Accepteren scheiding ouders

hoi Jaimy, Wat een moeilijke vraag stel jij zeg! Ik kan me goed voorstellen dat je die vraag heb. Ik denk zelf dat het heel afhankelijk is van de manier waarop het is gegaan en hoe het nu gaat. De tijd die je ouders dan uit elkaar zijn is dan onbelangrijk. Ik beeld me vaak in dat als je ouders veel ruzie maakte n voor de scheiding en het na de scheiding normaal gaat en ze weer normaal kunnen doen, dat je ondanks het verdriet dat je gezin uit elkaar valt het goed kan accepteren. Als je ouder aan de andere kant heel gelukkig leken en de scheiding eigenlijk uit de lucht kwam vallen denk ik dat het accepteren een stuk moeilijker zal zijn. Ik weet daarbij niet of je het wel 100 % moet accepteren. Misschien is juist dat beetje weerstand dat je nog voelt wel nodig om er doorheen te komen, en dingen te bereiken die jij graag wilt. Zelf zijn mijn ouders uit elkaar gegaan toen ik 17 was, omdat mijn moeder een affaire had en hiermee verder wilde. In mijn beleving kwam dit volledig uit het niets omdat de relatietherapie die ze hadden leek te werken. Voor mijn vader gelde dit hetzelfde. Inmiddels heb ik geaccepteerd dat het zo gegaan is, maar dat i meer omdat ik weet dat mijn vader er alles aan gedaan heb om er samen met mijn moeder uit te komen. Mijn moeder heeft dit niet gepikt en is overal tegenaan gaan schoppen tot het moment dat het voor mij ook duidelijk was dat bij elkaar komen geen optie meer was. Ik ben er nu Okay mee zoals het nu gaat. Met de diplomering van mijn broertje heb ik het midden gezeten en hebben ze op de zelfde rij bijna naast elkaar gezeten. Als jij het er nog zo lastig mee hebt, kun je je misschien aanmelden bij het BuddyProject. Dit zijn jongeren net als jij en ik met gescheiden ouders, die er voor jou zijn en die jou een luisterend oor kunnen bieden of advies kunnen geven als je dit nodig hebt. Hier kun je meer info vinden! https://www.villapinedo.nl/ik-wil-een-buddy/. Ik hoop dat ik je een beetje geholpen heb met je vraag. Lieve groetjes, Charlotte

Hoi lieve Jaimy! wat fijn dat je je vraag hier op het forum stelt. Deze vraag herken ik zooo goed! Ik was 14 toen mijn ouders gingen scheiden en ik heb hier heel lang last van gehad. Ik vroeg me af of ik hier ooit aan ging wennen dat mijn ouders niet meer samen waren, en of ik ooit positief terug kon gaan kijken naar de scheiding. Deze gedachtes waren toen altijd heel erg eng want ik wilde dat het over was en dat het allemaal weer normaal voelde. Deze spannende gedachtes zijn bij mij bijna vanzelf weg gegaan. Wat voor mij heel erg hielp om me er even wat beter over te voelen was om er over te praten. Diegene waarmee ik praatte kon mij dan ook weer een beetje op positieve gedachtes brengen. Bij mij kwam echte acceptatie pas echt toen ik een beetje een eigen leven kreeg. Ik deed mijn eigen dingen zelfstandig en zo deden mijn vader en moeder deze ook.. voor mij was dat een punt waarop ik besefte dat ik echt verantwoordelijk ben voor mijn eigen geluk en niet meer afhankelijk ben van papa of mama en ook niet van het feit of hun wel of niet samen zijn. Ik denk af en toe nog steeds aan hoe het had kunnen zijn als mijn ouders niet gescheiden waren, verjaardagen, feestdagen zijn nooit meer hetzelfde geweest. Maar ik durf wel te zeggen dat ik heb geaccepteerd dat het nu anders is. Lieve Jaimy als je er behoefte aan hebt om het hier vaker over te hebben met iemand van de villa, kun je via deze link hier onder naar een buddy vragen. https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Ik wens jou super veel succes, geef jezelf en gun jezelf de tijd❤️ Veel liefs Jazz

Hoi lieve Jaimy! wat fijn dat je je vraag hier op het forum stelt. Deze vraag herken ik zooo goed! Ik was 14 toen mijn ouders gingen scheiden en ik heb hier heel lang last van gehad. Ik vroeg me af of ik hier ooit aan ging wennen dat mijn ouders niet meer samen waren, en of ik ooit positief terug kon gaan kijken naar de scheiding. Deze gedachtes waren toen altijd heel erg eng want ik wilde dat het over was en dat het allemaal weer normaal voelde. Deze spannende gedachtes zijn bij mij bijna vanzelf weg gegaan. Wat voor mij heel erg hielp om me er even wat beter over te voelen was om er over te praten. Diegene waarmee ik praatte kon mij dan ook weer een beetje op positieve gedachtes brengen. Bij mij kwam echte acceptatie pas echt toen ik een beetje een eigen leven kreeg. Ik deed mijn eigen dingen zelfstandig en zo deden mijn vader en moeder deze ook.. voor mij was dat een punt waarop ik besefte dat ik echt verantwoordelijk ben voor mijn eigen geluk en niet meer afhankelijk ben van papa of mama en ook niet van het feit of hun wel of niet samen zijn. Ik denk af en toe nog steeds aan hoe het had kunnen zijn als mijn ouders niet gescheiden waren, verjaardagen, feestdagen zijn nooit meer hetzelfde geweest. Maar ik durf wel te zeggen dat ik heb geaccepteerd dat het nu anders is. Lieve Jaimy als je er behoefte aan hebt om het hier vaker over te hebben met iemand van villa pinedo, kun je via deze link hier onder naar een buddy vragen. Buddy’s zijn ook jongeren met gescheiden ouders die jou graag een luisterend oor en tips willen geven. https://www.villapinedo.nl/informatie-over-buddy/ Ik wens jou super veel succes, geef jezelf en gun jezelf de tijd❤️ Veel liefs Jazz