook goed gehoord werden. Daarbij wil ik natuurlijk niet zeggen dat je het er ook mee eens hoeft te zijn. Praten over je gevoelens en over situaties geeft meestal al heel veel duidelijkheid! Ik hoop dat ik je een beetje heb kunnen helpen en dat het snel weer beter gaat! Jij verdient het absoluut ook om gehoord te worden Je kan altijd bij ons terecht als je nog vragen hebt, of nog iets graag wilt delen! Heel veel succes! Liefs, Selena

Hoi Anne, ik herken je situatie zeker een beetje! In mijn geval is er spanning tussen mijn vader en ik en mijn zusje omdat hij juist moeilijk deed over het betalen van alimentatie en er zo snel mogelijk mee wil stoppen. Financiën zijn altijd een lastig onderwerp en als "kind", ook al ben je volwassen, horen je ouders je hier zo veel mogelijk buiten te laten - het is in ieder geval niet de bedoeling dat jij stress ervaart doordat zij je erbij betrekken. Ik kan me voorstellen dat het ontzettend lastig voor jou is dat je moeder nu jou vertelt over haar problemen. Heb je al eens aan je moeder vertelt dat je het begrijpt, maar dat je er niet meer over wil horen? Je moeder zegt namelijk dat je er het een en ander van moet weten, en misschien helpt het om te vertellen dat je dat nu weet, maar dat je ook genoeg weet. Misschien kan je haar de animatie van Villa Pinedo laten zien: https://www.villapinedo.nl/blog/filmpjes/animatie-niet-jouw-taak/. Het is namelijk niet jouw taak om met de financiën van je moeder bezig te zijn, en ook niet jouw taak om te luisteren naar negatief commentaar over je vader. Je geeft ook aan dat jullie gesprekken vaak in ruzie uitlopen, dus misschien heb je ook iets aan de open brief: https://www.villapinedo.nl/open-brief-aan-alle-gescheiden-ouders/. Als je die aan je moeder geeft kan ze hem rustig lezen en dan kunnen jullie allebei de tijd nemen om erover na te denken. Misschien kan je er zelf ook nog een brief bij schrijven, en misschien kan je moeder dat ook doen. Ik vind dit persoonlijk ook altijd fijn, want dan ben je toch iets rustiger dan wanneer je in gesprek met elkaar gaat en heb je de tijd om over je emoties te denken. Veel succes! Liefs, Hilde